ξέρεις ότι κάτι πάει στραβά. Όταν βάζεις μουσική και σου εύχονται αυτό:

νιώθεις το μαχαίρι να στρίβει στη πληγή.

Αν λοιπόν, αγαπητέ αναγνώστη, αποφασίσεις να φύγεις απο αυτή τη μικρή και ηλιόλουστη χώρα εκεί κάτω στη μεσόγειο, να ξέρεις πως αυτό

και αυτο

και θα σου λείψουν, και θα καταλάβεις πόσο τα έχεις ανάγκη.

Sloane Square, φωτογραφία τραβηγμένη στο ίδιο σημείο 60 χρόνια πριν, και τώρα. Η μεγαλύτερη διαφορά είναι τα καπέλα! All credits here.

Είμαι μητέρα ενός πρωτοετή φοιτητή στο ΑΠΘ στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Η/Υ. Θα σας παρακαλούσα να μου γράφατε την προσωπική σας άποψη για το εξής δίλλημα.Ο γιός μου ταυτόχρονα με τις παννελλήνιες έκανε αιτήσεις και σε βρετανικά πανεπιστήμια έγινε δεκτός σε πολλά με πρώτη του επιλογή το Imperial college Εlecrical and elecronic deparmement( Meg) 4 ετών φοίτηση.Για φέτος ήρθαμε και είδαμε τα πράγματα στο Λονδίνο αλλά έκανε defer για την επόμενη χρονιά δεδομένου ότι είμαστε δημ.υπάλληλοι και είχαμε περικοπές στους μισθούς μας.Άπό έρευνα μέσα στο Πανεπιστήμιο μάθαμε ότι η πρώτη χρονιά κοστίζει συντηρητικά 10000 Λίρες γιατί μένεις σε εστίες ενώ από τη δεύτερη πάνω από 16000 Λίρες έχεις ακριβά ενοίκια.Είναι αλήθεια αυτά? Μήπως χάνει λόγω χρημάτων την ευκαιρία της ζωής του το παιδί? Πόσο εύκολο είναι μετά το διδακτορικό στο οποίο έγινες δεκτός εσύ?΄Μήπως χάνει χρόνο στο ελληνικό πανεπιστήμιο? Τι προοπτικές έχει σαν απόφοιτος του Imperial? Θα του πρότεινες να πάει του χρόνου στο προπτυχιακό του Imperial? Δεν σας ανέφερα ότι μένουμε Θεσσαλονίκη οπότε δεν επιβαρύνεται η οικογένεια με ‘εξοδα διαβίωσης του φοιτητή.

Ένα απο τα πράγματα που στην Ελλάδα θεωρούμε αυτονόητα δεν ειναι άλλο απο την δωρεάν υγεία. Μπορεί πολλές φορές να τα χώνουμε στο ΕΣΥ, στα φακελάκια ή στην στην γραφειοκρατία  αλλα γενικά, δωρεαν υγεία rulez. Ετσι, οταν διαβαζουμε για τον καλό Obama και τους κακους ρεπουμπλικάνους που θέλουν να αφηνουν τους φτωχους να πεθαίνουν, η κατάσταση ειναι τοσο εκτός της δικής μας πραγματικότητας που απλώς αδιαφορούμε. Τα 2+ αυτά χρόνια στην Αγγλία όμως ήταν αρκετά για να με κάνουν τουλάχιστον να προβληματιστώ.

Στον σύστημα παροχής υπηρεσιών υγείας υπάρχουν δυο ελεύθερες μεταβλητές. Πρώτον, ποιός μπορεί να ειναι ο πάροχος τέτοιων υπηρεσιών. Οι πιθανές απαντήσεις ειναι: (1) το κράτος, ( 2) ιδιώτες ή (3) και οι δύο. Δεύτερη μεταβλητή ειναι το αν υπάρχει υποχρέωση αγοράς υπηρεσιών υγείας απο τους πολίτες. Οι απαντήσεις εδώ ειναι (1) ναι, απο το κράτος, (2) ναι, απο οποιονδήποτε και (3) όχι, δεν ειναι υποχρεωτικό.

Στην Ελλάδα έχουμε κάνει τις επιλογές (3) και (1): οποιός θέλει μπορεί να παρέχει υπηρεσίες υγείας αλλά οι πολίτες έχουν την υποχρέωση να αγοράζουν τις κρατικές υπηρεσίες. Και γενικώς, ειμαστε ευχαριστημένοι απο την επιλογή μας. Στην Αγγλία, η επιλογή ειναι ακριβώς η ίδια: κρατική ασφάλιση υποχρεωτική για όλους, αλλά δυνατότητα παροχής ιδωτικών υπηρεσιών. Και εδώ, ο κόσμος ειναι ευχαριστημένος απο την επιλογή του. Αλλά εκει αρχίζουν και τελειώνουν οι ομοιότητες.

Στην Ελλάδα, η θεωρητική μας αυτή επιλογή έχει υλοποιηθεί κατά εναν τόσο παράλογο τρόπο που ειναι πραγματικά αξιο απορίας, τόσο το πως η κρατικές υπηρεσίες υγείας επιζούν(?) αλλά και το πως ο κόσμος δεν έχει επαναστατήσει ζητώντας την αλλαγή τους. Οταν υποχρεωτικά πληρώνεις μια κρατική υπηρεσία, το κράτος οφείλει να την παρέχει με τον ίδιο τρόπο σε όλους τους πολίτες του. Στην Ελλάδα όμως, οι υπηρεσίες υγείας εξαρτώνται απο την δυναμη του συνδικάτου στο οποίο ανηκεις. Ο γιος ενός δημοσίου υπαλλήλου και ο γιoς ενός υπαλλήλου supermarket πληρωνουν φορους και πηγαίνουν στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Στην ίδια Ελλάδα όμως, ο πρώτος κάνει εξετάσεις στον ιδιώτη γιατρό της γειτονίας του με όλα τα έξοδα πληρωμένα, ενώ ο δεύτερος περιμένει ραντεβου στο ΙΚΑ μήνα με το μήνα. Ακόμα χειρότερα, όταν o ατυχής γιός θα ξεκινήσει να δουλέυει (μαυρα) σερβιτόρος, το κράτος θα σταματήσει να του παρέχει τις περισσότερες απο τις υπηρεσίες υγείας. Και εδώ ο παραλογισμός παίρνει αδιανόητες διαστάσεις: απο τη μία νομίζουμε πως έχουμε δωρεαν υγεία, απο την άλλη αν ειναι τσιγγάνος, νομιμοποιημένος μετανάστης που όλοι σε εκμεταλλεύονται, ή απλώς ανασφάλιστος γηγενής έχεις το εξής treatment:

-Εγω: Για να δεχθει καποιος περιθαλψη απο δημοσιο νοσοκομειο στην Ελλαδα, χρειαζεται να πληρωνει εισφορες σε καποιο ταμειο?
-Γιατρός:  Πρέπει να καλυφθούν έξοδα νοσηλείας αναλωσίμων εξετάσεων κ.λπ. Αν έχει ασφάλεια τα βρίσκουν μεταξύ τους, αλλιώς πληρώνει ο ίδιος
-Εγω: Τι γινεται σε περιπτωσεις ανεργων/ανασφαλιστων?
-Γιατρός: Για επείγοντα περιστατικά (ράψε/καθάρισε/εξέταση) δωρεάν. Σε περίπτωση νοσηλείας απ’ όσο γνωρίζω τα καλύπτει ο περιθαλπόμενος
-Εγω: Εννοω ατομων που δεν εχουν να καλυψουν τα εξοδα. Πχ, ενας Τσιγγανος καρκονοπαθης, θα του γινουν χημειοθεραπειες?
-Γιατρός: Α τέτοιες περιπτώσεις λες. Δεν είμαι σίγουρος. Πολύ φοβάμαι τους τυλίγει το σύστημα σε μια κόλλα χαρτί.

Η Βρετανική υλοποίηση της ίδιας υπηρεσίας ειναι τοσο εντυπωσιακή μέσα στην απλότητα της που τους πρώτους 3 μήνες δεν ειχα καταλάβει πως λειτουργεί. Εισαι στο UK νομιμα? Δικαιούσαι δημόσιες υπηρεσίες υγείας. Τελεία. Δεν εχει αν, όταν, ίσως, μπορεί. Αυτό που πρέπει να κάνεις ειναι το εξής απλό: βρες ενα (δημόσιο) παθολόγο στην περιοχή σου και εγγράψου σε αυτόν (γνωστος και ως GP). Κάθε φορά που έχεις ενα οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας, πηγαινε στον παθολόγο σου. Αν ο παθολόγος κρίνει οτι το χρειάζεσαι, θα σε στείλει να δεις έναν γιατρό ειδικότητας ο οποίος συνήθως βρίσκεται σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο. Αν έχεις κάποιο επειγον πρόβλημα, παρε το 166 η πήγαινε στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Και αυτό ειναι όλο. Ταμεία, εισφορές και λοιπά ελληνικά παράλογα δεν υπάρχουν. Το σύστημα το πληρώνει ο βρετανός φορολογούμενος.

Και ενω όλα φαντάζουν αγγελικά πλασμένα, έρχεται η πρώτη μέρα που ανεβάζεις πυρετό. Μπαινεις στο website (!) του GP σου προς αναζήτηση ελευθερου slot για ραντεβου. Και εκεί η έκπληξη: Παναγιώτα, μπορείς να περιμένεις… 3μισι μόλις βδομάδουλες? Δεν ειναι τίποτα μωρε, θα σου περάσει. Σοβαρολογώ, δεν έχω καταφέρει ποτε να κλεισω ραντεβου σε χρόνο λιγότερο της βδομάδας. Φημες θέλουν τον γιατρο να σε δέχεται αν εμφανιστεις “χωμα” στο ιατρείο του, αλλα ακόμα δεν το έχουμε επαληθεύσει.

Εστω τώρα οτι καταλήγεις να δεις τον GP σου σε λογικό χρόνο (λίγο πριν αναρρώσεις έτσι και αλλιώς δηλαδή). Η πρώτη μου φορα ήταν αξιοθαύμαστη. Του μεταφέρω την τηλεφωνική διάλεξη με τον Ελληνα παθολόγο μου. Πιάνει το “Ελληνα”. “Α, εισαι απο την Ελλάδα δηλαδή”. Ναι ειμαι. “Και πας συχνά ε, εισαι φοιτητες εδω?”. Ναι, παω, ειμαι φοιτητής. “Α, και θα ξαναπας μόνιμα τωρα που τελειωνει το έτος?” Οχι, θα μεινω εδω. “Και δικαιούσαι πριθαλψης στο UK?” Ναι. “Φάρμακα έχεις απο την Ελλάδα?” Εκει έπιασα το νοημα: απλώς ηθελε να αποφυγει να μου παρέχει υπηρεσίες. Well done, αυτο ακριβώς εννοούν όταν στην Ελλάδα λένε να αποφευγουν την υπερβολική συνταγογράφηση.

Με τα χρόνια, οι ιστορίες φιλων μόνο επαληθευουν την δικιά μας εντυπωση. Η δουλεια ενος GP ειναι υποπτα μονοτονη: “πάρε αντιβίωση” ειναι η διάγνωση στο 99% των περιπτώσεων. Κατα προτίμηση όμως, πάρε αποθεμα αντιβιοτικών όπως έρχεσαι απο Ελλάδα γιατί αντιβιοτικά δεν πωλούνται χωρις συνταγη απο φαρμακεία. Και όπου συνταγη, είπαμε, 3μισι βδομάδες. Αν έχεις κάτι πιο σημαντικό, πήγαινε Ελλάδα. Αν πάλι ξέρεις οτι θες να δεις συγκεκριμένη ειδικότητα, gooooood luck! Πρεπει να περάσεις πρώτα κανα δυο φορές απο τον GP σου για να αποφάσισει αυτος να στειλει.

Και εδω λοιπόν, αρχίζω να κατανοώ το δίλλημα του συμπαθούς Αμερικάνου, και γιατι επι 2 χρόνια ο Obama τα έχει βρει σκούρα. Οι φίλοι μας οι Αμερικανοί λοιπόν, έχουν ακολουθήσει το δρόμο (2), οι ιδιώτες παρέχουν υπηρεσίες υγείας και (3), δεν σε υποχρεώνει κανείς να αγοράσεις. Η πανδαισία της ελευθερίας. Αλλά με μερικά μειονεκτήματα. Πχ, ο ανασφάλιστος/άνεργος δεν έχει σχεδόν καμία πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Αλλά ο ασφαλισμένος εργαζόμενος, όχι μόνο έχει πρόσβαση, αλλα μπορεί να δει όποιον γιατρό θέλει, όποτε του καπνίσει, με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Σε αυτόν λοιπόν τον εργαζόμενο λες: θέλεις να σου αυξήσουμε λιγο (ε, και στο μέλλον πολύ) τον φόρο ώστε να έχεις και εσυ προσβαση σε φοβερές κρατικές υπηρεσίες τυπου Αγγλίας? Ναι, το National Health Service ήταν το κλασσικότερο παράδειγμα στα άρθρα που έτυχε να διαβάσω. Μαντέψτε πόσο ελκυστική ήταν για τον Αμερικάνο φίλο μας η ιδέα των 3 βδομάδων αναμονή στον GP…

Ποιό είναι λοιπόν το καλύτερο σύστημα υγείας? Well, με την ως τώρα εμπειρία μου, σίγουρα η ασφάλιση του ελληνικού δημοσίου. Κρατικό χρήμα να ρέει άφθονο, που χρησιμοποιείται από τους πολίτες σύμφωνα με το κλασσικό φιλελεύθερο paradigm των κουπονιών. Φυσικά όμως, όπως η πρόσφατη εμπειρία του ελληνικού κράτους αποδεικνύει, είναι μια κατάσταση απολύτως μη διατηρήσιμη. Εξασφαλίζει εξετάσεις για ψύλλου πήδημα, πρόσβαση σε ιδιώτες γιατρούς στη στιγμή και αποτελεί ένα κρατικά επιδοτούμενο πανηγύρι για όλους τους εμπλεκόμενους μέχρι που τελικά βουλιάζει. Και μετά το δίλημμα είναι αυτό που ταλαιπωρεί τους Αμερικάνους: μερικοί άτυχοι χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, ή υπηρεσίες τύπου NHS (η ακόμα νοτιότερα, ΙΚΑ) για όλους? Pick your side.

Στη παραπάνω φωτογραφία βλέπετε ένα κουπόνι αποζημίωσης πελάτη του London Underground. Της αστρονομικής αξίας των $1,80£. Ας πουμε ότι πας το πρωί στη δουλειά σου. Ο London Underground, σωνει και καλά, σου ζητάει £1,80 ελάχιστο εισιτήριο. Αλλά επειδή ο London Underground ειναι μεγάλο και παλιο δίκτυο, οι πιθανότητες κατι να πάει στραβα και το τρένο σου να “κολλήσει”, ειναι αρκετά αυξημένες. Αν λοιπόν καθυστερήσεις για πάνω απο 15 λεπτά, και η ευθύνη για την καθυστέρηση ανηκει στον London Underground (οχι λόγω απεργίας η επειδη ενας τυπος ηθελε να αυτοκτονησει στην πλατφόρμα), τοτε ο πελάτης δικαιούται αποζημίωση ίση με την αξία της τιμής του εισιτηρίου. Το μονο που έχει να κανει ειναι να συμπληρώσει την online φορμα εδω, ή να κατεβάσει μια απο τις αντιστοιχες (unofficial) εφαρμογες για τον κινητο του.

Άντε τώρα να εξηγήσεις τι πάει να πει “περαίωση”…

MyTV λοιπον. Μας το ανεφεραν ηδη απο τον πρώτο αγώνα Ολυμπιακος-Παναθηναϊκός. Δε το δοκιμάσαμε όμως παρά αρκετά αργότερα, και εντυπωσιαστήκαμε. Η εμπειρία ξεκινάει απο το εδω site. Με ip registered κάπου στην Μαλαισία και ενεργο geolocation filtering (το site φυσικα και δεν ανοιγει απο Ελλαδα), παιρνεις μια πρώτη ιδεα για τη σοβαροτητα του εγχειρηματος. Εκει κατεβαζεις τον win client μαζι με ενα trial 3 ημερων.

Η εμπειρια? Αριστη! Μια χαρα εικόνα, πρόσβαση στα βασικα καναλια πανελλαδικής εμβέλειας καθως και Filmnet/Supersport. Οι εκπληξεις δεν σταματουν όμως εδω: κάτω αριστερα βλέπετε το κουμπι “καταγεγραμενα προγράμματα”. Με ενα κλικ, τσουπ, όλο το προγραμμα των τελευταιων 7 ημερων, όλων των καναλιών, στη διαθεση σας. Ο δε client, αν και old school, λειτουργεί τελεια, χωρις το παραμικρό κόλλημα.  Impressed.

Χμ, ρωταει ο βλάχος, πως θα κανουμε αραγε την trial να κρατησει για πάντα; Η πιο απλη λυση που μου έρχεται στο μυαλό ακουει στο ονομα vmware. Περναμε XP, κραταμε ενα αντιγραφο του καθαρου image και μετα εγκαθιστουμε την trial. Μολις ληξει η trial, κανουμε revert στο original image και παιρνουμε καινουρια trial. Αμ δε, οι ανθρωποι ειναι σοβαροι, η μεθοδος αποτυγχανει. Προφανως δεν αποθηκευουν απλώς μερικα registry keys…

Με αυτα και αυτα, κάποια στιγμη αποφασιζουμε να αγορασουμε κανονικα την υπηρεσια. Τιμη: 20€ για ενα μηνα προσβασης. Τσουχτερό, αλλα οχι εντελως παραλογο. Μπαινεις λοιπον στο παραπανω site, σε κανει redirect στο moneybrookers όπου πληρωνεις. Η αποδειξη ερχεται με email σε 1 λεπτό με τιτλο “Your PIN Code for using the Greek Dating Service”. Ε, την ποια? Εχει και link για fake site μοστρα “βρες το ταιρι που σου ταιριάζει”. Αλλα το pin που εχει το email λειτουργει μια χαρα στην εφαρμογη, μετα απο 10sec buffering βλέπουμε και παλι Mega live.

Εκει που ομως εντυπωσιαστηκα ακομα παραπανω ηταν στο… scaling της υπηρεσιας κατω απο high demand. Barcelona-Παναθηναϊκος ηταν το πρώτο παιχνιδι, Ολυμπιακος-Παναθηναϊκός το αλλο. Δε κολλησε πουθενα και ποτε. Με το παραπανω δεδομενο, ημουν σιγουρος οτι ειχα να κανω με επαγγελματιες. Το οτι το media stream ερχοταν στο μηχανημα μου απο μια αμερικανικη ip ηταν απλώς αναμενομενο.

Συμπερασμα: respect, respect, respect. Λες να τους αγοράσει κανένα… ελληνικο κανάλι;!

Το απεικονιζομενο στη παραπανω φωτογραφία αντικειμενο δεν ειναι παρά ο λόγος που το blog έχει πιάσει αράχνες τους τελευταίους μήνες. Τι ειναι? Ενα developer prototype Windows Phone, και για χάρη του αφιέρωσα κάθε λεπτό ελευθερου μου χρόνου.  Μιας και η εφαρμογή που ετοίμαζα το διάστημα αυτό ειναι πια ουσιαστικα έτοιμη, το post αυτό δεν θα ειναι παρα μια μικρή συνοψη τις εμπειρίας που ειχα απο τη νέα προσπάθεια της Microsoft στο mobile χωρό. Οι μη κομπιουτεράδες συγχωρέστε μου τη μικρή αυτή “διακοπή για διαφημίσεις”: όπως και να το κάνεις, στο τέλος εκτός απο βόλτες και ταξιδια, πρέπει να έχουμε να θυμομαστε αυτα τα φθινοπωρινα σαββατοκυριακά του “δώσε που 5 λεπτά ακόμα Παναγιώτα, σχεδόν το έφτιαξα”.

Κατηγορίες τηλεφώνων, κατ’ εμέ, υπάρχουν 3: τα dumbphones, τα smartphones, και τα dumbphones που παίρνουν 3rd party apps. Ναι, καλά μαντέψατε, η τελευταία κατηγορία ειναι δικής μου επινόησης: την δημιούργησα για να εντάξω κάπου το φαινόμενο iPhone. Κατα τα ψέμματα, το iPhone, 2-3 χρόνια τώρα πραγματικά έφερε νέο αέρα στην αγορά των ακριβών τηλεφώνων, και τα  features που το έκαναν κορυφαίο δεν ήταν αλλα απο τα εξής:

• UI φτιαγμενο εκ του μηδενος για χρηση με το δάχτυλο
• Capacitive οθόνη αφής
• Sandbox μοντελο για τις εφαρμογές τρίτων

Σιγά σιγα, ο ανταγωνισμος έφτασε την Apple: touch UI για γραφιδες δεν υπάρχει πια πουθενα, οι capacitve οθόνες ειναι πλέον κοινός τόπος. Το μόνο σημείο που η Apple μέχρι και μια βδομάδα πριν ειχε ξεκάθαρη υπεροχή ηταν το sandbox: ο χρηστης ενός iPhone μπορει να το χρησιμοποιει σαν ενα dumbphone, χωρις δηλαδή να ενδιαφέρεται για το file system ή για τη μνημη της συσκευής του. Και ως bonus, το UI του ειναι τόσο γρήγορο οσο τίποτα στον ανταγωνισμό. Δυστυχως, 3 χρονια αργότερα κανεις στην αγορά δεν εχει αντιστοιχο feature set.

Enter Microsoft. Η εταιρία κατάφερε μέσα σε 3 χρόνια να χάσει μια αγορά που ουσιαστικά την ήλεγχε. Σοφα λοιπόν, αντιλαμβανόμενη το εγγενες πλεονεκτημα το sanbox μοντελου, παράτησε τα legecy Windows Mobile στη τυχη τους και έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα απο τον καθένα: αντέγραψε την Apple. Και την αντεγραψε καλά: κάθε feature που ειχε το iPhone και ειτε το αντεγραψε ειτε το βελτιωσε. Copying is the utmost act of flattering. Τωρα θα μου πεις, αφου εχουμε το πρωτοτυπο, ποιός ασχολείται με το αντιγραφο της χαζοMicrosoft? Well, ας κάνουμε μια λίστα χαρακτηριστικών και ας κρινουμε τα Windows Phone 7.

Hardware keyboards, live tiles, back key: iPhone done right

1. Sandbox
   Οι εφαρμογές στα WP7 δεν έχουν πρόσβαση στο file system και δεν τρέχουν στο background. Προσωπικα αν και νιώθω τελείως αβολα με αυτόν τον περιορισμό, τον θεωρω εκ των ουκ ανευ για να συστησω μια συσκευη σε οποιονδήποτε δεν εχει ορεξη να ξημεροβραδιαζεται στο xda-developers. Ουτε ρισκαρεις να μη bootάρει το τηλέφωνο και να χάσεις τις επαφές σου, ουτε να χαλάσεις τη μπαταρία επειδή η ηλίθια τσαμπε εφαρμογη του Android Market μπήκε στο background.
2. App Store
   Trial mode: η MS προσφέρει ενα API στους developers για να βλέπουν αν η εφαρμογή τους τρέχει σε trial mode η οχι. Οχι πια ξεχωριστες free versions, όχι πια δυσαρεστες εκπλήξεις με apps που αλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν.
3. UI
   Το μειονεκτημα του: φαίνεται χάλια στα screenshots. Ειναι πολύ επιπεδο και δυσκολα εντυπωσιαζει με την πρώτη επαφη. Αλλα ειναι πρωτοτυπο (δεν προσπαθει να μιμηθει φυσικα αντικειμενα), πρακτικο (τα panormas ειναι άριστα για να ξεφευγεις ιδεατα απο τα περιθωρια της οθόνης) και βασικα, ταχυτατο. Ναι, το τελευταιο σημαινει ότι τα transitions πετάνε παντου και πάντα και πως το pinch to zoom ειναι τοσο καλό όσο στο iPhone. Bonus points: στο Silverlight ειναι πραγματικά πανευκολο να γράψεις δικά σου, εξισου εντυπωσιακά και γρήγορα, animations.
4. Home screen και push notifications
   Ο συγκεκριμενος τομέας ειναι κατα τη γνωμη μου το μόνο κομμάτι στο οποίο το iPhone παραδοσιακά υστερουσε. ΟΚ, ενα grid απο shortcuts ειναι παναπλο στη χρήση, αλλα ρε γαμώτο, θέλω να μπορώ να βλέπω το ημερολογιο μου χωρις να ανοιγω την αντιστοιχη εφαρμογή. Η MS λοιπόν, έβαλε όλες τις εφαρμογές σε μια λιστα με την δυνατότητα να κανεις pin στη homescreen “live tiles”: μεγαλα shortcuts τα οποία μπορούν να ανανεωνουν όχι μονο εναν counter αλλα ολοκληρο το background τους με εικονες τις επιλογης τους. Αποτελεσμα: μπορεις να βλέπεις τον καιρό χωρις να κανεις κλικ στην εφαρμογή. Ως API για χρήση απο 3rd party developers ειναι λιγο περιεργα, αλλα τουλάχιστον το potential υπάρχει για λιγοτερο χαζη homescreen απο αυτη του iPhone.
5. Customizations
   Η  Apple ειχε πιασει σωστα το θέμα: κανενας δεν πειράζει το iPhone μέχρι να φτάσει στο πελάτη. Η MS έκανε κάτι καλύτερο: ΟΚ, μπορείς να κανεις μικρη μου HTC δικα σου applications, αλλα αυτα το μονο που μπορούν να κανουν ειναι να δειχνουν ενα live tile στο χρηστη. Το οποίο live tile αφαιρείται όπως όλα τα υπολοιπα, με long press στο tile. Αρα και τα δικτυα έχουν λόγο να προωθουν το λειτουργικό σου και ο χρηστης ειναι ευχαριστημενος.
6. Hardware
   Η MS ευτυχως καταλαβε: το πολυ διαφορετικο hardware μονο κακό κάνει στο οικοσυστημα. Αντιθετα, strict hardware guidelines ειναι καλά για όλους. Aλλα δεν χρειάζεται να ειναι τοσο strict όσο αυτα της Apple: τα hardware keyboards ειναι ευπροσδεκτα οσο και τα διαφορετικα μεγεθη οθόνων. Αρα στην αγορά εγω μπορώ να βρω τηλέφωνο 4,3 ιντσων και εσυ 3,2 με blackberry style keyboard. Γιατι να πρέπει όλοι να συμφωνησουμε οτι η retina του Steve ειναι οτι καλύτερο για ενα κινητο τηλέφωνο?
7. Κουμπια
   Θυμαστε τη εποχη που πιασατε το πρώτο σας iPhone? Ποιό ηταν το πρώτο πρόβλημα? “Καλα, πως πάω πισω?” Guess what, τα WP7 εχουν back key! Και οχι μόνο back, αλλα και context aware search key, και κυριως, camera key! Και εγω, με τέτοια επιχειρηματα, πλησιαζω επικινδυνα τα επιπεδα apple funboyσιμου…
8. Zune
   ΟΚ, αν έχεις Mac δε σε ενδιαφερει. Αλλα για εμας τους υπόλοιπους, αυτο το αθλιο κατασκευασμα που λέγεται Windows iTunes πρέπει να καει στη κολαση. Εδω και τώρα. Ελα όμως που τίποτα αλλο δεν ειναι τοσο καλό όσο να επιτρέπει στον καθενα να διατηρει μια mp3 db με δυο κλικ. Οι έχοντες Android με μεγάλες κάρτες μνημης ίσως με νιώθουν. Για τους υπόλοιπους, ta da, τα Windows Phone έχουν το Zune! Απλως give it  a try, ειναι το iTunes done right. Πετάει, ειναι πανεμορφο και δε σε πρηζει με social networks, marketplaces και λοιπες χαζομαρες. Α, και εχει και το Zune Pass: aka unlimited streaming/caching απ’ ευθειας στο κινητο με περι τα 10$ το μηνα.
9. Syncing
   Πως κανεις sync το iPhone με τον υπολογιστη σου? Χμ, μηπως έχεις αγανακτησει να ψάχνεις αυτο το ρημαδοκαλώδιο? Guess what, τα WP7 κανουν wireless sync μέσω WiFi με το Zune (στο ιδιο παντα SSID).
10. Development
    Εδω, χωρις εμπειρια εμπειρια απο Objective C,  μπορω μονο να πω τις εντυπωσεις μου γα τα WP7. Επιτελους, κοινα APIs για όλα τα WP7 κινητα. Επιτελους, οχι πια pinvokes και λοιπες αθλιοτητες σε native κωδικα για βασικοτατα πράγματα, μονο C#. Επιτελους, ενα κορυφαιο framwork για να φτιαχνεις UIs χωρις να ανακαλύπτεις τον τροχο. Και ολα τσαμπα, χωρις να χρειαστει να αγοράσω Mac, με 1-click installer. I’m sold.

Αξιζει λοιπόν κανεις να ασχοληθει με το νέο παιδι της MS? Νομιζω πως ναι, για μενα ειναι ενα iPhone σχεδιασμενο εκ βάθρων 3 χρονια μετά το πρώτο iPhone. Η MS εμαθε απο την Apple, αντεγραψε τα βασικα και βελτιωσε όλες τις λεπτομερειες. Τωρα όμως, γιατι ολοκληρο lauch και κανενας δεν έδωσε δεκαρα? Νομιζω οτι ο λόγος ειναι ξεκαθαρα οτι η MS ακομα τρέχει. Τα WP7 ειναι ακομα σε κατασταση iOS v1.0. Πολλες ελλειψεις σε λεπτομερειες που οι υποψηφιοι πελατες της (βλεπε Apple funboys) πλέον αρεσκονται να υπογραμμιζουν (ΤΙ, δεν εχει mutitasking?! Ουτε copy paste?!) ασχετως αν μεχρι προσφατα τις παρεβλεπαν. Εχει όμως μέλλον. Οπως λεει ο γνωστος κανονας: το v1 ειναι παντα σχεδον έτοιμο, για να βγει στην αγορα τα μισα features λειπουν. Το v2 ειναι πληρες δυνατοτητων, αλλα εχει bugs. Το v3 πρέπει να το αγοράσεις. Μεχρι τοτε η MS θα εχει καταλαβει οτι το autohide του battery και signal indicator σε ενα κινητο τηλέφωνο δεν ειναι καλή ιδέα.

Εγω όμως, τι θα χρησιμοποιήσω τελικα? Μετα απο μια βδομαδα παιχνιδιου με τα WP7 και συγκρισεων με το Android στο HD2 μου, κατεληξα στο Android. Βασικα, γιατι το κινητο μου θέλω να ειναι αυτονομο απο pcs: το google cloud ειναι λευκο, θυμιζει μανουλα, και στο Android σε κάνει να το απολαμβανεις. Το να κανεις sync τα podcasts σου μέσω pc το 2011 ειναι τουλάχιστον αναχρονιστικο. Backups, unlimited 3G, xda-developers και long live Google!

ή, για τους Αμερικανομαθείς, Zipcar. The pay as you go car! Μετάφραση: το “καρτοκινητό” αυτοκίνητο. Με άλλα λόγια, “εχουμε” πλέον αμάξι!

Αν κάτι δεν μου ειχε λειψει καθόλου απο την Αθήνα, αυτό ειναι με διαφορά το αυτοκίνητο. Και το Λονδίνο ειναι σιγουρα η τέλεια πόλη αν δεν θες να οδηγας. Το τιμημένο όμως, μια φορά στο τόσο χρειάζεται. Είτε είναι αεροδρόμιο, ειτε καμια μεταφορά μεγάλου αντικειμένου, ειτε καμιά Κυριακάτικη έξοδος, θα ήταν ωραίο να ειχαμε ένα. Και επειδή μάλλον ο συγκεκριμένος τρόπος σκέψης είναι αρκετά κοινός στα μέρη μας, hey, we ‘ve got a business plan: Streetcar!

Τι ειναι αυτό το Streetcar? Απλώς, το ενοικιαζόμενο αμάξι της γειτονιάς. Το έβλεπα παρκαρισμένο στο δρόμο μας εδω και μηνες. Με έτρωγε. Κάποια στιγμή ενέδωσα: 60 λίρες για ένα χρόνο συνδρομή. Και μετά pay as you go, όταν και όποτε το χρειάζεσαι.  5 λίρες η ώρα για ενα VW Polo και 6 λίρες η ώρα για ένα BMW 116d. Ανοίγεις το site, βλέπεις το schedule όλων των αυτοκινήτων της γειτονιάς, πατάς book, και get ready! Με άλλα λόγια ένα επικουρικό αμάξι για casual users, παρκαρισμένο κάτω απο το σπίτι σου. Όποιος το σκέφτηκε, ελπίζω να κερδίζει λεφτά. Και αν κρίνω απο την συγκέντρωση των streetcar αυτοκινήτων στους γύρω δρόμους, μάλλον οι δουλειές πάνε καλά.

Αφου λοιπόν καταφέρεις να βρεις ένα αμάξι που σε ικανοποιεί (καταραμένο marketing, 1 Polo για 10 BMW) ελεύθερο όταν το θες (Κυριακή απόγευμα, μαζί με όλους τους υπόλοιπους) δεν έχεις παρά να το ξεκλειδώσεις. Πως? Με την RFID καρτουλα σου φυσικά. Διαβάζεις λοιπόν το manual και σου λέει: βάλε το PIN στην συσκευή στο ντουλαπάκι, πάρε τα κλειδιά της μηχανής, και μετά ριξε μια ματια για ζημιές στο εξωτερικό. Αν βρεις, γραψ’ τες στο manual γιατί αν δεν το κάνεις, θα τις πληρώσεις. Btw, έχεις και 30 μίλια δωρεάν καύσιμα. Press start!

Με αυτά και αυτά, οδηγώ για πρώτη μου φορά δεξιοτίμονο..! Φοβισμένος μπορώ να πω. Το αυτοκίνητο ήταν άψογο, πεντακάθαρο, μοντέλο M με όλες τις ανέσεις, AUX-in για να συνδέσεις το κινητό σου (με spare καλώδιο!), bt handfree, και πάλι για το κινητό σου, τεμπέλη για το αριστερό σου χέρι, και άλλες αδιάφορες λεπτομέρειές των M μοντέλων των Βαϋαρών. Όσο για την οδήγηση… well… όπως λένε και οι Κυπριοι Αδελφοί, συνηθίζεται. Αλλα δύο λεπτομέρεις ειναι κίνδυνος θάνατος:

• Ενστικτωδώς, έτεινα να φέρνω τον εαυτό μου στο αριστερό μισό της λωρίδας μου. Το οποίο σημαίνει ότι το υπόλοιπο μισό του αμαξιού, αντί να βρίσκεται μέσα στη λωρίδα, “υπερχείλιζε” στην αριστερή.
• Ήμουν σχεδόν τυφλός όσο αφορά την όπισθεν. Σαν να κάθεσαι στη θέση του συνοδηγού: και που έχεις καθρέφτες, το ένστικτο σου περιμένει να τους βρει σε άλλο σημείο. Και κάθε φορά που κοιτάς πάνω δεξιά, πρέπει να σκεφτείς “α κοιτάω πίσω, άρα ο καθρέφτης μου είναι πάνω και αριστερά”. Δε το λες και άνετο…

Υπεύθυνη δήλωση: κανείς δεν τραυματίστηκε κατά την συγγραφή αυτού του άρθρου. Σοβαρά! Ακόμα και το παρκάρισμα ήταν σχετικά εύκολο. Τωρα πια μπορώ να αρχίσω τις ταρίφες και στην Ανγκλετέρα…

Έχω μείνει όμως με μια απορία: τις θέσεις parking, πως τις εκχωρουν οι δημοι αποκλειστικά στο Streetcar? Διότι κάθε streetcar έρχεται μαζί με μια κομπλέ θέση parking την οποία ο δήμος έχει σηματοδοτήσει ωστε να επιτρέπεται το παρκάρισμα μόνο στο συγκεκριμένο αυτοκίνητο. Οπότε πάντα ξέρεις από που θα πάρεις και που θα αφήσεις το αυτοκίνητο. Θα μου πεις, εδώ δίνουμε 1300 λίρες το χρόνο δημοτικά τέλη, ας βρουν και καμιά εναλλακτική πηγή εσόδων γιατί χανόμαστε…

Εχει μέχρι και το ιστορικό ”Peoples of Europe RAISE UP”! Αχ, νιώθω… περιφανος!

Αν αυτο post ειναι λίγο ακατανόητο, ειναι γιατι απευθύνεται κυρίως σε Ηλεκτρολόγους. Ειδικά για όσους κάποτε το σκέφτηκαν να κάνουν αιτήσεις. Για τους υπόλοιπους, να κάνω μια εισαγωγή: Eκει γύρω στο πρώτο έτος στο ΕΜΠ μαθαίνεις οτι οι “καλοί ηλεκτρολόγοι πάνε (ή ήρθαν από) Αμερική”. Στο δευτερο έτος αρχίζεις να συγκρατείς τα ονόματα των πανεπιστημίων, Stanford, Berkeley, Carnegie Mellon, Columbia, μπαίνουν στο μυαλό σου διπλα στα πασίγνωστα MIT και Harvard. Στο τρίτο, συνειδητοποιείς οτι πιθανότατα θα μείνουν και στο μυαλό σου: φήμες λένε οτι ο περσινός πρώτος πήγε στο MIT με Μ.Ο. 9,9, ο δευτερος στο Berkeley με 9,8, και δεν συμμαζεύεται. Στο τέταρτο, διαβάζεις σαν τρελός, “και αν μου κάτσει?”. Που και που πας και σε καμιά ΓΣ για να υπερασπιστείς το “όνειρο” από διάφορες εξ’ αριστερών πιέσεις. Για να έρθει εκείνο το πρώτο τρίμηνο του πέμπτου έτους που κάνεις αιτήσεις και ονειρεύεσαι…

Λες? Και αν όντως σου κάτσει?! Δεν κάνουμε μια υπόθεση εργασίας? Και αφου κάνουμε υπόθεση εργασίας, ας υποθέσουμε ότι το μόνο που λαμβάνεις, εκεί γύρω στην άνοιξη, ειναι “We are delighted to offer you…”. Και MIT, και Harvand, και Stanford, και Berkeley και (ευρωπαϊκά) Cambridge. Που να πας?? Με βάση τις πρόσφατες εμπειρίες, ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε το βασανιστικό αυτό ερώτημα.

University of California, Berkeley

Αν στη παραπάνω εισαγωγή ηθελες μου τη πεις βροντοφωνάζοντας:  ”Δωρεάν Παιδία για ΟΛΟΥΣ”!, look no further, το Berkeley (εν συντομία, Cal) είναι για σένα. Εδώ θα έχεις την ευκαιρία να σου κάνει μάθημα ο Παπαδημητρίου: αν είσαι αγουρξυπνημένος και δεν έχεις πιεί καφέ μπορεί και να τον περάσεις για τον Richard Stallman. Επίσης, θα μπορέσεις να περάσεις από τα έδρανα που εδίδαξε ο Ανδρέας Παπανδρέου, και να ελπίζεις και εσυ ότι θα ζήσεις το greek socialist dream: να μπορέσεις να φτιάξεις μια μέρα ροζ βίλα στην Εκάλη. Χα, ξέρω το αστειο ήταν κρύο, αλλα αυτό το old school flaming μου έχει λείψει.

Επι του θέματος, το campus του Cal είναι πραγματικά αυτό το οποίο θα ήθελε να είναι το ΕΜΠ όταν μεγαλώσει. Ξεχωριστό από την υπόλοιπη πόλη, δίπλα στο βουνό, μέσα στο πράσινο. Ρυάκια προσφέρουν ηρεμία και το τέλειο setting για graduation ceremonies. Τα κτήρια φανταζαν άψογα, και feel good ατμόσφαιρα εκπέμποντας από αμέτρητες αφίσες με ατάκες φοιτητών: “I love Cal because… the number of smart and active people always keeps impressing me” Αλλά το βασικό είναι η κουλτούρα της περιοχής που κάνει μπαμ από τον 25άρη αρτιμελή άστεγο:  “Please, I need money for weed” γράφει το ταμπελάκι. Και ναι, μπορεί να περίμενε κανά μισάωρο χαμογελώντας σε κάθε περαστικό, αλλα στο τέλος το δωρεάν μεσημεριανό το πήρε. Η κεντρική λεωφόρος δίπλα στο πανεπιστήμιο, η Telegraph Avenue, είναι γεμάτη εναλλακτικά μαγαζιά, graffitis, και μικροπωλητές να πουλάνε αυτοκόλλητα του τύπου “Think outside the box” (όπου το box ηταν ένα περίγραμμα του χάρτη των ΗΠΑ). Εντάξει, δε το λες και μικρή Κούβα, αλλα να βρεις άλλη τέτοια περιοχή στην Αμερική μου κάνει λίγο απίθανο. A, και το Berkeley είναι δημόσιο! (όχι ότι δεν έχει δίδακτρα φυσικά)

Stanford

Λιγο νοτιότερα, και σχεδόν στη καρδία της Silicon Valey, στο Palo Alto, ο Ανδρεας (οχι ο Παπανδρέου) με υποδέχτηκε στον μισητό rival του Cal. Μισητό γιατί που και που χάνουν σε διαφορες αθλητικές εκδηλώσεις. Αλλά αν κατάλαβα καλά, κυρίως γιατι το Stanford είναι το δυαδικό του Berkeley, ιδιωτικό και οσο δε πάει… καπιταλιστικό. Πως αλλιώς να χαρακτηρίσεις ένα πανεπιστήμιο το οποίο ενεργά επενδύει σε startups των φοιτητών του και που κάθε δευτερο κτήριο εναι δωρεάν κάποιου πτυχημένου παλιού αποφοίτου? Νταξ, όχι τιποτα φοβερο, Hewlett, Packard, Gates και λοιποί. Αλλα αν ένα είναι το χαρακτηριστικό του Stanford αυτό είναι το “new money”. Εχουν λεφτα, είναι νέοι, και φαίνεται. Ουτε άχρωμα, ούτε παλιά κτηρια, κανένας περιορισμός χώρου: τα πάντα είναι σε μια ενιαία παστελ απόχρωση, κάτω από καλιφορνέζικους φοίνικες, δίπλα από μεγάλα υπογεια parking και υποπτα πράσινες (τεχνητές?) εκτάσεις γρασιδιού.

Αυτά για τους υπόλοιπους. Για τους «καπιταλιστές» κομπιουτεράδες, μιλάμε για την δική τους μεκκα: μωρε που να κανω internship το καλοκαίρι? Εχμ, όποια σημαντική αμερικάνική εταιρία πληροφορικής ξέρεις,  τα γραφεία της είναι σε απόσταση αναπνοής, διαλέχτε. Και το “φοιτητής Stanford” είναι το διαβατηριό σου. Αν ποτέ πλήξεις και πας και καμια βόλτα με το αμάξι σου, που ξέρεις, μπορεί και να κανεις twit σαν και αυτό του φίλτατου Ανδρέα (@anomikos):

I just pulled alongside Steve Jobs at the traffic light. Let me update my things to do in ca list. http://yfrog.com/49zt9j

Ποιος να ‘ναι, ποιος να ‘ναι…

Harvard

Μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακρια, ο φίλος Άλκης προθυμοποιήθηκε να με ξεναγήσει στα “old money” της αμερικάνικης ιδιωτικής εκπαίδευσης. Και όταν η ιστορια σου αρχίζει μαζι με την αμερικανική επανάσταση, πιο old δε γίνετα. Harvard λοιπόν. Εδώ για πρώτη φορά δε μιλάμε για κλειστό campus με την εμφανη έννοια του όρου. Το Harvard περιπλέκεται με την υπόλοιπη πόλή  η οποία, τι Βοστώνη και βλακείες, θα έπρεπε να λέγεται  Harvard. Διότι πρώτη φορά, αντι για τα καθιερωμένα μπλουζάκια «I love X” όπου Χ η πόλη, το t-shirt που πρέπει να αγοράσεις αν πας Βοστώνη λέει πάνω «Harvard». Αφου το αγοράσεις, μπορείς και εσυ να πας για τη βολτούλα στου στο κεντρικότερο  σημείο, την Harvard Square. Και μαζι τους υπόλοιπους τουρίστες, θα περιμένεις μπροστά στο ψευτικό άγαλμα που φέρει το όνομα John Harvard, για να φωτογραφηθείς τρίβοντας το πόδι του αγάλματος που υποτίθεται φέρνει τυχη.

Wait wait wait, αγαπητό Harvard δε μας τα λες καλά. Στο Staford το έπαιζαν venture capitalists και έχωναν λεφτά στη νεα προσπάθεια κάποιων Brin και Page, και το δικό σας business plan είναι να πουλάτε σε όλο τον κόσμο μπλουζάκια με το λογοτυπό σας?! Harvard, ειμαστε καλα, στο campus σου θα περιμένω στη σειρά με καμμια 20αρια *τουριστες* για να βγάλω φωτογραφίες?! Το οποίο πόδι έχει κιτρινίσει απο το τρίψιμο?! Τι και αν το γραφείο του Άλκη ήταν η χαρά του μικρού παιδιού, εχμ ερευνητή? To geek, εχμ συγνώμη το πουλάκι, ειχε πεθάνει. Το σκότωσε η εμπορευματοποίηση.

Massachusetts Institute Of Technology

Αλλα το αγαπητό μας geek σύντομα θα έπαιρνε την εκδίκησή του. 10 λεπτά απο το Harvard, το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης φάνταζε σαν μίξη Παρθενώνα με ρωμαϊκό τρούλο. Δε μπορώ να πω, αντικρίζοντας τους κίονες ένιωσα κολακεία, ένας μικρός Άδωνις ξύπνησε μέσα μου. Το MIT λοιπόν, όπως και το Harvard, δεν έχει κάποιο οριοθετημένο campus: κτήρια μέσα σε 2 -3 αμερικάνικα οικοδομικά τετράγωνα και that’s it. Το κεντρικό κτήριο χαρακτηρίζεται απο έναν τεράστιο διάδρομο που το διατρέχει, δυστυχώς η έλλειψή φοιτητών καλοκαιριάτικα το έκανε να μοιάζει λίγο ψυχρό και άψυχο. Παραδίπλα, τα νεότερα κτήρια ήταν  ένα συνεχές deja vu, πάρα πολλά απο αυτά όλο και κάπου τα έχεις ξαναδει όταν links σε οδηγούν στο open courseware του MIT.

Η αποκάλυψη όμως ήταν τα… μπλουζάκια. Το Harvard επικρατούσε σε τέτοιο βαθμό στην αγορά της Βοστώνης σε σημείο να αναρωτιέμαι, καλά δεν ξέρει κανεις για το MIT σε αυτή τη πόλη? Στο coop του MIT όμως η απορία μου λύθηκε. Το επίσημο μπλουζάκι του Πανεπιστήμίου γράφει επάνω το εξής:

(E/c^2) sqrt(-1) (PV/nR)

Και αν αυτό ήταν τόσο απλό που μπορεί να το λύσει κάθε σοβαρός μαθητής πανελληνίων θετικής/τεχνολογικής κατεύθυνσης, οι εξισώσεις του Maxwell ήταν η αποθέωση: “And god said: “XXX” and there was light”. Το MIT δίνει ρέστα και σώζει την τιμή των απανταχού geeks, οι υπόλοιποι μπορούν να συνεχίσουν το… τρίψιμο!

King’s College, University of Cambridge

Πίσω στο σπίτι, αλλα τα συνέδρια δεν έχουν τέλος. Μπορεί στο Cambridge να έχω ξαναπάει, για πρώτη φορά όμως είχα το full experience. Και πιο full δεν γίνεται: King’s College, διαμονή σε κολέγιο, punting (βαρκάδα) στο ποτάμι, φαγητό στο King’s Hall και ρεσιτάλ οργάνου στο King’s Chapel. Εκεί που το Stanford φώναζε “new money”, το King’s College απαντά “old, πολύ old, money”.

Το χαρακτηριστικό του King’s, πέρα απο μια ιστορία που ξεκινά τον 13ο αιώνα, ειναι ο καθωστρεπισμός. Εδώ παίρνεις μια μικρή γεύση απο το τι πάει να πει “κοινωνικές τάξεις”. Όταν μπαίνεις στο King’s μια μικρή ταμπέλα σου ξεκαθαρίζει: “το γκαζόν είναι για χρήση αυστηρά απο τους fellows του κολεγίου και τα άτομα που αυτοί συνοδεύουν, οι υπόλοιποι γύρω γυρω”. Και ολοι σου κάνουν ξεκάθαρο ότι πρέπει  να σεβαστεις τον κανόνα, με ιδιαίτερη έμφαση στους θυρωρούς. Οπότε το καμένο απο τη ζέστη γκαζον στη παραπάνω φωτογραφία ξεχάστε το.

Αλλα αν στο καλοκαιρινό Cambridge σου έρχεται κάτι στο μυαλό, αυτό ειναι σίγουρα η λέξη “παράδεισος”. Στη μέση του παραπάνω ποταμού, μέσα σε μια βάρκα, στη σκιά τεραστίων δέντρων, δίπλα σε μεσαιωνικά κτήρια και με θερμοκρασία 30 βαθμών, εγώ πραγματικά δε μπορούσα να σκεφτώ τι παραπάνω μπορεί να θέλει κανείς απο τη ζωή του. Well, ρεύμα, wifi και έξυπνους ανθρώπους. Όλα μπορείς να τα βρεις 1 λεπτό αφού παρκάρεις τη βάρκα σου. Ναι, χρησιμοποιώντας το ξύλο της φωτογραφίας. Μπορεί να μου πήρε κανα 20λεπτό να καταφέρω να μη γυρνάω γύρω απο τον εαυτό μου, αλλά τέτοια βόλτα η Παναγιώτα εγγυημένα δεν έχει ξανακάνει. Ε, όμορφη, έχω και πλοίο, πάμε μια βόλτα??

And the Winner is…

Ευτυχώς που δεν χρειάζεται να διαλέξω. Ευτυχώς που σχεδόν κανείς δεν χρειάζεται να διαλέξει. Αλλα αν, λέμε αν, μπορούσα, η επιλογή θα ήταν ή Stanford ή Cambridge. Και ίσως τελικά να επέλεγα Cambridge ωστε να μη χρειάζεσαι 24h πόρτα πόρτα για να δεις greek sun και να φας πιτόγυρο. Μαμά πατρίδα, εσυ και τα μάγια σου…

Μέσα σε 1,5 χρόνο είχα 3 φορές την ευκαιρία να δω top10 παίχτες live: Wimbledon, ATP World Tour Finals, Roland Garros. Μέρα νύχτα σε σχέση με την ποδοσφαιρομάνα Αθήνα: σε 23 χρόνια μόνο οι Ολυμπιακοί το 2004, και αυτοί με συμμετοχή ελάχιστων παικτών. Γιατι τέτοια διαφορά? Ειναι νομίζω απλώς θέμα προσέλευσης: ακόμα και καθημερινή στο World Tour Finals μέσα Νοέμβρη, ο κόσμος γέμιζε το O2 Arena για να δει τεννις. Πως να μην ξαναγίνει πάλι εδώ φέτος;

Απ’ όλα τα Grand Slams όμως, το Roland Garros είχε πάντα μια ιδιαίτερη θέση στη καρδιά μου. Αρχές Ιούνη κάθε χρόνο, ήταν το μόνο tennis event που η ελληνική τηλεόραση έδειχνε live. Τα άλλα τουρνουά μπορεί να μην υπήρχαν για την ΕΤ1, ο Χατζηγεωργίου ήταν όμως πάντα εκεί για τον τελικό του Roland Garros. Και εγώ μαζί του, προσπαθώντας να ξεκλεψω χρόνο απο εξετάσεις ή εξεταστικές για να δω τον καημένο τον Rogerάκο να χάνει για άλλη μια φορά από τον μπρατσαρά (περνάω 25 ώρες την ημέρα γυμναστήριο) Rafa.

Πως λοιπόν να αντισταθεί κανεις; Με την πρώτη ευκαιρία, το Phelippe Chartier φάνταζε σαν το Wembley του ποδοσφαιρόπουλου. Έβαλα στο calendar τη μέρα που άνοιγαν τα εισιτήρια (ευτυχώς χωρίς χαζες κληρώσεις τύπου Wimbledon) και η κράτηση ήταν επιτυχης! Μετά απο λίγη σκέψη, κλείνουμε και 2 αυθημερόν εισιτήρια με Eurostar και all set. “Ρε Γιάννη, που με σέρνεις πάλι?” με ρώταγε η overworked Παναγιώτα κατα τις 7 Σάββατο πρωί στο King’s Cross. 3 ώρες αργότερα η Παρισινή ατμόσφαιρα έκανε το θαύμα της: “Πω πω, ειναι πιο ωραία απο το Wimbledon..!” ήταν η πρώτη της αντιδραση. Αυτό το Παρίσι, νομίζω κάτι κάνει στις γυναίκες.

Δυστυχώς όμως, συντομα κατάλαβα ότι η ζεστη με την οποία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο το Παρισινό tournoi (αχ βρε γαλλολατρεία) στο μυαλό μου δεν ηταν του Παρισιού αλλά της Αθήνας. Βερμούδα, παγωμένο νερό, παγωτά και το κλασικό μεσημεριανό ίδρωμα όταν έβλεπες τον τελικό μετατράπηκαν σε μπουφαν, βροχή, ομπρέλες και τριβή για την παραγωγή θερμότητας. Και σε κάθε σετ, όπου φυγει-φύγει απο την κερκίδα προς αναζήτηση πιο εύκρατου κλίματος. Ξενέρωμα μεγάλο. Κατα τα άλλα, Roland Garros ήταν σαν το Wimbledon, αλλά στο χώμα..! Κυριολεκτικά: δύο βασικά γήπεδα, άλλα δυο μεγάλα και πολλά βοηθητικά. Συν τον εγγενή διεθνισμό των Γάλλων: γαλλικές, αγγλικές, αμερικάνικες και αυστραλέζικες σημαίες. Αλλά χωρίς εκείνον το πολύ ωραίο λόφο του Wimbledon με την γιγαντοοθόνη και  χωρίς φυσικά τον Royal Box καθωσπρεπισμό του Centre Court.

Η πιο ωραία φάση όμως έγινε κάπου το μεσημέρι. Αφού τελειώνουμε τη βόλτα μας, φτάνουμε σε ένα ακραίο γήπεδο στα όρια των εγκαταστάσεων. Λίγος ο κόσμος, πάμε πάνω πάνω στις κερκίδες και απολαμβάνουμε το μεσημεριανό μας χαζεύοντας ένα αδιάφορο ματς διπλού. Τελειώνοντας, βγαίνουμε απο τη mini κερκίδα και πάμε να επιστρέψουμε προς τον υπόλοιπο κόσμο. Έλα όμως, που στο διπλανό απομονωμένο γήπεδο έχει έρθει ο υπόλοιπος κόσμος σε εμάς. Τι έγινε ρε παιδιά, τι το τόσο ενδιαφέρον γίνεται εδώ ξαφνικά; Με την βοήθεια της κάμερας στα 2,5 μέτρα (πάνω απο το προστατευτικό φράχτη του γηπέδου) η απάντηση ήταν ξεκάθαρη:

Roooger! Roooger! Ο Federerάκος είχε βγει για προπόνηση, και προσπάθησε να το κάνει διακριτικά στο πιο απομονωμένο γήπεδο των εγκαταστάσεων. “Έλα Τουλα, O FEDERER κάνει προπόνηση στο court 18!” ακουγόταν σε όλες τις γλώσσες των ομιλούντων στα κινητά παρευρισκομένων. Σύντομα οι 30 πρώτοι έγιναν καμμια 500άρα που προσπαθούν να δουν πάνω απο το φράχτη ενα χτύπημα του Roger. Διότι ο μόνος άλλος τρόπος να τον δεις ήταν απο την κερκίδα του court 17, η οποία όμως ήταν ήδη φίσκα.

Εδω βλέπετε το court 17. Προσέξτε: στο court 17, γίνεται αγώνας επιπέδου Roland Garros. Και τώρα απολαύστε τους φιλάθλους..! Φαντάσου τώρα εσυ να παίζεις αγώνα και ξαφνικά να βλέπεις τους 50 της κερκίδας να σου γυρίζουν χαλαρά τη πλάτη, επι καμιά ώρα, για να δουν τι γίνεται δίπλα. The Roger Federer Effect! Αλλά κατά τα άλλα τενιστικός καθωσπρεπισμός: ούτε “Marry me Roger”, ούτε “I love you Roger” ούτε τίποτα, την έκανε την προπόνηση χωρίς κιχ. Kάποια στιγμή όμως η προπόνηση τέλος. Πως φευγει ο Roger απο το βοηθητικό γήπεδο με μια μόνο έξοδο και αυτή τιγκα στο κόσμο; Ειναι απλό: με συνοδεία 7 μπράβων που τον περικυκλώνουν και τον συνοδεύουν μέχρι το αυτοκίνητο.

Επόμενος στόχος: Flushing Meadows. Απέχει μόλις 5839 km. Αυτό το Melbourne Park είναι το δύσκολο.

Τι παίζεται σε αυτές τις, βουλευτικές παρακαλώ, εκλογές? Το πολιτικό μέλλον των Εργατικών, των Φιλελευθερων Δημοκρατών και του David Cameron. Μη σας μπερδεύουν τα ονόματα, ας ταυτίσουμε απλοϊκά τα δύο κόμματα με το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ αντιστοιχα, σε πιο ώριμες  εκδόσεις. Ο Brown κυβερνούσε με τους Labors τη τελευταία 10ετία: στα τέλευταία ειχε παρει το δαχτυλίδι απο τον Σιμ., ε τον Tony  Blair, και χωρίς εκλογές, πορείες, χούντες και λοιπά προσωνύμια συνέχισε την διακυβέρνηση για 3 περίπου χρόνια. Αλλα ήταν αμφιλεγόμενος. Απο τη μια απέφυγε μια βαθια κρίση εφαρμόζοντας μονεταριστικές πολιτικές και απο την άλλη αυξησε χρέος και έλλειμα σε επίπεδα μιας ηλιολουστης μεσογειακής χώρας που οδεύει στην φτώχεια και στην εξαθλίωση.

Και ποιό ειναι το κεντρικό θέμα σε αυτές τις εκλογές λοιπόν? “Πρέπει να φτιάξουμε τη Βρετανία” ειναι η απάντηση. Το νο1 ερώτημα: τι πρέπει να κάνουμε για να αποφύγουμε την μοίρα της Ελλάδας? Και όλοι συμφωνουν: περικοπές στις δαπάνες. Πόσες και που ειναι ένα ερωτημα που απασχόλησε αρκετό τηλεοπτικό χρόνο. Αλλα το σημαντικό ηταν το εξής: “όλοι συμφωνουν”.

Στην Αγγλίκή ξενέρωτη πολιτική σκηνή δεν υπάρχουν φωνές του τύπου “θέλω κατώτατο μισθό 2000 λίρες”. Αντιθετα υπάρχει αντιλογος που λέει “αν περικόψεις μισθους η ανάκαμψη της οικονομίας θα βρεθεί σε κίνδυνο”. Στην Αγγλίκή πολιτική σκηνή δεν καίνε τράπεζες για να βγάλουν το μένος τους προς τα golden boys του Canary Wharf ουτε φορολογούν bonus με… 90%. Αντιθετα μαυρίζουν στις εκλογές τους βουλευτές τους που ζητουσαν αποζημιώσεις για την πισίνα στο βόρειο Λονδίνο. Και το καλύτερο, πάνε και ψηφίζουν φευγοντας μια ωρίτσα απο τη δουλεια.

Ο Brown λοιπόν έχει δυσκολο εργο. Του τη βγήκε απο αριστερά ένα παιδαρέλι, Τσίπρ… Nick Glegg τον λένε, ο οποίος έκανε αυτό που απέτυχε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα: σοβαρεύτηκε. Στρογύλλεψε λίγο μερικές θέσεις, έφερε ένα άφθαρτο πρόσωπο, προσέφερε μια ώριμη εναλλακτική επιλογή που μπορείς να εμπιστευτείς, δεν αμφισβήτησε την δημοκρατική νομιμότητα και πέτυχε. Στα polls έχει περάσει τους Labors και συνεχίζει, μάχεται με τον Cameron.

Σχεδον δεν πίστευα στα μάτια μου. Ναι, το παραπάνω λέγεται υγεία. Το “δεξίο” κόμμα στην Αγγλία, οι συντηρητικοί, δεν φοβούνται να πουν ανοιχτα Big Government=Big Problems. Οχι, δεν έχουν βάλει την αφεντομουτσουνάρα του David Cameron στην αφίσα σε στυλ “υπάρχει καλύτερη Βρετανία και τη θέλουμε”. Αντιθετα, και με χαοτική διαφορά απο το Ελληνικό κακέκτυπο, προωθούν ιδέα. Αυτή στην οποία έχει βασιστεί όλη η δυτική οικονομία και στα νότια ειναι σχεδόν βρισιά. Στην Ελλάδα το παραπάνω το έχω δει μόνο σε αφίσες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ: ιδέες, όχι πρόσωπα.

Με αυτά και αυτά, οι Βρετανοι οδευουν στη πρώτη τους μη αυτοδύναμη κυβέρνηση εδώ και δεκαετίες. Ανησυχούν για το αυριο, αλλα οι αρχηγοι τους δηλώσαν ξεκάθαρα πως αν οι πολίτες το απαιτήσουν θα συνεργαστούν για το καλό της χώρας. Γιατι, και ευτυχως για αυτούς, ξέρουν ποιοί ειναι, που πάνε και πως θα πάνε.

Συνοπτικά, μια ομάδα 15 ατόμων μαζεύεται μια φορά μπροστά στην εισοδο της σχολής. Διαμαρτύρονται για κάτι που οι περιορισμένες ιστορικόπολιτικές μου γνώσεις καθιστούν αδυνατο να κατανοήσω. Δεν διαμαρτύρονται όμως για το Imperial αλλα για την unidentified πρεσβεία κάποιας obscure χώρας που τυχαίνει να βρίσκεται απέναντι. Αντι όμως να πάνε μπροστά στο δρόμο και τη πόρτα την πρεσβείας, 4-5 αστυνομικοί τους περιορίζουν μπροστά στη πόρτα του Department. Και αυτοί κάθονται εκεί. Με μια μικρή ντουντούκα φωνάζουν συνθήματα που δεν καταλαβαίνω. Το θέαμα ειναι σουρεαλ, κίνηση περνάει μπροστά τους, φοιτητές τους αγνοούν, η πρεσβεία δεν δείχνει σημεία ζωής και οι μόνοι που τους ακούν ειναι… οι αστυνομικοί. Πολλές φορές θέλησα να βγαλω κάμερα και να αποθανατίσω το γεγονός αλλα ντράπηκα. Τις προάλλες όμως βρέθηκα σε ενα γραφειο ακριβώς απο πάνω! Ορίστε:

O γνωστός Ιταλός φίλος με βλέπει να τραβαω και με ρωτάει:
-Τι κάνεις?
-Τραβάω το πως διαμαρτύρονται στην Αγγλία
-Τι, θες να πεις οτι δεν χρησιμοποιούν βόμβες?!

Το Argos του 2010 λοιπόν ειναι ένα μαγαζί “εμπορεύομαι τα πάντα, ειμαι ο φθηνότερος και έχω μαγαζί σε κάθε high street”. Ειναι επίσης σημαντικό γιατί ειναι τόσο διάσημο που όταν ρωτούσαμε, στην Αθήνα ακόμα, “που θα αγοράσουμε σεντονια τη πρώτη νυχτα βρε παιδια” η απάντηση ήταν μονόδρομος: στο Argos. Φανταζόμασταν και εμείς που λέτε ένα πολυκατάστημα σε στυλ Notos Galleries με καλές τιμές. Αντιθετα όμως, το Argos ειναι ο ορισμός του μαγαζιου πριν απο την εποχή του.

Μπαινεις λοιπόν σε ένα απο τα πολλά μαγαζια της αλυσίδας. Το πρώτο που βλέπεις ειναι καμμιά 20αρια πελάτες να διαβάζουν περισπούδαστα καταλόγους.

Oχι, το Argos δεν ειναι η British Library, αλλα ειναι το eshop χωρις το e. Ανοιγεις τον κατάλογο λοιπόν και ψάχνεις. Ζυγαριες, σκούπες, σεντόνια, κρεβάτια, κοσμήματα, χριστουγενιάτικα στολίδια, παιχνίδια Xbox, τηλεοράσεις, υπολογιστές, καναπέδες, είδη μπάνιου: το Argos έχει τα πάντα. To μόνο πρόβλημα: μη ζητήσεις να το δεις.  Αφου λοιπόν κάτσεις και εντοπίσεις στον τόμο ποια ζυγαρια σε ικανοποιεί, πάτας στο διπλανό πράσινο μηχάνημα τον κωδικό της. “Item Unavailable” σε ενημερώνει το μηχανάκι, και δοκιμάζεις την επόμενη ζυγαριά. Με την τριτη, τέταρτη ή πέμπτη θα σου πει “In Stock” και είσαι έτοιμος να πάς στο ταμείο.

Τι, περιμένατε κανονικό ταμείο? Υπάρχουν και απο αυτά, αλλά αν καταφέρεις να συννενοηθείς στα αγγλικά με τον σχεδόν αποκλειστικά Ινδό υπάλληλο, παρακαλώ άφησε ένα σχόλιο. Ασε που η ουρά τους ειναι τεράστια. Αντιθετα, το απο πάνω μηχανάκι ειναι ότι χρειάζεσαι. Touch to start, γράφεις τον αριθμο, βάζεις την κάρτα, πατάς το pin και τσουπ, order made!

Και πάμε τώρα στην παραλαβή. Το γνωστό παραμύθι “τα δώρα τα φέρενει ο Αη Βασίλης απο την καμινάδα” θα μπορούσε άριστα να γίνει “τα δώρα το φέρνει ο Αη Άργος απο την τρύπα στο τοίχο” για τις τρέχουσες γενιές Αγγλοσαξώνων.

Ταινιόδρομος στο φόντο παρέα με άλλο έναν Ινδό και η ζυγαρια φτάνει σε χρόνο dt. Αντε και σε καλή μερια…!

PS. Επειδή πολλοί “νεοσύλλεκτοι” ενδέχεται να διαβάζετε αυτές τις γραμμές πριν την μετακόμιση, για ειδη σπιτιού στο Λονδίνο προτείνουμε ανεπιφύλακτα: John Lewis, Oxford Street. Εχουμε και κάτι μαξιλάρια για χάρισμα αν ενδιαφέρεστε, απο εκείνη την ρημάδα πρώτη επισκεψη στο Argos….

Στα αριστερά βλέπετε πεζοδρόμιο με τρύπα. Μπροστά του έχει πινακίδα, pedestrians στο δρόμο παρακαλώ. Αλλα στο δρόμο έχουμε βάλει προστατευτικα πλαστικα. Και μπροστά απο τα πλαστικά, βέλος υποχρεωτικής πορείας ωστε ο οδηγός να μη τα πάρει παραμάζωμα. Papajohn βγαζει το καπέλο, μετά το κινητό, μετά φωτογραφία και postάρει στο blog.

Αλλα το εντυπωσιακό με την ιστορία αυτή ειναι ότι δεν ειναι “μεμονωμένο περιστατικό”. Αντίθετα, κάθε ιδιώτης contractor επιδεικνύει αντίστοιχο σεβασμό προς τον πεζό.

Εδώ βλέπετε το πως κάνουν έργα σε πολυκατοικίες. Στήνουν κλασικά σκαλωσιές αλλά  φροντίζουν ώστε να γεμίζουν όλο το χώρο με γυψοσανίδες ώστε ο πεζός να μην διατρέχει τον κίνδυνο να ακουμπήσει σιδεριές. Και όπως πάντα, το πεζοδρόμιο μένει αυστηρά ανοιχτό. Όταν δε τα έργα γίνονται στις προσόψεις, ντύνουν σχεδόν τα πάντα με ένα πράσινο μουσαμά ωστε η σκόνη να περιορίζεται στο εργοτάξιο.

Την χαριστική βολή μου την έδωσε όμως ένα συνεργείο ασφαλτόστρωσης, και αυτό στο δρόμο δίπλα στο σπιτι μας. Ξεκινάνε να κάνουν το κλασικό μερεμέτι: ας ανοίξουμε μια τρύπα 3 μήνες αφού στρώσαμε καινούρια άσφαλτο. Και δεν ήταν η πρώτη φορά: όπως μας είπε μια φορά ένας ομιλιτικός ταξιτζής “they must be looking for oil…”. Ακριβώς σαν την Αθήνα, που περνούσαν όμβρια, φυσικό αέριο και οπτικές ίνες με διαφορά 6 μηνών σε διπλανά χαντάκια. Άλλά όταν όμως αποφάσισαν να κλείσουν την τρύπα, ήρθε μηχάνημα ασφαλτόστρωσης και “πατησε” την νέα άσφαλτο ωστε να έρθει και να δέσει ακριβώς με την παλια.

Ακριβώς σαν την Αθήνα…

Συγχωρέστε μου το κούνημα, παρατηρητής και αντικείμενο κινούνται ως προς το σύστημα αναφοράς…

-It’s so stylish! του φωνάζω απομακρυνόμενος.
-It used to be, 140 years ago!

Ειναι πραγματικά θεοτρελοι οι Αγγλοι, αλλά μου αρέσει!

Μια βδομάδα πριν λοιπόν, παίρνω το χαρτάκι και πάω στο ταχυδρομείο.

-Γεια σας, ήρθα να παραλάβω αυτό.
-ΟΚ, δώστε μου μισό λεπτό… Εεε, κάποιος έχει έρθει και έχει παραλάβει το αντικείμενο.
-Ε? Πως ειναι δυνατόν?
-Τι να σας πω, το μόνο που υπάρχει στο log book ειναι ότι αυτός που το παρέλαβε δεν ειχε ταυτότητα.
-Προφανώς, αφού δεν ήμουν εγώ. Μα πως το δώσατε χωρίς την ειδοποίηση?
-Δεν γνωρίζω δυστυχώς, μηπως ηρθε κάποιος γνωστός σας?
-Χμμ, ένας μόνο το ήξερε, θα του μιλήσω και θα επιστρέψω.

Χωρίς να ειμαι σιγουρος λοιπόν, περιμένω τον φίλο να γυρίσει απο διακοπές για να μου επαληθεύσει το περίπου σίγουρο: δεν ειχε πάει να το πάρει. Ενα paper deadline φεύγει, και εγώ ετοιμάζομαι να πάω να τσακωθω στο ταχυδρομείο. Έχει ωραίο κρυο μεσημέρι ξεκινάω να ντυθώ αλλά λέω απο μέσα μου “δεν στέλνω πρώτα ένα mail στο Amazon μπας και γλιτώσω το περπάτημα μέχρι το ταχυδρομείο”? Κάθομαι λοιπόν και γράφω 4 προτάσεις εξηγώντας τη κατάσταση μην ελπίζοντας σε τίποτα. Άλλωστε το φταίξιμο ήταν ξεκάθαρα του ταχυδρομείου. Και μετά απο 2 ώρες λαμβάνω το εξής:

First of all, please accept my apologies for this situation.
Normally, in this situation, I would create a replacement order for the item right away, to be dispatched to you as soon as possible at no additional charge.
Unfortunately, at the moment, “Philips SHM6100 PC Headset with Microphone” is unavailable from our suppliers and we are unable to send a replacement. However, we will be happy to issue a full refund for this order.
I have requested a refund to your payment card for this purchase in the amount of 9.32 GBP. Refunds usually go through within 2 to 3 business days and you will see this amount credited on your next statement.
Please accept my sincere apologies for any inconvenience caused. We hope that you will give us another opportunity to prove the quality of our service to you.

Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω στα μάτια μου. Amazon UK με τα μπούνια. Τώρα που φέρνει και ηλεκτρονικά στην Ελλάδα ειναι μονόδρομος.

Ευτυχώς, για κάποιο περίεργο λόγο, η διαφορά τιμής δεν είναι και τόσο μεγάλη για να δικαιολογεί το να γεμίσουμε τις βαλίτσες μας με δαύτες. Όμως όταν σκέφτομαι το τι μας ζητάνε, πραγματικά αξίζει να γράψω post για το μέγεθος της γυναικείας χαζομάρας. Για του μη υποψιασμένους άρρενες αναγνώστες συτού του  blog, οι παραπάνω μπότες ειναι μόδα. Τις είδα πρώτη φορά πέρισυ, λίγο αφού ήρθαμε στο νησί. Ομολογώ στην αρχή τις ζήλεψα, ειδικά όταν η θερμοκρασία άρχισε να πλησιάζει επικίνδυνα το 0 (μέσα Οκτώβρη…). Όταν πήγαμε στα -χ, φαινόντουσαν δώρο θεού. Φυσικά είναι γυναικείες και το penetration rate τους στην αγορά άγγιζε τη μονάδα. Το κύριο αρνητικό τους: είναι επιεικώς πανάσχημες. Ακόμη, λερώνονται πανεύκολα. Τέλος, δεν έχουν “φόρμα” με αποτέλεσμα να μην περιορίζουν το πόδι. Έτσι αν έχεις έστω και λίγο πλατυποδία, η μπότα την ενισχύει και φαίνεσαι στα τον Πλατύποδα απο το Ice Age. Και με penetration rate να προσεγγίζει τη μονάδα, πραγματικά κατάλαβα ότι αρκετός κόσμος μοιράζεται τα ελαφρώς στραβά μου πόδια.

Flash forward στο σημερα, και η μόδα απ’ ότι φαίνεται έχει έρθει στην Ελλάδα. Και ερωτώ ο αδαής ανήρ, τι στο #&$#&$@ θέλετε αυτές τις μπότες στην Αθήνα? Τόσα χρόνια πέρναγε όλος ο χειμώνας και δεν έβρισκα ευκαιρία να φορέσω τα πουλόβερ μου. Ποιος ο λόγος να χρυσοπληρώσεις ενα πανάσχημο ζευγάρι μπότες σαν τις παραπάνω? Αν το επόμενο σ/κ δω ότι η Αθήνα έχει γεμίζει χαρούμενες νεανίδες με καφέ ugg και απο πάνω καλσόν/φούστα, θα πεθάααανω που έλεγε και η Μήτσαινα…

Μετά το πρώτο μήνα λειτουργίας του, τα πάντα μοιάζουν εξωπραγματικά καλά. Το common room έχει πάντα καφέ για τις καφετιέρες, γάλα στο ψυγείο, ρόφημα σοκολάτας και 10 είδη τσαγιού. Ανοίγεις την ασφαλισμένη πόρτα με την staff swipe card σου (ναι, απο αυτές που ειχαμε βάλει κάποτε στις πορτες του πολυτεχνείου και τις εξαφανίσαμε σε μια νύχτα), ρίχνεις τον οβολό σου στο κουτί και φτιάχνεις μόνος σου τον καφέ σου. Σύντομα κάτι δεν μου κόλλαγε. Δεν μπορεί, αυτό το πράγμα αποκλείεται να δούλευε ποτέ στην Ελλάδα. Ή εμείς είμαστε απολίτιστοι ή αυτοί πολύ… πολιτισμένοι. Τελικά όμως η απάντηση ήταν ακόμα απλούστερη: εδώ ειναι Λονδίνο!

Το πως δεν έχουν βάλει ακόμα κάμερες στις τουαλέτες ειναι πραγματικά άξιο απορίας..!

TubeRun, as you can see in the embedded video (old version!), is a simple application that offers TfL’s Departure Boards functionality in the handy form of a Windows Mobile application. It is written in C#, uses the .Net Compact Framework 3.5 and apart from WM 6.5, it will also be available in WM 6.0 and 6.1 once the Marketplace becomes live for these platforms.

Writing an application for a mobile platform that simply “does something” was always a dream of mine. I have looked on J2ME development some time ago, but devices were so limited back then that there was no fun in the process. Then the iPhone v2 appeared and enabled both easy application downloading and affordable mobile broadband packages. Shortly after we arrived in the UK last year, I discovered the Departure Boards in TfL’s website. Impressive!  But that kind of information is only useful in a mobile form and since I learned that an iPhone app was already available, I was full of envy. Hey, why can’t my WM mobile have something similar? Why should I have to wait for so long for that damned Circle line every weekend? After a little while, the decision was taken: I will program it myself! One way or another, I wasn’t about to buy a new fancy iPhone any time soon… And WM development is not that active in the moment.

The thing that I enjoyed most in WM development was that it was actually free. I could get licences for both Windows, Visual Studio and the WM SDK from MSDNAA. On the other side of the pond, Apple required me to buy a new mac, it was simply a no go. Additionally, C# seemed very promising. Since I feel most comfortable in Java, C# was definitely familiar. Without actually learning the language, I installed Visual Studio and the rest were only a few google searches away. After all, TubeRun is basically a Windows Forms application so I didn’t need anything too fancy. Still though, the .Net Compact framework experience soon became something to laugh at. In the Java world, the VM is the place were you live the vast majority of time. And it it a very nice place to be. In .Net though, I soon learned that pinvoke (platform invoke) is something that you can’t really avoid. Hey MS, I only want to add multiple lines of text in a single button. Why isn’t there a multiline property? Why should I become familiar with WinAPI in order to do so trivial stuff? Then there was the MSDN approach of documentation. One of the reasons why Java use is so pleasant is the excellent javadoc. MSDN’s approach was again pathetic. Not only VS is slow, the actual documentation data that it generates are minimal. And the best part of the MS experience: the WM emulator! After a few hours of development, running a VMware Vista image seemed lightweight compared to the WM 6.5 emulator…

Then, there was the WM Marketplace, aka MS’s reply to the ridiculously successful AppStore. It became available to WM developers at some point in May and only started accepting applications in the end of July. Do you remember the usual complaints about MS shipping beta-quality software only to fix it afterwards? Well, MS actually redefined this with the Marketplace experience. They had me visiting the Greek embassy in London just to notarize a copy of my passport. Then they couldn’t understand than an EU citizen may live in another EU country without having any documentation issued from the country of his residency. Then they stopped requiring notarized copies. Then they started being specific (and crazy) about the application requirements. At some point and in order to get the shortcut of the application in the main menu, the recommended process was to write a second native application to read the screen DPI at installation time and then copy the right png in memory. Read again, just to get the shortcut of the application in place! Similarly, they still require that you submit screenshots for your application in a resolution that no actual device uses. And each failed submission costs $10. Thank god I got  it right the first time.

Now let’s get to the hype, the actual WM6.5. I have been using the final  in my old HTC Touch for about 3 months now. The first thing that your can say about them is that they are a significant improvement, yet not something that changes the experience tremendously. In fact, they are exactly what WM6.0 should have been over 5.0 in the first place. They finally provide some basic support for finger gestures; after so many years you can finally navigate a list using your finger. But don’t get too excited, you still can’t scroll text without a scrollbar… The other major improvement is the new start menu that is now more of a classic phone menu that ever. Gestures are enabled there but still, the ability to rearrange shortcuts only appeared in later builds that may not hit the market with the majority of WM phones out now. The other major target for advertisement is the new today screen plugin. Finger friendly it may be, it is completely useless imho. Most of WM manufacturers have already invested in similar solutions so that the platform has remained competitive to the iPhone over the years. And almost all of them are superior to Microsoft’s solution. As a result, I expect that most people buying real devices won’t even get to see it. As for other changes, IE is still crap, most WM built-in apps are still crap, etc. You get the picture. And to make things ever worse, MS failed to provide two very important API’s to developers. The first one is the accelerometer, WM don’t support them at all and you have to use a vendor-specific API if this is available. The second is the inexistence of a Gestures API for .Net. But remember, you can still pinvoke your brains out! :-p

Finally, the elephant in the room. Yes, TubeRun costs 1.69 precious quids. From them, after tax and MS’s commission, about £1 will be mine. Well, not mine exactly. TubeRun was a side project. And the title of this blog is Two Greeks In London. Did you expect that I could have gone away with this without promising the other Greek a fancy bag from Knightbridge?! Well, lets hope that she will get one, sooner or laaaaater!

PS1. A brief overview of all my apps can be found here.

PS2. If you get curious about this blog, google translate is your best friend (as always)

Για όσους δεν κατάλαβαν, το William ειναι το επίσημο όνομα του Bill. Για όσους και πάλι δεν κατάλαβαν, το κτήριο τους τμήματος πληροφορικής του πανεπιστημίου του Cambridge είναι δωρεά και έχει πάρει το όνομά του απο τον ιδρυτή της πιο μισητής εταιρίας στην ιστορία του computing, Bill Gates, Microsoft, USA! Και ο αθεόφοβος, όχι μόνο δε σταμάτησε εκεί αλλά πήγε ένα βήμα παραπέρα. Ακριβώς δίπλα στο κτήριο του CL βρίσκονται τα κεντρικά της Microsoft Research UK.

Και ποιούς άραγε προσλαμβάνει ο Bill? Μα φυσικά τους αποφοίτους του διπλανού τμήματος! Αντιληφθείτε σας παρακαλώ τα παραπάνω. Θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν βγει απο εφιάλτη αριστερού κομπιουτερά σε ελληνικό πανεπιστημιακό free and open source group. Για τους μη μυημένους, φανταστείτε κάτι σαν το κτήριο του ΚΚΕ να έχει το όνομα του… Σωκράτη Κόκκαλη. Παραδόξως όμως, και αντίθετα με τον εφιάλτη του συμπαθή αριστερού κομπιουτερά, όλο το τμήμα δεν χρησιμοποιεί Windows Vista. Για την ακρίβεια, δεν έχω δει κανένα να χρησιμοποιεί Windows γενικά (ααααχ), οπότε μάλλον η εικόνα της έρευνας που ποδηγετείται απο τον επιχειρηματία ανήκει λιγουλάκι στον παραπάνω εφιάλτη.

Το ίδιο το William Gates building τώρα υποδέχεται τους φοιτητές, παρέχοντας τους στεγασμένο parking για τα ποδήλατά τους.

Αφού αφήσεις το ποδηλατό σου, μπαίνεις στο κτήριο του Βillακου. Ένας φοιτητής δεν μπορεί να κάνει και πολλά στο κτήριο αυτό. Η πρόσβαση στο μεγαλύτερο μέρος του κτηρίου, σύμφωνα με τα πρότυπα των αγγλικών πανεπιστημίων, ειναι restricted στο προσωπικό. Πόρτες με card readers επιτρέπουν μόνο στους καθηγητές/διδακτορικούς να περνάνε απο την άλλη πλευρά. Στο κοινόχρηστο χώρο λοιπόν, υπάρχει ένα μικρό κυλικείο και 2-3 αμφιθέατρα.

Για προφανείς λόγους έλλειψης ηλιοφάνειας, ο γυαλί το αγαπάνε λίγο παραπάνω. Όταν όμως ο ήλιος κάνει την εμφάνισή του, δεν ειναι και ότι καλύτερο. Το μικρό αυτό κυλικείο είναι και η μόνη ελπίδα για φαγητό σε ακτίνα αρκετών μέτρων, μιας και το κτήριο βρίσκεται απομονωμένο στο δυτικό άκρο της πόλης. Θες δε θες λοιπόν, το μάθημα είναι η κυρίαρχη ασχολία του φοιτητόκοσμου στο Computer Lab. Και η παράδοση τους γίνεται εδω:

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στο συγκεκριμένο αμφιθέατρο είναι το μέγεθος του. Πως μπορεί ένα τέτοιο αμφιθέατρο να εξυπηρετεί τις ανάγκες ενός ολόκληρου έτους? Ο λόγος τελικά είναι απλός. Αθροιστικά, οι φοιτητές κάθε έτους δεν ξεπερνούν τους 100. Και με 60 εκατομμύρια Άγγλους, φανταστείτε το κοινωνικό status του να έχεις φοιτήσει σε αυτές τις αίθουσες. Ταυτόχρονα, αν και εχω βρεθεί στο κτήριο σε διάφορες στιγμές κατα την διάρκεια του έτους, μόνο γεμάτο κόσμο δε το λες. Οι ώρες μαθημάτων είναι πολύ λίγες την εβδομάδα, και όλα ειναι συγκεντρωμένα τα πρωινά. Οι φοιτητές περνούν τον περισσότερό τους χρόνο στα κολέγια και τελικά, τα μέλη ΔΕΠ χαίρονται ειναι υγιές και αποστειρωμένο ερευνητικό περιβάλλον. Όχι, το αποστειρωμένο είναι κυριολεκτικό και διόλου ειρωνικό, κοιτάξτε τις τουαλέτες τους:

Όταν είδα τη συγκεκριμένη εικόνα, πραγματικά ένιωσα το πολιτισμικό χάος που μας χωρίζει. Πως το καταφέρνουν? Τελικά η λύση δεν είναι τόσο πολύπλοκη. Απλώς οι καθαριστές καθαρίζουν. Αρκετές φορές μέσα στη μέρα. Όσο απλό και αν φαίνεται, κάτι τέτοιο  δεν γίνεται στην Ελλάδα. Μια απο τις αγαπημένες μου δηλώσεις που καταφέρνει να συνοψίσει άριστα όλα τα όμορφα και τα ασχημα της ελληνικής πραγματικότητας είχε γίνει την εποχή της επίθεσης στη κ. Κούνεβα. Είχε βγει λοιπόν κάποιος πρύτανης ελληνικού πανεπιστημίου που δεχόταν πυρά για το ότι χρησιμοποιούσε γραφεία καθαρισμού και όχι in house καθαριστές. Και ο λόγος που προέβαλλε ήταν το ότι ένας καθαριστής που μπαίνει στο δημόσιο, εκμεταλλεύεται ένα option μειωμένης εργασίας προς απόκτηση απολυτηρίων βασικής εκπαίδευσης. Με αποτέλεσμα απλώς να μην υπάρχει κανείς για να καθαρίσει. Εδώ, ο μέσος καθαριστής με δυσκολία καταλαβαίνει βασικές λέξεις στα αγγλικά όντας πιθανότατα οικονομικός μετανάστης. Αλλά έχουν καθαρές τουαλέτες. Διαλέξτε..!

Φεύγοντας απο το Computer Lab προς το σταθμό των τρένων, είδα για άλλη μια φορά την αγαπημένη που εορταστική αφίσα του πανεπιστημίου.

800 χρόνια, ούτε 100 ούτε 200. Κάθε φορά που ακούω κάποιον βουλευτή του ΛΑΟΣ μου έρχεται στο νου αυτή ακριβώς η αφίσα.

Τα τελευταία χρόνια, η αγορά των τηλεπικοινωνιών απελευθερώθηκε και πλέον ο χρήστης έχει πολλές διαφορετικές επιλογές για τις  ανάγκες του. Ταυτόχρονα, προς διευκόλυνση των χρηστών, έχουμε την διαδικασία της φορητότητας με την οποία ο χρήστης μπορεί να διατηρεί τον ίδιο αριθμό μεταβαίνοντας απο τον ένα πάροχο στον άλλο. Και κάπου εκεί σταματά η θεωρία και αρχίζει η πράξη:

-Λέγετε?
-Καλησπερα, σας τηλεφωνούμε απο την καταπληκτική νέα εταιρία τηλεπικοινωνιών “Οι Ακατανόμαστοι”. Είστε η κάτοχος της γραμμής?
-Τι να σου πω παιδάκι μου, στον μακαρίτη τον άντρα μου άνηκε το τηλέφωνο αλλα εγώ το εχω πια.
-Ωραια, η εταιρία μας σας προσφέρει 15% χαμηλότερες χρεώσεις στα τηλεφωνήματα προς Κατμαντού, 20% φθηνότερο SMS προς σταθερά, και ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ προσβαση στον λογαριασμό σας μέσω web. Και φυσικά, χωρις πάγιο ΟΤΕ. Θέλετε να έρθετε στο δίκτυο μας?
-Στη Σουζουλού είπες? Είχα μια ξαδερφη σε εκείνο το χωρίο!
-Τέλεια, κ. Ατυχούλα, μόλις βρήκαμε τα στοιχεία σας στη βάση δεδομένων της εταιρείας μας και θα κάνουμε την αίτηση για εσας. Σε 10 μέρες θα μπορείτε να μάθετε τι κάνει η εξαδέλφη σας 15% ΦΘΗΝΟΤΕΡΑ! *Κλανκ*
-Κυριε? Κυριε??

Η Ελληνική Λύση

Κάθε αίτηση φορητότητας απο την μία εταιρία στην άλλη πρέπει να φέρει την πρωτότυπη υπογραφή του πελάτη.

-Και πότε θα ενεργοποιηθεί η DSL μου?
-Πρώτα πρέπει να σας στείλουμε την αίτηση με FAX για την την υπογράψετε.
-Εχμ, έχετε email?
-Οχι, μόνο με FAX.
-Δυστυχώς δεν έχω FAX.
-Ωραία, θα σας τη στείλουμε με Courier.
-Μα το πρωί δουλεύω.
-Δε πειράζει θα σας τη στείλουμε στo γείτονα. Και μετά θα μας τη στείλετε πάλι με cοurier στα κεντρικά μας.

Και ένα μηνα αργότερα:

-Γιατι δεν έχω DSL ακόμα?
-Εεε, δεν έχουμε λάβει ακόμα την αίτηση.
-Μα την έστειλα αμέσως αμέσως 20 μέρες πριν! Δεν πήγα και στη δουλεια μου εκείνη την ημέρα, περίμενα στο σπίτι της γειτόνισσας.
-Κυριε μου, οι “Ακατανόμαστοι” είμαστε σοβαρή εταιρία, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς την πρωτότυπη αίτησή σας.

Η Αγγλική Λύση

Κάθε αίτηση φορητότητας πρέπει να συνοδεύεται με ένα μοναδικό αριθμό MAC. Ο αριθμός αυτός εκδίδεται απο τον προηγούμενο πάροχο και κάθε πάροχος είναι υποχρεωμένος να τον αποκαλύπτει μόνο στον πελάτη του μέσα σε 10 μέρες απο το αίτημά του. Στη συνέχεια ο πελάτης επικοινωνεί με τον νέο πάροχο και του δίνει τον κωδικό. Η φορητότητα μπορεί να προχωρήσει. Αν όμως ο κωδικός που ο αρχικός πάροχος έδωσε στον πελάτη δεν ταυτίζεται με τον κωδικό στην αίτηση του νέου παρόχου τότε η αίτηση απορρίπτεται.

-Καλησπέρα, θα ήθελα τον κωδικό MAC μου. Θέλω να πάω στην O2.
-Αχ, λυπόμαστε πολύ κύριε Papasomething, αλλα τι θα λέγατε για μια νέα προσφορά?
-Σας ακούω.
-Μπορούμε να σας μειώσουμε την μηνιαία τιμή του Broadband σας στο μισό, ακριβώς στη τιμή της O2.
-Αλλα το traffic shapping και το traffic cap θα παραμείνουν?
-Εχμ, φυσικά.
-ΟΚ, δώστε μου τον κωδικό.

Και έτσι, ένα χρόνο μετά, επιστρέψαμε στον multimedia κοσμο του internet. Τώρα ας ελπίσουμε ότι κάτι 3 strike out χαζομάρες θα μείνουν στα μυαλά των torries που τα σκέφτηκαν…

Όσο άγχος και διάβασμα να έχεις, η ξεγνοιασιά των φοιτητικών χρόνων είναι απίστευτη! Ακόμα και το άγχος που έχεις είτε γιατί την επόμενη μέρα δίνεις εξετάσεις και δεν έχεις ακόμα διαβάσει το τελευταίο κεφάλαιο (αυτό είναι σύνηθες στη δική μου περίπτωση), είτε γιατί δεν σου βγαίνει η άσκηση, είτε γιατί δεν προλαβαίνεις το deadline έχει την δική του “ομορφιά”! Ίσως με αυτό το τελευταίο να μην συμφωνούν οι δικοί μου γιατί τράβηξαν τα πάνδεινα, αλλά ελπίζω ότι το αποτέλεσμα δικαιώνει! Όσον αφορά στο international περιβάλλον του πανεπιστημίου, αυτό που έκανε εντύπωση είναι ότι οι Κινέζοι μπορεί να κοιμούνται επί μία ώρα πάνω στο θρανίο, ενώ ο καθηγητής ανενόχλητος συνεχίζει τη διάλεξή του.. θυμάμαι όταν είχε συμβεί αυτό μία φορά στο Λύκειο, ο μαθητής έφαγε τέτοια φάπα που σίγουρα πονάει ακόμα! Αλλά η κορυφαία στιγμή είναι όταν ρωτάς την Κινέζα “Mei, are we going for lunch?”και σου απαντάει “Νai Giota mou pame, peinao”!

Αν και δεν γίνεται να περιγράψει κανείς με λίγες λέξεις μία τόσο έντονη χρονιά, ομολογώ ότι ηταν μία πολύ όμορφη, μοναδική εμπερία. Έτσι, μετά από ένα χρόνο εδώ μπορώ να πω ότι πλέον δεν θέλω να γυρίσω στην Ελλάδα και από αύριο ξεκινάω την επιχείρηση…” εύρεση δουλειάς”! Και εδώ αρχίζει το τρελό γέλιο…!!!

Κοιτάξτε το χρωμα του νερού. Κοιτάξτε την καθαρότητα του ουρανού. Ειναι στη Ζάκυνθο και ονομάζεται… “Ξύγκια”. Και δεν μπορείς παρά να το ερωτευτείς. Ζέστη. Παραλία ιδιωτική. Δύο πηγές να ρίχνουν παγωμένο νερό στο κολπίσκο. Και φυσικά, καντίνα που κατεβάζει καλούδια με αυτοσχέδιο τελεφερικ(!) στους λουόμενους. Αν ένα πράγμα ξέρουμε να κάνουμε στην Ελλάδα, αυτό ειναι το να περνάμε καλά.

Μετά πάμε λίγο παρακάτω. Μικρό καραβάκι ξεκινά και σε οδηγεί στον μαγνήτη τουριστών που ονομάζεται Ναυαγιο. Ο καπετάνιος 25άρης, topless και ευχάριστος, το διασκεδάζει όσο και οι υπόλοιποι 20 νοματαίοι που έχει στο σκαρί. Γρήγορα γρήγορα  καθόμαστε πάνω στη πρύμνη και βγάζουμε τα πόδια έξω, στον αφρό. Και πάμε… Είναι όντως μύθος. Ο καπετάνιος παίζει με τα κυματα, οι γερμανοί τουρίστες λιάζονται στον ήλιο, τα πόδια μας βρέχονται σε κάθε ευκαιρία. Και μόλις πριν δύο μέρες φορούσαμε ακόμα μακρυμάνικα. We live our myth in Greece.

Ο καπετάνιος μας οδηγεί στα γαλάζια σπήλαια, κάτι μικρές σπηλιες στο βόρειο μέρος του νησιού. Βγάλτε τις φωτογραφικές, “use flash”, φωνάζει στους γερμανούς. Και κοιτάξτε κάτω.

Πορτοκαλί σφουγγάρια κάνουν την εμφάνισή τους, κάτω από καταγάλανα νερά. Μπάνιο σε λίγο. “Ναυάγιο? Μόνο οι τουρίστες κάνουν μπάνιο στο Ναυάγιο. Πάμε να βουτήξουμε εκεί που βουτάω εγώ”. Και μας πάει σε μια σπηλιά που μπαίνεις μόνο κολυμπώντας απο μια σχισμή που μετά βίας χωράει το κεφάλι σου. “Γιάαααανη, φοβάαααααμαι”. “Έλα δεν είναι τίποτα, έχουμε μάγκα καπετάνιο”. Και μεσα, σκοτάδι. Μετά απο 10 μετρα τυφλό κολύμπι  στη σπηλιά χωρίς ουσιαστικά να βλέπουμε τιποτα μας λέει: “τώρα μπείτε μέσα στο νερό, γυρίστε προς τα πίσω, ανοίξτε μάτια και κοιτάξτε προς τα έξω”. Ηλιακτίδες μπαίνουν απο τη σχισμή που περάσαμε και φωτίζουν όλο το νερό δίνοντας του μια παραδεισένια μπλε χροια την οποία δεν μπορείς να αντιληφθείς με το κεφάλι σου απ’ έξω. Priceless. Ή για την ακρίβεια, τα καλύτερα 15€ που ξοδέψαμε σε όλο το ταξίδι.

“Ακόμα θυμάμαι τον Καπετάνιο με το φοβερό καϊκι του” θα μπορούσε να είναι η δική μας version της αφίσας με την οποία το Υπουργείο Τουρισμού διαφήμισε την Ελλάδα στους… Έλληνες. Ξέρετε, γιατί όπως οι Άγγλοι, φεύγουμε απο τη χώρα μας σε κάθε ευκαιρία και θέλουμε κάποιον να μας θυμίζει τι χάνουμε. Αλλα μην ανησυχείς αγαπητέ κύριε Καγγελάριε, ξέρουμε πολύ καλά τι χάνουμε.  Που θα βρεις τέτοιο ρεσεψιονίστα σε είσοδο ferry boat όπως αυτού της Ζακύνθου?

6 κλουβιά με καναρίνια στο background. Γυαλί ηλίου για την αντηλιά. Και φυσικά, ροχαλητό. Πρέπει να πέρασε, χωρίς υπερβολή, ολόκληρο το πλοίο απο μπροστά του. Δεν κούνησε ούτε βλέφαρο. Το πιο εντυπωσιακό: στο δρομολόγιο του γυρισμού ήταν ακόμα εκεί και συνέχισε τον ύπνο. Δεν χωρά αμφιβολία, και αυτός lives his myth in Greece! Και εμείς είμαστε απαράδεκτοι που ταξιδεύαμε με μεσημεριανά πλοία και δεν αφήναμε τον άνθρωπο να κοιμηθεί. Τς τς τς.

Κατα τα άλλα, η Ζάκυνθος ήταν σχεδόν σαν το σπίτι μας. Το τοπικό mini market πουλαγε σοκολάτες Cardbury. To δίπλα ξενοδοχείο διαφήμισε ότι είχε live Sky Sports Manchester-Chelsey. Η καφετέρια παραδίπλα είχε ένα Λονδρέζικο κόκκινο phone booth για να ταιριάζει με το ντεκόρ. Αλλα η ελληνική πινελια ήταν παρούσα: το mini market πουλούσε το ψωμί Κατσέλης 2,5€ αντί για 70 πένες. Τα ξενοδοχεία, πλην εξαιρέσεων, δεν γνώρισαν τι πάει να πει κράτηση μέσω internet. Και το αποκορύφωμα, ακόμα και το φαρμακείο χρέωνε συγκεκριμένα είδη τουριστικής “πρώτης ανάγκης” σε τιμές φωτία.

Γενικά, δε μπορώ να παρά να αποδεχθώ πως το ελληνικό καλοκαίρι δεν παίζεται με τίποτα. Με τον βορειοευρωπαίο που παραπονιέται για ζέστη στους 25 βαθμούς κελσίου υπάρχει απλώς χάσμα.  Και τους καταλαβαίνω απόλυτα πλέον, όταν έρχονται και βλέπουν τέτοια λιακάδα πως να μη γίνουν ινδιάνοι. Μέχρι τώρα το στερεότυπο του μουντού καιρού στο Λονδίνο έχω προσπαθήσει να το διαψεύσω αρκετές φορές. Αλλα είναι πέρα για πέρα αληθινό όσο αφορά το καλοκαίρι. Ο φθινόπωρο έβρεχε φυσιολογικά. Το χειμώνα παγώσαμε λίγο αλλα κάναμε και τις βόλτες μας. Η άνοιξη ήταν εντυπωσιακή. Αλλα το καλοκαίρι ειναι απλώς κάτι σαν γλυκό φθινόπωρο. Αντε τώρα να εξηγήσεις στον Γερμανό την έννοια του παγωμένου καρπουζιού 11 το βράδυ δίπλα στο “πλαφ πλαφ” του κύματος…

Επιστρέφοντας εχθές απο Αγγλία και δοκιμάζοντας την κλασσική μου κάρτα Wind σε μια νέα μου συσκευή, η κάρτα sim δεν αναγνωρίζεται. Μετά απο πολλές δοκιμές με διάφορα τηλέφωνα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η κάρτα sim είναι κατασκευαστικά προβληματική. Το chip της είναι τοποθετημένο “στην άκρη” της επιφάνειάς της, με αποτέλεσμα να κάνει μόνο οριακά επαφή στα περισσότερα τηλέφωνα. Και στη νέα μου συσκευή, δεν κάνει καθόλου. Πηγαίνω λοιπόν στο τοπικό κατάστημα της Wind να τους πω για το πρόβλημα και να ζητήσω αντικατάσταση της κάρτας. “Για να τη δω.” μου λέει ψυχρά ο υπάλληλος. “Ταλαιπωρημένη μου φαίνεται. Δεν ξέρω αν αυτό που μου λες ειναι όντως πρόβλημα, αλλά σε κάθε περίπτωση μου φαίνεται παλιά και θέλει αλλαγή.” Ναι, μα δουλεύει κανονικά του απαντώ, ειναι απλώς κατασκευαστικό πρόβλημα της κάρτας. “ΟΚ, όπως και να έχει, το κόστος αλλαγής είναι 17,5€, να την αλλάξουμε?” Πόσο (ρωτω έκπληκτος)?! Μα αν κάνω φορητότητα σε άλλη εταιρία μου δίνουν τη sim δωρεάν και ακόμα και εσείς μοιράζετε sim δωρεάν με κάθε ευκαιρία. Σε εμένα που είμαι πελάτης σας ζητάτε 17,5€? “Ναι κυριέ μου, το κόστος της αλλαγής sim ειναι 17,5€.” ΟΚ λοιπόν, μόλις χάσατε ένα πελάτη, γεια σας.

Χμμ, να ξεκινήσω και να συγκρίνω τιμές και υπηρεσίες? Μπα, αστο καλύτερα, η πελατοκεντρική φιλοσοφία ήταν αρκετή.

Πρώτη μέρα λοιπόν, και βουρ στη Times Square! Αν και νόμιζα ότι το Piccadilly Circus πρέπει να την προσεγγίζει, εν τούτοις καμία σχέση. Η πλάκα βέβαια είναι ότι δεν είναι Square καθώς στο σχεδόν τέλειο grid του Manhattan δε σκέφτηκαν να αφήσουν κάποια τετράγωνα για πλατείες (άφησαν ένα και καλό…). Το πρωί η πλατεία ήταν σχετικά άδεια, το βράδυ όμως πραγματικά έχανε η μάνα το παιδί. Εστιατόρια, μαγαζιά, διαφημίσεις, τουρίστες, πωλητές, ο ένας πάνω στον άλλο. Και όλοι μαζί, πήγαιναν στο κέντρο της πλατείας για να δηλώσουν εθελοντές για τον Αμερικάνικο Στρατό!

Ναι, αυτό που βλέπετε είναι Army Recruitment Center, κομπλέ με αφίσα “I want YOU for the US Army” και λαμπιόνι που να ταιριάζει με το υπόλοιπο background. Στο τσακ δεν πήγα για enlist.

Μετά την Times Square περπατήσαμε μέχρι το Grand Central Station και στη συνέχεια, το κτήριο των Ηνωμένων Εθνών. Εκεί αντικρίσαμε ένα πολύ οικείο γλυπτό, το “Knotted Gun”, δώρο απο το Λουξεμβούργο.

Δε μπορεί, κάπου θα το είχε πάρει το μάτι σας, και πραγματικά η θέση του μπροστά στην είσοδο του κτηρίου ήταν άριστη. Δυστυχώς όμως, αν και προσπαθήσαμε να πάμε σε ένα απο τα tours του κτηρίου που περιλάμβανε και την κεντρική αίθουσα της Γ.Σ. του ΟΗΕ (πω πω, έγραψα Γ.Σ. και ένα δάκρυ πήγε να κυλήσει απο τις αναμνήσεις… lol), έπρεπε να περιμένουμε τουλάχιστον 3 ώρες… Ε δεν ήθελε πολύ, είχαμε τόσα πράγματα να κάνουμε οπότε βουρ στην 5th Avenue!

Μετά απο λίγο ακόμα περπάτημα, αρχίζουμε να ανεβαίνουμε άλλη μια λεωφόρο-ναό του γυναικείου καταναλωτισμού. Μακροσκοπικά, και μέσα απο το ανδρικό μου βλέμμα, μπορώ να πω πως δεν εντυπωσιάστηκα. Με πρόσφατες τις βόλτες στην Oxford Str. και στα Ηλύσια Πεδία, μάλλον λίγο στριμωχτή μου φάνηκε. Στα θετικά, οι πωλητές hot dog με λουκάνικα ΝΙΚΑΣ (sorry, αυτη η φωτογραφία μου ξέφυγε). Kαθώς όμως δύο κομπιουτεράδες άντρες δεν έχουν και πολλά να κάνουν εκεί περα, μετά απο 10 λεπτάκια είχαμε φτάσει στον πραγματικό μας προορισμό: το Αpple Store!

Και εκεί όμως, μια μικρή απογοήτευση. Πέρα απο τις κλασσικές φωτογραφίες του κύβου, το υπόγειο μαγαζί ήταν και μικρότερο και ολόιδιο με αυτό της Regent Street. Συν τοις άλλοις, ο Matteo πριν απο μια βδομάδα είχε αγοράσει και το 3GS και το νέο Unibody MacBook Pro οπότε το μόνο καινούριο που είδαμε εκεί μέσα ήταν το χαζό νεό nano. Ώμως μια Apple πάντα σε αποζημιώνει: το AppStore ειχε δωρεάν WiFi. Βάλαμε το iPhone μπροστά λοιπόν και σε 5 min βρήκαμε το πιο high rated εστιατόριο στη γειτονιά για burgers. Τι σου κάνει αυτή η τεχνολογία… Με ένα αντίγραφο της Gay City από το διπλανό stand

τοιχωθήκαμε στο χαμπουργκεράδικο που μας πρότεινε το iPhone. Οχι, δεν το κρατούσαμε στο χέρι, το βάλαμε στη τσάντα για μετέπειτα μελέτη! :-p

Μετά λοιπόν απο το απαραίτητο refill σε ζάχαρη, λίπος και κετσαπ, ξεκινήσαμε ολοταχώς για το πρώτο major wow της NYC: Central Park. Ότι και να πω είναι λίγο. Να σας πω την αλήθεια, δεν το περίμενα να εντυπωσιαστώ. Το Λονδίνο απο πάρκα δεν πάει πίσω. Αλλα το Central Park ήταν σαν το Hyde Park, το Regent’s Park, μια τεράστια λίμνη και γήπεδα άθλησης μαζί. Respect πραγματικά. Βέβαια τα μειονεκτήματα του τα έχει, οι Αμερικάνοι ήταν ακόμα πιο εχθρικοί απο τους Λονδρέζους στα ποδήλατα, ποδηλατόδρομος ούτε για δείγμα. Αλλα ήταν τόσο φοβερό που οι ποδηλατόδρομοι ήταν απλό πταίσμα.

Η βόλτα μέσα στο Central Park τελείωσε εκεί κοντά στο Guggenheim, και καθώς τα μουσεία ήταν εκτός προγράμματος, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για λίγο relax. To πρόγραμμα για το βράδυ είχε κάτι επίσης σημαντικό: Top of the Rock, η αλλιώς η ταράτσα του Rockafeller Center. Ο Θέμος αποδείχτηκε αλάνθαστος και μόλις ανεβήκαμε πάνω ένιωσα μια κλασσική jaw dropping σκηνή:

Η φωτογραφία είναι πολύ λίγη να περιγράψει την αίσθηση που έχεις απο κει πάνω. Ούτε το ο πύργος του Eifel ούτε το London Eye μπορούν να συγκριθούν, κυρίως λόγω του θεάματος. Αυτή τη στιγμή πραγματικά κατάλαβα που ήμουν. Όταν περπατάς δίπλα στους ουρανοξύστες δεν μπορείς να αντιληφθείς το μέγεθος. Εκεί επάνω όμως, απλώς μένεις με ανοιχτό το στόμα. Στα τεχνικά του θέματος, τελικά το να ανέβεις νύχτα είναι καταστροφικό για τις φωτογραφίες σου, ειδικά αν έχεις μια ταπεινή compact. Οι μάγκες όμως στο Top of The Rock είτε δεν έχουν καθόλου κάγκελα είτε έχουν κάτι τζάμια με ανοίγματα. Έτσι ακουμπούσαμε τη μηχανή στα πεζούλια, τη ρυθμίζαμε στην αυτοφωτογράφηση και τσουπ, αποδεκτό αποτέλεσμα, έτοιμο για wallpaper. Τις αφεντομουτσουνάρες μας όμως δεν καταφέραμε να τις απαθανατίσουμε με φόντο το Empire State.

Την επόμενη μέρα, η βόλτα ξεκίνησε απο το Ground Zero. Εκεί λοιπόν δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα άξιο προσοχής παρά μόνο ένα μικρό μνημείο στο τοπικό πυροσβεστικό τμήμα το οποίο ήταν και το πρώτο που έσπευσε σε βοήθεια. Στο υπόλοιπο… οικόπεδο κυριαρχεί η εικόνα του γερανού.

Γενικά, στη περιοχή του WTC δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο να δεις, εκτός απο το Century 21. Ακριβώς δίπλα στα έργα, και χάρη στις οδηγίες του Θέμου, βρεθήκαμε στο No.1 discount store της Νεας Υόρκης. Και συν τοις άλλοις, σε περίοδο εκπτώσεων. Το μοτίβο κλασικό, σπασμένα κομμάτια, διάφορα μεγέθη, αρκετούτσικα brands. Οι τιμές όμως, απερίγραπτες. Βερμούδα Timberland 17 δολάρια. Μπλούζα πόλο Timberland 15 δολάρια. Τοp γυναικείο DKNY 18 δολάρια. Και πάει λέγοντας. Δεν έβρισκες τα πάντα και οι τιμές δεν ήταν σε όλα τρελές, αλλα η ποσότητα των πραγματικών bargains ήταν τέτοια που για πρώτη φορά στη ζωή μου καταλαβα πως αισθάνεται μια γυναίκα όταν βγαίνει για ψώνια..! A, και Θέμο ευχαριστώ που με έβγαλες απο την δύσκολη θέση του δώρου! Να σημειωθεί εδώ πως η πολιτεία της Νέας Υόρκης δεν έχει φορολογία στα ρούχα κάτω των 150 δολαρίων (νομίζω).

Σειρά είχε το έτερο “αξιοθέατο” του lower Manhattan: η Wall Street. Εκεί ήταν και το αποκορύφωμα της αμερικάνικης λατρείας της αστερόεσσας:

New York Stock Exchange, στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν δεν είναι αρκετά εμφανές. Η ίδια η Wall Street μάλλον ήρεμο δρομάκι τη λες παρά κέντρο της αμερικάνικης οικονομίας. Ίσως να ειναι που δε πατάει και κανείς πια σε αυτη μιας και τα πάντα είναι ηλεκτρονικά την σήμερον ημέρα…

Αφήνουμε λοιπόν το Manhattan για να πάμε στη κυψέλη των τουριστών, εχμ, το Liberty Island εννοούσα. Για να περάσει κανείς στο νησάκι η αναμονή ήταν γύρω στις 2 ώρες. Ορθοστασία. Στην ουρά. Στον ήλιο… Και να σκεφτείτε, στο Ellis Island θέλαμε να πάμε, όχι στο άγαλμα. Μιας και όμως κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό, περιμέναμε και εμείς στην οοοοοουυυυυυρα. Το καλό με το συγκεκριμένο καραβάκι είναι ότι ακολουθεί ένα δρομολόγιο ιδανικό για φωτογραφίες στο Lower Manhattan.

Στο παραπάνω σημείο, αμέσως μου ήρθε στο νου η δευτερη φωτογραφία. Όταν περπατούσαμε στο Ground Zero, η απορία μας ήταν: “μα πόσο ψηλοί μπορεί να ήταν η δίδυμοι πύργοι;” Όλα τα κτήρια δίπλα τους φάνταζαν πανύψηλα όταν κάναμε βόλτα στη περιοχή. Και όμως, η δίδυμοι πύργοι ήταν τουλάχιστον διπλάσιοι, όπως φαίνεται ξεκάθαρα. Και συνδιαλεγόμενος με τον εαυτό μου, δεν μπορώ παρά να μείνω άφωνος μπροστά στον εγκέφαλο που σχεδίασε και εκτέλεσε την επίθεση της 9/11. Άφωνος για τον στόχο που διάλεξε και την επιτυχία του εγχειρήματος. Άφωνος και για το μέγεθος της καταστροφής που προκάλεσε.

Το Liberty Island φυσικά και ήταν αδιάφορο. Στο Elis Island όμως υπήρχε το immigration museum. Το Ellis Island ήταν το νησάκι που λειτουργούσε ως το κέντρο υποδοχής των μεταναστών κατά τις αρχές του 20ου αιώνα. Όχι φυσικά όλων, της πλέμπας. Όσοι έφταναν πρώτη και δευτερη θέση περνούσαν immigration στο καράβι. Οι υπόλοιποι εξετάζονταν σε αυτό το νησάκι. Τα τελευταία χρόνια το βασικό κτήριο στο νησάκι λειτουργεί ως μουσείο μετανάστεσης, μοναδικό στο είδος του στο κόσμο. Αν και το περίμενα με ανυπομονησία, το μουσείο δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο.Ένα κτήριο με λίγες φωτογραφίες, άδειες αίθουσες και μια μικρή ιστορία της διαδικασίας ελέγχου των μεταναστών. Εν συντομία, 12 εκατομμύρια μετανάστες μέσα σε 60 χρόνια ήταν η αιτία πίσω απο το 1/3 του πληθυσμού της σημερινής Αμερικής. Πραγματικά αξιοπερίεργο, πως και δεν έχουν σφαχτεί ακόμα μεταξύ τους?!

Πτώματα, ξεμπαρκάραμε στο Battersea Park. Για το τέλος είχαμε αφήσει δύο μικρές γειτονιές: την ChinaTown και την Little Italy. Η ChinaTown, ήταν αυτό που όλοι ξέρετε. Κινέζοι, Κινέζοι, και άλλοι Κινέζοι. Αλλα αυτοί οι Κινέζοι είναι καπιταλιστές όπως αποδεικνύει ο παρακάτω ναός:

Προσοχή στις πράσινες λεπτομέρειες! Η Little Italy ήταν η έκπληξη της ημέρας. Οι Ιταλοι ήταν η εθνικότητα με το μεγαλύτερο μερίδιο σε αυτά τα 12 εκατομμύρια, τα 3 ήταν δικά τους. Πολύ λογικά λοιπόν, ένας δρόμος στο κεντρικό Manhattan είναι τίγκα στο Ιταλικό εστιατόριο. Αλλα εγώ είχα την ατυχία να κάνω βόλτα με έναν Ιταλό! Βρε χρυσέ μου, το μακαρόνι δεν χρειάζεται αν ειναι al dente… Μέχρι να βρουμε που να κάτσουμε ξαναπηγαίναμε στο Liberty Island. Τουλάχιστον όμως και ήλιο απολαύσαμε, και παγωμένο νερό σε κανάτα και ψωμί στο τραπέζι. Αχ, una faca…

Α, μέχρι και κράχτες είχαν έξω απο τα μαγαζιά, σαν τους τσέλιγκες στα βλάχικα της Βάρης!

Με αυτά και αυτά, ο χρόνος μας στη NYC τελείωσε. Μετά απο μια τελευταία γεύση βρόμικων δημόσιων μεταφορών, το αεροπλάνο της Continental ήταν εκεί για να μας μεταφέρει πίσω στο Λονδίνο… Και για να καθησυχάσω και τους φόβους της μάνας μου, όχι, πυρετό ακόμα δεν έχω!

Ο πηγαιμός για την “Ιθάκη” ξεκίνησε φυσικά απο την Αμερικάνικη πρεσβεία. Δυστυχώς χρειαζόμαστε ακόμα visa (αν και λέει σε λίγο τέλος) και ήταν η πρώτη φορά που στο group μας αισθάνθηκα λίγο πολίτης 3ης κατηγορίας. Το όλο θέμα τώρα με τη visa είναι απλώς ανέκδοτο. Για  να κλείσεις ραντεβού πρέπει να καλέσεις έναν αριθμό με χρέωση… 2 λίρες το λεπτό και αν είσαι τυχερός θα έχεις slot 1,5 μήνα μετά. Με λίγο πίεση το έφεραν στις 20 μέρες (βοήθησε και η business visa).  Η ίδια η visa έχει χρέωση 130 δολάρια, την πάρεις δεν την πάρεις. Την μέρα του ραντεβού τώρα, για να μπεις στη πρεσβεία πρέπει να μην έχεις κανενός είδους ηλεκτρονική συσκευή πάνω σου, και φυσικά δεν έχουν χώρο φύλαξης. Αν έχεις, απλώς τη πετάς (στο τσακ γλίτωσα το flashάκι των κλειδιών μου απο τον σκουπιδιάρη που περνάει ανά 2 ώρες). Μέσα στη πρεσβεία, το γνωστό ανέκδοτο του “Did you have an affiliation with the German Nazi Government?” Ναι, ήμουν φιλαράκι με τον Φύρερ. Ευτυχώς όλα κύλησαν ομαλά, πλήρωσα άλλες 10 λίρες για να μου στείλουν το διαβατήριο στο σπίτι με κουριερ, και έμεινα με την εξης απορία: όλες οι Αμερικάνικες πρεσβείες γιατί είναι σχεδόν ίδιες απ’ έξω???

Μερικές μέρες αργότερα, το ηρωικό πρωινό της 4ης Ιουλίου φτάνουμε στο Heathrow! Στο check in, σαν απο ανέκδοτο, πάλι οι ίδιες ερωτήσεις απο κάτι υπαλλήλους τις αεροπορικής. “Τι θέλετε να κάνετε στις ΗΠΑ?”, “Έχετε λάβει εκπαίδευση σε πυροβόλα όπλα ή εκρηκτικά?” Με είδανε ψηλό και ασυνόδευτο, σου λέει πάει, είναι τρομοκράτης. Αλλα τελικά με άφησαν, πάλι καλά… Η πτήση στην ώρα της, here we go!!!

Σημειώσεις ταξιδίου:

1. Υπερατλαντικό ταξίδι χωρίς θέση εξόδου κινδύνου δεν γίνεται. Ευτυχώς στο πήγαινε την βρήκα διαθέσιμη. Την επόμενη φορά θα κάνω ιστορία, δεν είμαι εγώ ψηλός, η θέση ειναι στενή!
2. Το high tech flight entertainment system είναι όνειρο. 400+ πρωτοκλασσάτες (και καινούριες ταινίες), μουσική, touch screen παιχνίδια. Απο μόνος του είναι λόγος να διαλέξεις Continental. Α, και φυσικά 2 πρίζες/3άδα θέσεων. Very good!

Newark λοιπόν, το 3ο αεροδρόμιο της ΝΥ. Σημαίες! Πολλές σημαίες! 4η Ιουλίου βλέπετε, independence day. Και μετά απο κανα 4ωρο αναμονή δευτερη πτήση, 2 ωρη, για Nashville με ένα αεροσκάφος μινιατούρα. Στο διάδρομο έσκυβα 10cm για να χωρέσω. Αλλα ο προορισμός άξιζε την ταλαιπωρία..!

Τι, το πιστέψαμε?? Οχι, το Nashville φυσικά και δεν άξιζε την ταλαιπωρία..! Nashville, η πρωτεύουσα του Tennessee, είναι μια πολη των 600 χιλιάδων κατοίκων που φημίζεται για… την μουσική! Ναι ναι, την μουσική. “Nashville, Music City”  είναι το μότο της πόλης.

Since the 1960s, Nashville has been the second biggest music production center (after New York) in the U.S. As of 2006, Nashville’s music industry is estimated to have a total economic impact of $6.4 billion per year and to contribute 19,000 jobs to the Nashville area.

μας πληροφορεί η καλή μας Wikipedia. Και όντως, όπου εμείς έχουμε καφετέριες, στο Nashville έχουν country και pop εστιατόρια με live μουσική. Και όπως μπορείτε να φανταστείτε, ακούνε Michael Jackson. Πολύ Michael Jackson.

Τόσο Michael Jackson δεν έχω ξανακούσει σε όλη μου τη ζωή, κάτι σε Σάκη τη βδομάδα πριν εμφανιστεί Eurovision. Αυτό όμως που με συγκλόνισε πραγματικά στο Nashville, ήταν η ιστορία του..! Ο επίσημος τουριστικός οδηγός της πολης μας ξεκίνησε απο το τοπικό… Hard Rock Cafe.

Στη συνέχεια βρεθήκαμε στο αντίγραφο του ιστορικού πρώτου καταυλισμού της περιοχής. Ο Matteo, δίπλα έχει εκστασιαστεί απο το θέαμα, ήταν τόσο φοβερό!  Στη συνέχεια περιπλανηθήκαμε σε όλο το κέντρο της πόλης. Κυριακή πρωί όμως, σε σχετικά βροχερή μέρα. Και περπατούσαμε. Κρατώντας φωτογραφικές μηχανές. Φορώντας καπέλα. Ε, δεν ήθελε πολύ, μετά απο λίγο το καταλάβαμε. Ήταν τα βλέμματα των οδηγών που περνάγανε αραιά και πού; Ήταν η έλλειψη πεζών σε ακτίνα 1 χιλιομέτρου; Ο τουρίστας στο Nashville πρέπει να είναι σαν τον τουρίστα στη Πετροβίτσα Θεσπρωτίας: αντικείμενο θαυμασμού!

Το tour μας τελείωσε λίγο αργότερα, στο έτερο αντίγραφο. Αυτό του Παρθενώνα. Τι, δε με πιστεύετε?? Ορίστε οι αποδείξεις!

Στο δε welcome του συνεδρίου, ο ομιλητής-διοργανωτής είπε το αμίμητο:

You asked us, why Nashville? We may not have the skyline of Toronto (σ.σ. εκεί είχε γίνει το συνέδριο δυο χρόνια πριν, πέφτει slide νυχτερινο skyline Toronto) or the history of Rome (σ.σ. περσινό συνέδριο, πέφτει slide Κολωσαίου), but we do have an 1 to 1 copy of the Parthenon and it is in much better shape than the original (πέφτει slide με την παρπανω εικόνα, συν το original σε φάση αναστήλωσης σε συννεφιασμένο αττικό ουρανό)!

Δε πρόλαβα να πω τίποτα όμως, και ο Matteo σχολίασε: “God, only an American could ever say something like this..!”.

Με αυτά και αυτά, οι υπόλοιπες 4 μέρες πέρασαν στο συνέδριο, και στο τέλος της 4 όπου φύγει φύγει για NY. Παρόλα αυτά η εμπειρία ήταν πολύ χρήσιμη.

1. Αντιλήφθηκα ιδίοις όμασι, ότι πραγματικά η Αμερικάνικη τηλεόραση είναι γτπ. Έβλεπα νέα σε “σοβαρό” κανάλι τη μέρα που ο Obama πήγε Ρωσία για τα πυρηνικά και το θέμα έπαιξε 4η είδηση. Όλα τα προηγούμενα ήταν τοπικά νέα για το νεαρό που έσφαξε τη γυναίκα του στο δυτικό Nashville, τον θάνατο του MJ και δε συμμαζεύεται.  Οι ταραχές στο Πεκίνο ούτε καν εμφανίστηκαν. Ο supervisor, που έμενε US, μου το επαλήθευσε: “μα στην Αμερική δε βλέπουν διεθνείς ειδήσεις”. Το δυαδικό του BBC.
2. Η άπλα του αμερικάνικου τοπίου είναι εμφανέστατη παντού. Οι δρόμοι τους μέσα στις πόλεις έχουν τουλάχιστον 3 λωρίδες ανά κατεύθυνση. Πολυάριθμα parking τυπου πολυκατοικίας παντού στο κέντρο. Και παρόλα αυτά, το parking απαγορεύεται παντού, ακόμα και μέσα στο campus.
3. Ναι, οι Αμερικάνοι είναι όντως ερωτευμένοι με τα θηριώδη αυτοκίνητά τους. Όντως, η βενζίνη ειναι στη μισή τιμή απο την Ευρώπη (φαντάζομαι λόγω ανυπαρξίας φορολογίας). Βάλε και τους τεράστιους δρόμους, τα “μικρά” είναι όντως εκτός παιχνιδιού. Για να πάρετε μια ιδέα, ορίστε ένα ασθενοφόρο στη NY:
   
4. Η ενσωμάτωση των μάυρων στην κοινωνία είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη. Νόμιζα ότι στο Λονδίνο είχα δει αρκετό μαύρο πληθυσμό. Δεν είχα δει τίποτα. Και φυσικά όχι μόνο καθαριστές στα ξενοδοχεία.
5. Η προσφώνηση του Obama. Όταν εμείς λέμε “ο Καραμανλής” ή “ο Σημίτης”, οι Άγγλοι “Tony Blair” ή “Gordon Brown”, οι Αμερικάνοι λένε πάντα “President Obama”. Με 2-3 που μίλησα όλοι το ίδιο. Όμορφο που ακόμα έχουν ένα έστω λεκτικό σεβασμό στο αξίωμα.
6. Για να φας κάτι που δεν περιέχει 10 κιλά λιπαρά πρέπει να προσπαθήσεις πολύ. Στο τυπικό αμερικάνικο εστιατόριο του Nashville αν ζητήσεις σαλάτα (όταν έχει το μενού) σε κοιτάνε για εξωγήινο. Δε λέω, τις πρώτες μέρες τα χάμπουργκερ ήταν απόλαυση, αλλά μετά απο 2 μέρες έψαχνα έξοδο κινδύνου!
7. Η Σαντορίνη είναι με διαφορά το πιο γνωστό ελληνικό νησί.
   Όχι όμως και το καλύτερο ελληνικό εστιατόριο… Εκτός και αν το Falafel που διαφήμιζε στην είσοδο το τρώτε στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο που λείπουμε και δε το πήρα χαμπάρι!
8. Έβγαλα επιτέλους μια φωτογραφία μπροστά στο Papajohn’s pizza και είδα τον ίδιο τον Papajohn σε τηλεοπτικό διαφημιστικό. O Papajohn δεν είναι άλλος απο αυτόν τον αναγωγο που περι το 1999 μου σούφρωσε το papajohn.com. Δε του το συγχωρώ..! Α, και μάλλον κατάλαβα γιατι το Papajohn πρέπει να είναι τόσο αστειο στα Αγγλικά… Εγώ και ο DonCorleone.

Αεροδρόμιο λοιπόν, και φύγαμε για NY. Πριν πετάξουμε όμως, στο αεροδρόμιο είδαμε άλλες δύο όμορφες πινακίδες:

Αμα ταξιδεύεις με το όπλο σου, θυμήσου ότι δεν επιτρέπεται να το πάρεις μαζί στην καμπίνα! Υποχρεωτικά μόνο σε checked αποσκευές. Και έλεγα που να το κρύψω, που να το κρύψω. Ελπίζω τουλάχιστον να αποφάσισαν αν τελικά θα επιτρέπεται να παίρνουν μαζί τα όπλα τους στα εστιατόρια και τα club. Μπρρρρ!

Επόμενα αμίμητο: ΕΠΙΠΕΔΟ ΑΠΕΙΛΗΣ – ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ! Με άλλα λόγια: “Μουσουλμάνος τρομοκράτης μπορεί απο στιγμή σε στιγμή να κάνει αεροπειρατεία στο αεροπλάνο. Αλλά μη φοβάστε, μάλλον έχει πάει για κατούρημα στο αεροδρόμιο οπότε δεν κινδυνεύετε και τόσο.” Πάρτε βέβαια και κανά όπλο μαζί για καλού και για κακού. Που ξέρεις… Είπαμε όμως, στη βαλίτσα!

Με αυτά και αυτά, Nashville και συνέδριο τέλος. Επόμενος προορισμός, διακοπές, NY και Manhattan! Ως τότε, καληνύχτα και όνειρα γλυκά παρέα με το βιβλίο που θα βρείτε στο κομοδίνο κάθε αμερικάνικου ξενοδοχείου:

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη απο το book section του supermarket της γειτονιάς μου. Είπατε τίποτα??

EDIT: Η Παναγιώτα σπεύδει να με διορθώσει. Η Ελένη λέει δεν είναι πια στο Πρωϊνό Καφέ και η Βέφα δεν βγαίνει στη τηλεόραση! Αυτό το τελευταίο έπρεπε να το περίμενα…

Καθώς η ζήτηση εδώ και χρόνια υπερβαίνει κατά πολύ την προσφορά, αντί της αύξησης της τιμής των εισιτηρίων ώστε να μη γίνει το τουρνουά ελιτίστικο, στο Wimbledon επέλεξαν άλλες λύσεις. Υπάρχουν συνολικά 4 τρόποι για να μπει το ευρύ κοινό κάθε χρόνο στα grounds του All England Lawn Tennis Club και αυτοί είναι οι εξής:

1. Ο Καλός
Τον Ιανουάριο κάθε χρόνου γίνεται μια κλήρωση. Σε αυτή τη κλήρωση μπορεί να συμμετέχει μια φορά κάθε νοικοκυριό (όχι μόνο απο UK) και στους νικητές προσφέρεται η δυνατότητα αγοράς ενός τυχαίου διπλού εισιτηρίου κάπου μέσα στο τουρνουά. Ο τυχερός μπορεί απλώς να αποδεχθεί η όχι, χωρίς καμμια άλλη δυνατότητα διαπραγμάτευσης.

2. Ο Κακός
Κάθε μέρα κατά την διάρκεια του τουρνουά δίνονται περι τα 500 εισιτήρια στα κεντρικά courts των εγκαταστάσεων. Αν κάποιος το θέλει πραγματικά πολύ, έξω απο τα grounds και σε συνεργασία με τον δήμο, οργανώνεται camping. Άλλοι πάνε στην Ίο, άλλοι πάνε στο SW19. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις αποζημιώνει..!

3. Ο Άσχημος
Στα τουρνουά του μεγέθους του Wimbledon, πέρα απο τα βασικά courts, υπάρχουν πολλά μικρότερα στα οποία γίνονται αγώνες παίδων, διπλού καθώς και όχι τόσο πρωτοκλασάτων παικτών. Κάθε μέρα δημιουργείται και πάλι μια ουρά πριν τα grounds ανοίξουν τις πύλες τους, απο την οποία οι τυχεροί κερδίζουν την δυνατότητα να μπουν στις εγκαταστάσεις χωρίς να μπορούν όμως να εισέλθουν στα κεντρικά courts.

Απο ότι άκουσα η ουρά αυτή είναι πιο “λογική”, αν φτάσεις μέχρι τις 9.00 το πρωί μάλλον θα μπεις. Και μη ξεχνάτε, “οι Άγγλοι δεν διαδηλώνουν, απλώς περιμένουν στην ουρά”!

4. Ο Τυχερός

Απο φέτος και σε συνεργασία με το Αγγλικό site διάθεσης εισιτηρίων Ticketmaster, κάθε μέρα δίνονται μερικά extra εισιτήρια απο επιστροφές. Επι μια βδομάδα στις 12.00 κάθε μεσημέρι το η διάθεση ξεκινά και σε 2 sec έχει ξεπουλήσει. Δοκίμαζα επί 5 μέρες. Την 6η στάθηκα τυχερός! Συμβουλή: την μαγική στιγμή ψάξτε για μη διπλανές θέσεις και έχετε πιθανότητες επιτυχίας.

Αφού λοιπόν η τύχη μας χαμογέλασε, εχθές ξυπνήσαμε κατά τις 10.30 και με τον αέρα του κατόχου εισιτηρίου πήραμε τον underground για Wimbledon. Το πρόγραμμα στο Centre Court είχε V.Williams, Roddick και Murray. Πρώτα όμως έπρεπε να δούμε τις εγκαταστάσεις.

Το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε, σχεδόν δίπλα στην είσοδο, ήταν το περιβόητο κυρίως ταμπλό του τουρνουά.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό του τουρνουά είναι το πράσινο. Όπως παντού στην Αγγλία, οι εγκαταστάσεις του Wimbledon συνορεύουν με 2 τεράστια πάρκα και κάνουν την πράσινη επιφάνεια των court να δένει αρμονικά με το τοπίο. Και ως σημείωση, το γρασίδι των courts είναι τόσο κοντό που άνετα το περνάς για χαλί.

Οι εγκαταστάσεις τώρα εκτείνονται σε συνολικά 24 γήπεδα, απο το κεντρικό μέχρι μικρότερα βοηθητικά, που όλα τους έσφιζαν απο παίχτες και θεατές. Η ατμόσφαιρα θύμιζε ΟΑΚΑ των ολυμπιακών, αν και έλλειπαν οι φωνές των εθελοντών. Εδώ τα πράγματα είναι πιο “καθώς πρέπει”, ενώ περπατάς πρέπει να κάνεις ησυχία. Δίπλα σου έχει αγώνα τεννις και απαιτείται ηρεμία για τους αγωνιζόμενους.

Οι οποίοι αγωνιζόμενοι φορούν υποχρεωτικώς λευκά. Ναι λευκά. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ο Ναδαλ του παρδαλού σφίχτικου αμάνικου στο Roland Garros, στο Wimbledon έρχεται πάντα με λευκά? Εμ φυσικά, Αγγλία, dress code μέχρι και στους αθλητές.

Tα grounds του Wimbledon τώρα, ακόμα και αν δες έχεις εισιτήριο για τα κεντρικά courts, προσφέρονται άνετα και για πικ νικ. Οι περισσότεροι μάλιστα απο τους “queuers” είχαν φέρει τα μπωλάκια και τις φραουλίτσες τους και κατασκήνωναν απέναντι απο την γιγαντοοθόνη του Court No.1.

Η φράουλα για τους Άγγλους είναι κάτι σαν εθνικό φρούτο. Ίσως να είναι και το μόνο οπωροκηπευτικό το οποίο ακόμα καλλιεργούν σε ποσότητες, μιας και κεράσια απο South Africa έχουμε φάει, μια ντομάτα απο την Αγγλία όμως ποτέ. Strawberries and Cream είναι λοιπόν το αντίστοιχο του fish and chips σε σνακ. Μεταξύ μας, ειναι λίγο χάλια μιας και το cream ειναι κάτι μεταξύ νουνού και ωμής κρέμας γάλακτος, αλλα και πάλι με κράτησε αρκετά απασχολημένο ώστε να το τραβήξω φωτογραφία.

Αφού γυρίσαμε τα grounds, είπαμε να περιμένουμε μέχρι τις 3.00 για να μπουμε στο Centre Court. Μα φυσικά για να πάρουμε το καλύτερο αναμνηστικό: χρησιμοποιημένα μπαλάκια!

Τώρα οταν λέμε χρησιμοποιημένα, εννούμε πάντα χρησιμοποιημένα με τα standarts του Wimbledon όπου σε ένα set αλλάζουν άνετα δύο εξάδες μπαλάκια. Η αναμονή άξιξε και τώρα το γραφείο μου κοσμεί ένα ωραιότατο μπαλάκι που γράφει “Wimbledon 2009″. Χμμ, μήπως να αρχίσω συλλογή?!

Μέχρι να πάει 3 όμως, εκμεταλλευτήκαμε τον χρόνο παρακολουθώντας μερικά sets παίδων. Όπου πολλά απο αυτά είχαν και μεγάλη πλάκα με τα ball boys να είναι σε συγκρίσιμη ηλικία με τους αγωνιζόμενους. Οι δε αντιδράσεις των παιδιών όταν έχαναν κρίσιμους πόντους απο λάθος τους ήταν γνησιότατες. Σημείωση: το γρασίδι βοηθά ώστε μπορείς να πετάξεις με μίσος κάτω την ρακέτα σου, να μη σπάσει, και να σου επιστρέψει και στο χέρι άμεσα. Σημείωση 2: μπορείς πάντα να πάρεις ένα μπαλάκι και να το χτυπήσεις νευριασμένα με όλη σου τη δύναμη, ακόμα και αν αυτό καταλήξει μέσα στο Centre Court του Wimbledon.

Κάπου εκεί έφτασε η ώρα να μπούμε μέσα στο Centre Court. Το ματς των γυναικών είχε πια τελειώσει αλλα δεν πειράζει, πόσο πια να καθόμασταν μέσα? Το πρώτο ευχάριστο της υπόθεσης ήταν οι θέσεις μας: δίπλα στην κάμερα της τηλεόρασης. Ούτε γύρισμα κεφαλιού πέρα δώθε, σκέπαστρο και άριστη θέα στα δρώμενα.

Το Centre Court τώρα ήταν ακριβώς το δυαδικό ενός γηπέδου ποδοσφαίρου. Επιτρέπεται να κινείσαι μόνο όταν οι παίχτες αλλάζουν γήπεδα και ξεκουράζονται. Η ομιλία κατά την διάρκεια των πόντων απαγορεύεται, άλλωστε δεν θες να πεις “Μη βαριέσαι τόσο Παναγιώτα μου” και να σε ακούσει ο παίχτης. Το μόνο που σε αποτρέπει απο το να αλλάξεις θύρα είναι ένας στρατιωτικά ντυμένος steward που και καλά δε σε αφήνει να πας “παρακάτω”.  Τέλος, τα καθίσματα είναι επενδυμένα με αφράτη δερματίνη και αν και 5 σχεδόν ώρες καθιστοί, ούτε που το καταλάβαμε.

Εκεί που δυστυχώς ατυχήσαμε ήταν τα παιχνίδια. Το πρώτο του Roddick είναι ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον, 2 tie breaks και μερικους αμφίρροπους πόντους. Το δεύτερο όμως, που το περιμέναμε, ήταν χάλια. Ο Murray ήταν σαρωτικός και ο αντιπαλός του πολύ λίγος. 3-0 set σε λιγότερο απο δύο ώρες, και that’s all. Το χειρότερο δε ήταν ότι αν το κρατούσαν λίγο περισσότερο θα μας έπιανε και η βροχή και θα βλέπαμε και το πρώτο κλείσιμο της νέας στέγης του γηπέδου. Μια άλλη ενδιαφέρουσα παρατήρηση της ημέρας ήταν ότι για πρώτη φορά βρεθήκαμε σε χώρο στο Λονδίνο όπου το 90%+ των παρευρισκομένων ήταν βέροι Άγγλοι, με τα ξανθοκόκκινα μαλλιά, την χαρακτηριστική τους προφορά και το προσεγμένα ατημέλητο ντύσιμο. Και όλη την ημέρα δεν ακούσαμε ούτε μια φορά ελληνικά! Σαν να είσαι σε άλλη πόλη…

Με αυτά και αυτά, επιστρέψαμε κατάκοποι στο σπίτι. Ματς καλό μπορεί να μην είδαμε, αλλά τουλάχιστον είδαμε τα ενδότερα του Wimbledon. Τώρα το μόνο που μένει είναι να πείσω την Παναγιώτα για του χρόνου: Mα δεν είδες τι ωραίο που είναι το Eurostar? Ούτε που θα το καταλάβεις πότε θα πάμε και θα ‘ρουμε απο το Roland Garros..!

56… 55… 54… 53…! No comments, είπαμε, Αγγλία!