Έτσι φώναζε ο φίλτατος Κώστας, σε ένα ματς μπάσκετ στους Παραολουμπιακούς του 2004, ζωσμένος με 2-3 αστερόεσσες. 5 χρόνια μετά, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να περάσω και εγώ τον Ατλαντικό. Προορισμός, Nashville και με την ευκαιρία, Νέα Υόρκη. Τι δουλειά έχω εγώ στο Nashville? Μα φυσικά συνέδριο, η αγαπημένη δικαιολογία των απανταχού “ερευνητών” και ερευνητών για να γυρίζουν τον κόσμο τσάμπα (εγώ στη πρώτη κατηγορία, ένα ποταπό demo είχα). Me likes..! Τώρα τι δουλειά έχει αυτό το post εδώ? Ε, συγχωρέστε μου μια παρασπονδία, ας το έχω για αναμνηστικό.

Ο πηγαιμός για την “Ιθάκη” ξεκίνησε φυσικά απο την Αμερικάνικη πρεσβεία. Δυστυχώς χρειαζόμαστε ακόμα visa (αν και λέει σε λίγο τέλος) και ήταν η πρώτη φορά που στο group μας αισθάνθηκα λίγο πολίτης 3ης κατηγορίας. Το όλο θέμα τώρα με τη visa είναι απλώς ανέκδοτο. Για  να κλείσεις ραντεβού πρέπει να καλέσεις έναν αριθμό με χρέωση… 2 λίρες το λεπτό και αν είσαι τυχερός θα έχεις slot 1,5 μήνα μετά. Με λίγο πίεση το έφεραν στις 20 μέρες (βοήθησε και η business visa).  Η ίδια η visa έχει χρέωση 130 δολάρια, την πάρεις δεν την πάρεις. Την μέρα του ραντεβού τώρα, για να μπεις στη πρεσβεία πρέπει να μην έχεις κανενός είδους ηλεκτρονική συσκευή πάνω σου, και φυσικά δεν έχουν χώρο φύλαξης. Αν έχεις, απλώς τη πετάς (στο τσακ γλίτωσα το flashάκι των κλειδιών μου απο τον σκουπιδιάρη που περνάει ανά 2 ώρες). Μέσα στη πρεσβεία, το γνωστό ανέκδοτο του “Did you have an affiliation with the German Nazi Government?” Ναι, ήμουν φιλαράκι με τον Φύρερ. Ευτυχώς όλα κύλησαν ομαλά, πλήρωσα άλλες 10 λίρες για να μου στείλουν το διαβατήριο στο σπίτι με κουριερ, και έμεινα με την εξης απορία: όλες οι Αμερικάνικες πρεσβείες γιατί είναι σχεδόν ίδιες απ’ έξω???

Μερικές μέρες αργότερα, το ηρωικό πρωινό της 4ης Ιουλίου φτάνουμε στο Heathrow! Στο check in, σαν απο ανέκδοτο, πάλι οι ίδιες ερωτήσεις απο κάτι υπαλλήλους τις αεροπορικής. “Τι θέλετε να κάνετε στις ΗΠΑ?”, “Έχετε λάβει εκπαίδευση σε πυροβόλα όπλα ή εκρηκτικά?” Με είδανε ψηλό και ασυνόδευτο, σου λέει πάει, είναι τρομοκράτης. Αλλα τελικά με άφησαν, πάλι καλά… Η πτήση στην ώρα της, here we go!!!

Σημειώσεις ταξιδίου:

1. Υπερατλαντικό ταξίδι χωρίς θέση εξόδου κινδύνου δεν γίνεται. Ευτυχώς στο πήγαινε την βρήκα διαθέσιμη. Την επόμενη φορά θα κάνω ιστορία, δεν είμαι εγώ ψηλός, η θέση ειναι στενή!
2. Το high tech flight entertainment system είναι όνειρο. 400+ πρωτοκλασσάτες (και καινούριες ταινίες), μουσική, touch screen παιχνίδια. Απο μόνος του είναι λόγος να διαλέξεις Continental. Α, και φυσικά 2 πρίζες/3άδα θέσεων. Very good!

Newark λοιπόν, το 3ο αεροδρόμιο της ΝΥ. Σημαίες! Πολλές σημαίες! 4η Ιουλίου βλέπετε, independence day. Και μετά απο κανα 4ωρο αναμονή δευτερη πτήση, 2 ωρη, για Nashville με ένα αεροσκάφος μινιατούρα. Στο διάδρομο έσκυβα 10cm για να χωρέσω. Αλλα ο προορισμός άξιζε την ταλαιπωρία..!

Τι, το πιστέψαμε?? Οχι, το Nashville φυσικά και δεν άξιζε την ταλαιπωρία..! Nashville, η πρωτεύουσα του Tennessee, είναι μια πολη των 600 χιλιάδων κατοίκων που φημίζεται για… την μουσική! Ναι ναι, την μουσική. “Nashville, Music City”  είναι το μότο της πόλης.

Since the 1960s, Nashville has been the second biggest music production center (after New York) in the U.S. As of 2006, Nashville’s music industry is estimated to have a total economic impact of $6.4 billion per year and to contribute 19,000 jobs to the Nashville area.

μας πληροφορεί η καλή μας Wikipedia. Και όντως, όπου εμείς έχουμε καφετέριες, στο Nashville έχουν country και pop εστιατόρια με live μουσική. Και όπως μπορείτε να φανταστείτε, ακούνε Michael Jackson. Πολύ Michael Jackson.

Τόσο Michael Jackson δεν έχω ξανακούσει σε όλη μου τη ζωή, κάτι σε Σάκη τη βδομάδα πριν εμφανιστεί Eurovision. Αυτό όμως που με συγκλόνισε πραγματικά στο Nashville, ήταν η ιστορία του..! Ο επίσημος τουριστικός οδηγός της πολης μας ξεκίνησε απο το τοπικό… Hard Rock Cafe.

Στη συνέχεια βρεθήκαμε στο αντίγραφο του ιστορικού πρώτου καταυλισμού της περιοχής. Ο Matteo, δίπλα έχει εκστασιαστεί απο το θέαμα, ήταν τόσο φοβερό!  Στη συνέχεια περιπλανηθήκαμε σε όλο το κέντρο της πόλης. Κυριακή πρωί όμως, σε σχετικά βροχερή μέρα. Και περπατούσαμε. Κρατώντας φωτογραφικές μηχανές. Φορώντας καπέλα. Ε, δεν ήθελε πολύ, μετά απο λίγο το καταλάβαμε. Ήταν τα βλέμματα των οδηγών που περνάγανε αραιά και πού; Ήταν η έλλειψη πεζών σε ακτίνα 1 χιλιομέτρου; Ο τουρίστας στο Nashville πρέπει να είναι σαν τον τουρίστα στη Πετροβίτσα Θεσπρωτίας: αντικείμενο θαυμασμού!

Το tour μας τελείωσε λίγο αργότερα, στο έτερο αντίγραφο. Αυτό του Παρθενώνα. Τι, δε με πιστεύετε?? Ορίστε οι αποδείξεις!

Στο δε welcome του συνεδρίου, ο ομιλητής-διοργανωτής είπε το αμίμητο:

You asked us, why Nashville? We may not have the skyline of Toronto (σ.σ. εκεί είχε γίνει το συνέδριο δυο χρόνια πριν, πέφτει slide νυχτερινο skyline Toronto) or the history of Rome (σ.σ. περσινό συνέδριο, πέφτει slide Κολωσαίου), but we do have an 1 to 1 copy of the Parthenon and it is in much better shape than the original (πέφτει slide με την παρπανω εικόνα, συν το original σε φάση αναστήλωσης σε συννεφιασμένο αττικό ουρανό)!

Δε πρόλαβα να πω τίποτα όμως, και ο Matteo σχολίασε: “God, only an American could ever say something like this..!”.

Με αυτά και αυτά, οι υπόλοιπες 4 μέρες πέρασαν στο συνέδριο, και στο τέλος της 4 όπου φύγει φύγει για NY. Παρόλα αυτά η εμπειρία ήταν πολύ χρήσιμη.

1. Αντιλήφθηκα ιδίοις όμασι, ότι πραγματικά η Αμερικάνικη τηλεόραση είναι γτπ. Έβλεπα νέα σε “σοβαρό” κανάλι τη μέρα που ο Obama πήγε Ρωσία για τα πυρηνικά και το θέμα έπαιξε 4η είδηση. Όλα τα προηγούμενα ήταν τοπικά νέα για το νεαρό που έσφαξε τη γυναίκα του στο δυτικό Nashville, τον θάνατο του MJ και δε συμμαζεύεται.  Οι ταραχές στο Πεκίνο ούτε καν εμφανίστηκαν. Ο supervisor, που έμενε US, μου το επαλήθευσε: “μα στην Αμερική δε βλέπουν διεθνείς ειδήσεις”. Το δυαδικό του BBC.
2. Η άπλα του αμερικάνικου τοπίου είναι εμφανέστατη παντού. Οι δρόμοι τους μέσα στις πόλεις έχουν τουλάχιστον 3 λωρίδες ανά κατεύθυνση. Πολυάριθμα parking τυπου πολυκατοικίας παντού στο κέντρο. Και παρόλα αυτά, το parking απαγορεύεται παντού, ακόμα και μέσα στο campus.
3. Ναι, οι Αμερικάνοι είναι όντως ερωτευμένοι με τα θηριώδη αυτοκίνητά τους. Όντως, η βενζίνη ειναι στη μισή τιμή απο την Ευρώπη (φαντάζομαι λόγω ανυπαρξίας φορολογίας). Βάλε και τους τεράστιους δρόμους, τα “μικρά” είναι όντως εκτός παιχνιδιού. Για να πάρετε μια ιδέα, ορίστε ένα ασθενοφόρο στη NY:
   
4. Η ενσωμάτωση των μάυρων στην κοινωνία είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη. Νόμιζα ότι στο Λονδίνο είχα δει αρκετό μαύρο πληθυσμό. Δεν είχα δει τίποτα. Και φυσικά όχι μόνο καθαριστές στα ξενοδοχεία.
5. Η προσφώνηση του Obama. Όταν εμείς λέμε “ο Καραμανλής” ή “ο Σημίτης”, οι Άγγλοι “Tony Blair” ή “Gordon Brown”, οι Αμερικάνοι λένε πάντα “President Obama”. Με 2-3 που μίλησα όλοι το ίδιο. Όμορφο που ακόμα έχουν ένα έστω λεκτικό σεβασμό στο αξίωμα.
6. Για να φας κάτι που δεν περιέχει 10 κιλά λιπαρά πρέπει να προσπαθήσεις πολύ. Στο τυπικό αμερικάνικο εστιατόριο του Nashville αν ζητήσεις σαλάτα (όταν έχει το μενού) σε κοιτάνε για εξωγήινο. Δε λέω, τις πρώτες μέρες τα χάμπουργκερ ήταν απόλαυση, αλλά μετά απο 2 μέρες έψαχνα έξοδο κινδύνου!
7. Η Σαντορίνη είναι με διαφορά το πιο γνωστό ελληνικό νησί.
   Όχι όμως και το καλύτερο ελληνικό εστιατόριο… Εκτός και αν το Falafel που διαφήμιζε στην είσοδο το τρώτε στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο που λείπουμε και δε το πήρα χαμπάρι!
8. Έβγαλα επιτέλους μια φωτογραφία μπροστά στο Papajohn’s pizza και είδα τον ίδιο τον Papajohn σε τηλεοπτικό διαφημιστικό. O Papajohn δεν είναι άλλος απο αυτόν τον αναγωγο που περι το 1999 μου σούφρωσε το papajohn.com. Δε του το συγχωρώ..! Α, και μάλλον κατάλαβα γιατι το Papajohn πρέπει να είναι τόσο αστειο στα Αγγλικά… Εγώ και ο DonCorleone.

Αεροδρόμιο λοιπόν, και φύγαμε για NY. Πριν πετάξουμε όμως, στο αεροδρόμιο είδαμε άλλες δύο όμορφες πινακίδες:

Αμα ταξιδεύεις με το όπλο σου, θυμήσου ότι δεν επιτρέπεται να το πάρεις μαζί στην καμπίνα! Υποχρεωτικά μόνο σε checked αποσκευές. Και έλεγα που να το κρύψω, που να το κρύψω. Ελπίζω τουλάχιστον να αποφάσισαν αν τελικά θα επιτρέπεται να παίρνουν μαζί τα όπλα τους στα εστιατόρια και τα club. Μπρρρρ!

Επόμενα αμίμητο: ΕΠΙΠΕΔΟ ΑΠΕΙΛΗΣ – ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ! Με άλλα λόγια: “Μουσουλμάνος τρομοκράτης μπορεί απο στιγμή σε στιγμή να κάνει αεροπειρατεία στο αεροπλάνο. Αλλά μη φοβάστε, μάλλον έχει πάει για κατούρημα στο αεροδρόμιο οπότε δεν κινδυνεύετε και τόσο.” Πάρτε βέβαια και κανά όπλο μαζί για καλού και για κακού. Που ξέρεις… Είπαμε όμως, στη βαλίτσα!

Με αυτά και αυτά, Nashville και συνέδριο τέλος. Επόμενος προορισμός, διακοπές, NY και Manhattan! Ως τότε, καληνύχτα και όνειρα γλυκά παρέα με το βιβλίο που θα βρείτε στο κομοδίνο κάθε αμερικάνικου ξενοδοχείου: