Πρώτη χρονιά εδώ, πρώτο Πάσχα μακριά απο τα πάτρια εδάφη. Σίγουρα όχι γιατί το επιθυμούσαμε, παρόλα αυτά η εμπειρία του Πάσχα στην Αγγλία είναι σίγουρα αξιομνημόνευτη. Και όχι απλώς ένα Πάσχα, αλλα 2 για να έχουμε να θυμόμαστε!

Πρώτα απο όλα λοιπόν, έχουμε το καθολικό, η καλύτερα προτεσταντικό Πάσχα της προηγούμενης βδομάδας.  Για λόγους που είναι ικανοί να γεμίσουν ολόκληρο άρθρο της wikipedia, το Πάσχα όπως ξέρετε δεν συμπίπτει με το ορθόδοξο. Πανσέληνοι, διάφορα ημερολόγια και χαμένες μέρες είναι συνυπεύθυνοι αυτής της κατάστασης η οποία δεν φαίνεται πως θα διακοπεί στο ορατό μέλλον.

At a summit in Aleppo, Syria, in 1997, the World Council of Churches proposed a reform in the calculation of Easter which would have replaced the present divergent practices of calculating Easter with modern scientific knowledge taking into account actual astronomical instances of the spring equinox and full moon based on the meridian of Jerusalem, while also following the Council of Nicea position of Easter being on the Sunday following the full moon. The recommended WCC changes would have side-stepped the calendar issues and eliminated the difference in date between the Eastern and Western churches. The reform was proposed for implementation starting in 2001, but it was not ultimately adopted by any member body.

Προτεσταντικό Πάσχα λοιπόν σε μια πολυεθνική πόλη όπως το Λονδίνο. Όπως ευστοχα παρατηρεί ο Θέμος, μια απο τις διαφορές της Αγγλικής κοινωνίας είναι το ότι δεν υπάρχει ένα “καθολικό” θέμα συζήτησης που να χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά όλου του κόσμου. Σε μια πόλη με τέτοια ποικιλομορφία, αυτοί που γιορτάζουν το προτεσταντικό Πάσχα ίσως να είναι και λιγότεροι απο όσους δεν το γιορτάζουν. Ταυτόχρονα, για τους καθολικούς και τους προτεστάντες το Πάσχα είναι η δεύτερη την τάξη θρησκευτική γιορτή του χρόνου. Ότι χοντρικά ειναι για εμάς δηλαδή τα Χριστούγεννα: σχεδόν κανεις δεν πηγαίνει στην εκκλησία, μαζευόμαστε οικογενειακά για φαγητό και αυτό είναι όλο. Τα δύο αυτά γεγονότα κάνουν το Πάσχα ουσιαστικά “ξενέρωτο”. Τόσο ξενέρωτο που συμβαίνει το εξής:

Σχεδόν όλα μαγαζιά είναι ανοιχτά, ακόμα και την Κυριακή του Πάσχα. Μερικά τροποποιούν απλώς το ωράριό τους, αλλα όσα είναι ανοιχτά τις Κυριακές (και είναι πολλά…) ήταν ανοιχτά και την Κυριακή του Πάσχα. Τα πανεπιστήμια και οι διάφορες εταιριες εκλεισαν για λίγο (Μεγάλη Παρασκευή και Δευτέρα του Πάσχα) κατα τα ελληνικά πρότυπα αλλα γενικά ούτε καμπάνες άκουγες ούτε  κόσμο να γιορτάζει. Απλώς ένα τετραήμερο με το Heathrow και τα λοιπά αεροδρόμια να παίρνουν φωτιά.

Την αμέσως επόμενη βδομάδα έχουμε λοιπόν το ορθόδοξο Πάσχα. Και όπως μαθαίνουμε έχουμε και 2-3 επιλογές ελληνικών εκκλησιών μέσα στο Λονδίνο. Διαλέγουμε λοιπόν την Αγ. Σοφία που μας βολεύει και κατηφορίζουμε για τον επιτάφιο. Στην είσοδο, καμια 10αρια αστυνομικοί έχουν αποκλείσει τον δρόμο και ο κόσμος έχει σχηματίσει δύο σειρές για να μπει στον καθεδρικό. Στις εισόδους του, 2 securitάδες ελέγχουν την ροή και κάποια στιγμή την σταματούν. Ταυτόχρονα, μια απο αυτούς αρχίζει να μας ενημερώνει ενω περιμένουμε:

I am terribly sorry but the Cathedral is full right now. Unfortunately you will have to wait until people come out and we will start letting people in again accordingly. Thank you very much for your cooperation.

Ευγενική securitου στην… εκκλησία?! Είναι που δεν είναι Ελληνίδα, λέμε μεταξύ μας. Περιμένουμε και περιμένουμε λοιπόν μέχρι που φτάνουμε στην είσοδο. Και εκεί, ως reality check, συναντούμε τον κλασικό εκπρόσωπο της φυλής μας, που αφού έχει παρακάμψει την ουρα, απευθύνεται στην ευγενικότατη securitου:

-Hey, I want to get in. Let me in right now.
-Νο Sir, there are people waiting.
-If they don’t have a problem, will you let me in?
-Yes.

Και αρχίζει να μας ρωτά:

-Εχετε κάποιο πρόβλημα να μπω μέσα? Έτσι και αλλιώς και εσείς θα μπείτε αφου είστε πρώτοι στη σειρά.
-Ε, εμείς δεν έχουμε πρόβλημα, αρκεί να συμφωνήσουν και όσοι είναι πίσω μας.
-Ε, εσύ ψηλέ, έχεις πρόβλημα? (μου απευθύνει το λόγο)
-Ναι, τόσος κόσμος περιμένει στη σειρά, πρέπει να περιμένετε.
-Τι λες ρε φίλε, club νομίζεις πως είναι και θα περιμένω? Μέσα εδώ ΣΤΑΥΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ και εσύ μου λες πως πρέπει να σε περιμένω?
-Άντε καλά, μπείτε.
-ΟΚ, they let me, can I go in? (ρωτάει τη seciuritου)
-OK, we will have to wait for someone to get out first though.
-WHAT?! First you tell me to ask so many people and after all that time you still stop me?! You feminist scum, you must have been having a lot of problems to do such a job! You probably hate God and your hatred for men is what you express in your life!

Με αυτά και με αυτά, μπαίνουμε στην επόμενη ευκαιρία όλοι μαζι στην εκκλησία. Μέσα η εκκλησία ηταν πραγματικά όμορφη. Χωρις αγιογραφίες σε κάθε ελεύθερη επιφάνεια, με… ολόχρυσο τρούλο. Ασορτί με τον τρούλο, οι εμπλεκόμενοι ντυμένοι κυριλέ σε κουστούμια φράγκικου στυλ, με ουρά, παπιον και λευκά γάντια. Δεσπότες με χρυσά στέμματα, επιταφίους με ολόλευκα λουλούδια, χορωδία 20 ατόμων να ψέλνει τραγουδιστά και πρώτη σειρά δίπλα στον επιτάφιο: ο Benny! Ναι ναι, ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος, σαν να ξεπήδησε απο παράθυρο του Χατζηνικολάου! Με αυτά και αυτα, ο επιτάφιος βγήκε λίγο έξω στο δρόμο μπροστά απο την εκκλησία, υποβασταζόμενος απο τους παραπάνω νέους με τα κουστούμια και τα γάντια. Να ξαναμπούμε μέσα δεν υπήρχε περίπτωση, άλλωστε δεν βλέπαμε και πουθενά τον Κοκό, οπότε πίσω στο σπίτι…

Σάββατο βράδυ λοιπόν, η ανάσταση ξεκινά στις… 11.30. Οχι, ο παπάς δεν έχει να πάει στο επόμενο χωρίο, απλώς ο underground κλείνει στις 12.00! Φτάνουμε τρέχοντας στις 11.20 και βλέπουμε το χάος: διπλάσιος κόσμος σε σχέση με τον επιτάφιο, καμια ελπίδα για είσοδο στην εκκλησία και μια γιγαντοοθόνη(!) να να βλέπουμε οι απέξω το τι συμβαίνει μέσα! Κατάσταση τελικού Euro 2004. Δεύτε λάβετε φως, christ has risen, και τρέχουμε για να προλάβουμε το τρένο. Και δυστυχώς μείναμε με την απορία, λετε να ήταν μέσα ο Κοκός??

Και για αποχαιρετισμό, ορίστε και το Theist Bus, όχι για να μη νομίζετε ότι το να είσαι Atheist ειναι cool!

There IS God, BELIEVE! Don’t worry and enjoy life!