Τέλος Μάρτη και ο καιρός στη Βρετανία είπε να δείξει το καλό του πρόσωπο. Για πρώτη φορά από τον Σεπτέμβρη, η μέση θερμοκρασία ξεπέρασε τους 10 βαθμούς, ο ήλιος έλαμπε ολημερίς χωρίς “διαλείψεις” και το πράσινο του αγγλικού τοπίου πραγματικά ήταν εκθαμβωτικό. Και μέσα σε αυτές τις συνθήκες, δύο πραγματικά τυχεροί φίλοι, κανόνισαν να περάσουν ένα 4ήμερο στο Λονδίνο. Που να τους πάμε, που να τους πάμε, δεν αργήσαμε πολύ να το αποφασίσουμε..!

Οξφόρδη λοιπόν! 100 χιλιόμετρα περίπου απο το κέντρο του Λονδίνου, 1 ώρα ταξίδι με τρένο απο το Paddinghton. Ταξίδι όμως με ένα τρένο που κυριακάτικα ήταν ασφυκτικά γεμάτο και μάλιστα χωρίς αριθμημένες θέσεις. Αλλα κανείς δε θα μας χαλάσει τη διάθεση, πρώτη θέση και φτάσαμε..! Ο σταθμός του τρένου είναι 10 λεπτά περπάτημα απο το κέντρο, και ξεκινάμε περιήγηση σε μια πόλη 150.000 περίπου κατοίκων που είναι ο ορισμός αυτού που λέμε φοιτητούπολη.

Αλλα τι φοιτητούπολη..! Καταπράσινη, καλοδιατηρημένη, με  ποταμάκια, λουλούδια και το πράσινο να γυαλίζει κάτω απο έναν καταγάλανο ουρανό. Με λίγα λόγια, όνειρο. Δεν αντέξαμε, μόλις φτάσαμε στο παραπάνω σημείο κάτσαμε για πικ νικ. Αφού καταφέραμε να πείσουμε τις γυναίκες της παρέας ότι το τζιν δεν καταστρέφεται απο την επαφή με το γρασίδι, τα υπόλοιπα ήταν απόλαυση. Μέχρι που κάποιοι κυριολεκτικά μυρίστηκαν το τι βρισκόταν στο κέντρο της παρέας μας…

Και από τότε, δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή! Η επίθεση στο τοστ της Νεφέλης ήταν μετωπική, η μία πάπια διεκδικούσε με όλα τα μέσα μια μερίδα απο το τοστ, και η δεύτερη ιπποτικά περιφρουρούσε την προσπάθεια της άλλης. Πως? Μα φυσικά δείχνοντας άγριες διαθέσεις σε οποιαδήποτε άλλη πάπια προσπαθούσε να προσεγγίσει την περιοχή μας. Τέτοια ήταν δε η αλληλεγγύη που όταν προσπαθήσαμε να σαμποτάρουμε την συνεργασία τους τροφοδοτώντας άμεσα τον ανταγωνισμό (διπλανή πάπια που δεν μπορούσε να πλησιάσει) λίγο έλειψε να γίνουμε μάρτυρες μιας… παπιομαχίας!

Σειρά είχαν τα κολέγια. 39 αν δεν κάνω λάθος απο αυτά αποτελούν το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Όπως καταλαβαίνετε, σε μια πολη 150.000 κατοίκων, 39 κολέγια είναι κάπως πολλά. Με άλλα λόγια, κάθε δεύτερο κτήριο που συναντάς είναι κολέγιο. Μερικά απο αυτά είναι ιστορικότερα με πολλά χρήματα και επιβλητικά κτήρια, ενώ αλλα είναι νεότερα και πιο “προσβάσιμα” στους “απλούς θνητούς” φοιτητές που κάνουν apply. Ξεκινήσαμε απο το Christ Church College, εκπρόσωπο της πρώτης κατηγορίας.

Δυστυχώς όμως, δεν καταφέραμε να δουμε το εσωτερικό του. Όλα τα κολέγια ήταν ανοιχτά για το κοινό μετά το μεσημέρι και μάλιστα για μια διόλου ευκαταφρόνητη είσοδο των 4 λιρών. Για να μη χάσουμε ούτε λεπτό απο την πανέμορφη μέρα, αφήσαμε το Christ Church και την αίθουσα του που γυρίστηκε το Great Hall του Hogwarts στις ταινίες του μαθητευόμενου μάγου (ναι ναι, οι σκηνές είναι πραγματικές!) και συνεχίσαμε προς τους κήπους. Μετά απο ποταμάκια, μαθητευόμενες κοπηλάτικές παρέες που έκοβαν βόλτες με βαρκούλες και κατακίτρινα παρτέρια απο λουλούδια, φτάσαμε στο Magdalein College όπου η ώρα μας επέτρεψε να περιηγηθούμε στις εγκαταστάσεις του.

Προσέξτε, στο παραπάνω μένουν φυσιολογικοί φοιτητές, είναι κάτι σαν και αυτό που λέμε “εστία”. Όπως είχε πει και μια φίλη παλαιότερα “όταν πήγα στην Οξφόρδη είπα: αν ήταν έτσι το πανεπιστήμιο, μέχρι και εγώ θα έτρεχα για να σπουδάσω”. Αφου περάσαμε το παρκάκι με τα ελάφια(!) του κολεγίου ανηφορίσαμε προς το κέντρο για να βρούμε μια πρώην “συνάδελφο” που, όντας μεταπτυχιακή φοιτήτρια εκεί, θα μπορούσε να μας απαντήσει στο βασανιστικό ερώτημα: μα τι επιτέλους είναι αυτά τα κολέγια?

Κολέγια… Ειναι πανεπιστήμια? Είναι εστίες? Γιατί μόλις ακούμε τον όρο στην Ελλάδα βγάζουμε σπυράκια? Γιατί το Imperial είναι “College”? Πολλές απορίες. Παίρνουμε μια μπύρα στη pub που ο Tolkien εμπνεόταν Άρχοντες και δαχτυλίδια και ακούμε. Ας αρχίσουμε απο τα απλά. Κάθε φοιτητής πρέπει να ανήκει σε ένα κολέγιο. Αν δεν σε δεχτεί ενα κολέγιο Οξφόρδη γιοκ. Τα πολύπλοκα όμως ακολουθούν… Το κολέγιο λέει δεν είναι πανεπιστήμιο, η Οξφόρδη έχει κανονικά departments άσχετα απο τα κολέγια. Τα μαθήματα γίνονται κυρίως στα departments. Departments και colleges αποτελούν όλα μαζί το University of Oxford που δίνει και τα πτυχία. Κάθε κολέγιο διαθέτει φοιτητές απο πολλά και διάφορα departments. Τα κολέγια έχουν πλήρη οικονομική ανεξαρτησία και αναλόγως με τα οικονομικά τους έχουν στις εγκαταστάσεις τους απο επιβλητικούς καθεδρικούς μέχρι πάρκα με ελάφια. Η βασική λειτουργία των κολεγίων ειναι κυρίως η κοινωνικοποίηση των μελών τους. Καθώς τα μαθήματα τελειώνουν στα departments αρκετά νωρίς (πριν τις 2) , οι φοιτητές κοινωνικοποιούνται στα πλαίσια των κολεγίων τους. Και ως ρόλος είναι πραγματικά ανεκτίμητος σύμφωνα με τα λεγόμενα της συναδέλφου, πέφτει τέτοια φοιτουκλίαση στη πόλη που αν υποχρέωνες τον κόσμο να βγαίνει απο την εστία το κολέγιο, μάλλον θα κατέληγες άγνωστος μεταξύ αγνώστων! Και πάνω που αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε το τι εννοούν οι Άγγλοι με τον όρο κολέγιο άρχισαν τα εντελώς περίεργα. Και οι καθηγητές λέει ανήκουν σε κάποιο κολέγιο το οποίο είναι και και αυτό που τους πληρώνει. Τα κολέγια έχουν τον πρώτο λόγο στην επιλογή προπτυχιακών ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν κάποιο συγκεκριμένο προσανατολισμό αφου το ίδιο κολέγιο μπορεί να έχει απο computer scientists μέχρι αρχαιολόγους. Κάπου εκεί τα παρατήσαμε, ή εμείς δε τα παίρνουμε ή αυτοί έχουν μπλέξει τα μπούτια τους.

Με αυτά και με αυτά, η ώρα πέρασε και πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Το τι είναι ακριβώς τα κολέγια μπορεί να μη το μάθαμε, αλλα σίγουρα καταλάβαμε το τι σημαίνει ποιότητα ζωής. Αν θέλετε να μάθετε, αν βρεθείτε Λονδίνο και ο καιρός είναι ενθαρρυντικός αφιερώστε της μια μέρα. Για κλείσιμο, ορίσε η “αυλή” του Christ Church. Παμε για μπάλα? (ναι έχει και γήπεδο…)