Σε συνέχεια των αναρίθμητων βολτών αυτού εδώ του blog, αυτή τη φορά θα ξεναγηθούμε στο Computer Laboratory του University Of Cambridge. Ναι, του γνωστού Cambridge, που μας δίνει τα Proficiency και μπορεί να περηφανεύεται ότι είναι το 3ο καλύτερο πανεπιστήμιο στο κόσμο. Βρέθηκα εκεί μία  ηλιόλουστη μέρα του περασμένου Σεπτέμβρη για ενα project meeting χωρίς “συνοδεία”. Άδραξα την ευκαιρία και ορίστε η ξενάγηση στο… William Gates Building!

Για όσους δεν κατάλαβαν, το William ειναι το επίσημο όνομα του Bill. Για όσους και πάλι δεν κατάλαβαν, το κτήριο τους τμήματος πληροφορικής του πανεπιστημίου του Cambridge είναι δωρεά και έχει πάρει το όνομά του απο τον ιδρυτή της πιο μισητής εταιρίας στην ιστορία του computing, Bill Gates, Microsoft, USA! Και ο αθεόφοβος, όχι μόνο δε σταμάτησε εκεί αλλά πήγε ένα βήμα παραπέρα. Ακριβώς δίπλα στο κτήριο του CL βρίσκονται τα κεντρικά της Microsoft Research UK.

Και ποιούς άραγε προσλαμβάνει ο Bill? Μα φυσικά τους αποφοίτους του διπλανού τμήματος! Αντιληφθείτε σας παρακαλώ τα παραπάνω. Θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν βγει απο εφιάλτη αριστερού κομπιουτερά σε ελληνικό πανεπιστημιακό free and open source group. Για τους μη μυημένους, φανταστείτε κάτι σαν το κτήριο του ΚΚΕ να έχει το όνομα του… Σωκράτη Κόκκαλη. Παραδόξως όμως, και αντίθετα με τον εφιάλτη του συμπαθή αριστερού κομπιουτερά, όλο το τμήμα δεν χρησιμοποιεί Windows Vista. Για την ακρίβεια, δεν έχω δει κανένα να χρησιμοποιεί Windows γενικά (ααααχ), οπότε μάλλον η εικόνα της έρευνας που ποδηγετείται απο τον επιχειρηματία ανήκει λιγουλάκι στον παραπάνω εφιάλτη.

Το ίδιο το William Gates building τώρα υποδέχεται τους φοιτητές, παρέχοντας τους στεγασμένο parking για τα ποδήλατά τους.

Αφού αφήσεις το ποδηλατό σου, μπαίνεις στο κτήριο του Βillακου. Ένας φοιτητής δεν μπορεί να κάνει και πολλά στο κτήριο αυτό. Η πρόσβαση στο μεγαλύτερο μέρος του κτηρίου, σύμφωνα με τα πρότυπα των αγγλικών πανεπιστημίων, ειναι restricted στο προσωπικό. Πόρτες με card readers επιτρέπουν μόνο στους καθηγητές/διδακτορικούς να περνάνε απο την άλλη πλευρά. Στο κοινόχρηστο χώρο λοιπόν, υπάρχει ένα μικρό κυλικείο και 2-3 αμφιθέατρα.

Για προφανείς λόγους έλλειψης ηλιοφάνειας, ο γυαλί το αγαπάνε λίγο παραπάνω. Όταν όμως ο ήλιος κάνει την εμφάνισή του, δεν ειναι και ότι καλύτερο. Το μικρό αυτό κυλικείο είναι και η μόνη ελπίδα για φαγητό σε ακτίνα αρκετών μέτρων, μιας και το κτήριο βρίσκεται απομονωμένο στο δυτικό άκρο της πόλης. Θες δε θες λοιπόν, το μάθημα είναι η κυρίαρχη ασχολία του φοιτητόκοσμου στο Computer Lab. Και η παράδοση τους γίνεται εδω:

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στο συγκεκριμένο αμφιθέατρο είναι το μέγεθος του. Πως μπορεί ένα τέτοιο αμφιθέατρο να εξυπηρετεί τις ανάγκες ενός ολόκληρου έτους? Ο λόγος τελικά είναι απλός. Αθροιστικά, οι φοιτητές κάθε έτους δεν ξεπερνούν τους 100. Και με 60 εκατομμύρια Άγγλους, φανταστείτε το κοινωνικό status του να έχεις φοιτήσει σε αυτές τις αίθουσες. Ταυτόχρονα, αν και εχω βρεθεί στο κτήριο σε διάφορες στιγμές κατα την διάρκεια του έτους, μόνο γεμάτο κόσμο δε το λες. Οι ώρες μαθημάτων είναι πολύ λίγες την εβδομάδα, και όλα ειναι συγκεντρωμένα τα πρωινά. Οι φοιτητές περνούν τον περισσότερό τους χρόνο στα κολέγια και τελικά, τα μέλη ΔΕΠ χαίρονται ειναι υγιές και αποστειρωμένο ερευνητικό περιβάλλον. Όχι, το αποστειρωμένο είναι κυριολεκτικό και διόλου ειρωνικό, κοιτάξτε τις τουαλέτες τους:

Όταν είδα τη συγκεκριμένη εικόνα, πραγματικά ένιωσα το πολιτισμικό χάος που μας χωρίζει. Πως το καταφέρνουν? Τελικά η λύση δεν είναι τόσο πολύπλοκη. Απλώς οι καθαριστές καθαρίζουν. Αρκετές φορές μέσα στη μέρα. Όσο απλό και αν φαίνεται, κάτι τέτοιο  δεν γίνεται στην Ελλάδα. Μια απο τις αγαπημένες μου δηλώσεις που καταφέρνει να συνοψίσει άριστα όλα τα όμορφα και τα ασχημα της ελληνικής πραγματικότητας είχε γίνει την εποχή της επίθεσης στη κ. Κούνεβα. Είχε βγει λοιπόν κάποιος πρύτανης ελληνικού πανεπιστημίου που δεχόταν πυρά για το ότι χρησιμοποιούσε γραφεία καθαρισμού και όχι in house καθαριστές. Και ο λόγος που προέβαλλε ήταν το ότι ένας καθαριστής που μπαίνει στο δημόσιο, εκμεταλλεύεται ένα option μειωμένης εργασίας προς απόκτηση απολυτηρίων βασικής εκπαίδευσης. Με αποτέλεσμα απλώς να μην υπάρχει κανείς για να καθαρίσει. Εδώ, ο μέσος καθαριστής με δυσκολία καταλαβαίνει βασικές λέξεις στα αγγλικά όντας πιθανότατα οικονομικός μετανάστης. Αλλά έχουν καθαρές τουαλέτες. Διαλέξτε..!

Φεύγοντας απο το Computer Lab προς το σταθμό των τρένων, είδα για άλλη μια φορά την αγαπημένη που εορταστική αφίσα του πανεπιστημίου.

800 χρόνια, ούτε 100 ούτε 200. Κάθε φορά που ακούω κάποιον βουλευτή του ΛΑΟΣ μου έρχεται στο νου αυτή ακριβώς η αφίσα.