Καλή χρονιά, ευτυχισμένο το 2009, υγεία και όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους!

Γιατι γράφω αυτό το post? Δεν σκόπευα να το κάνω μέχρι πριν απο 1 ώρα όπου διάβασα το αντίστοιχο του Μανωλη. Κάθισα και σκέφτηκα το 2008, και πολύ απλά βρήκα μόνο χαρές! Το 2009 απλώς δεν μπορεί να γίνει τόσο καλό όσο το 2008, οπότε γιατί να μη καταγράψω τα όσα καλά μου συνέβησαν τη χρονιά αυτή?? Ας ξεκινήσω την διήγηση λοιπόν, και σας αφήνω να μου πείτε εσείς αν μπορώ να ελπίζω ότι κάποιος χρόνος στο μέλλον θα είναι ακόμα καλύτερος…!

Το 2008 έρχεται και με βρίσκει στην εξής κατάσταση. Έχω ακόμα τα 5 τελευταία μαθήματα του 9ου εξαμήνου. Στη διπλωματική μου δεν έχω προχωρήσει καθόλου καθώς είναι αδύνατο με μαθήματα να τρέχουν, αλλά το θέμα έχει παγιωθεί, ειναι καλώς ορισμένο και φαντάζει “σύντομο”. Η Παναγιώτα έχει πιάσει full time δουλειά και η θέση της στο Imperial έχει μεταφερθεί για το 2008-2009 (ήταν να φύγει το 2007-2008 αλλα οι καταλήψεις καθυστέρησαν την έκδοση του πτυχίου της και έχασε ένα χρόνο). Επίσης τον Δεκέμβρη έστειλα δύο αιτήσεις για PhD προς δύο Αγγλικά πανεπιστήμια, Cambridge και Imperial, οπότε το 2008 με βρίσκει με μια μεγάλη αγωνία: ποια θα είναι η απάντηση τους?

Εκεί γύρω στις 15 του Γενάρη είμαι στη σχολή και κάνουμε μια βόλτα με τον Ανδρέα και τον Ερρίκο προς την πρυτανεία που τελεί (για κάποιο λόγο) υπό κατάληψη. Χτυπάει το κινητό μου, το σηκώνω και ακούω Αγγλικά.

-Γεια σας, είμαστε απο το Imperial College για μια αίτηση που είχατε κάνει.
-Πολύ ωραία, υπάρχει κάποιο πρόβλημα και μου τηλεφωνείτε?
-Όχι, το αντίθετο, σας τηλεφωνώ για να σας ρωτήσω εάν μπορείτε να έρθετε στο Λονδίνο το επόμενο χρονικό διάστημα για να μιλήσετε με μερικούς καθηγητές.
-Φυσικά, κανένα πρόβλημα.
-Μόνο που θα ήθελα να σας πω πως το τμήμα μάλλον δεν μπορεί να καλύψει τα έξοδα του ταξιδιού σας.
-(σκεπτόμενος: μα καλά, με κοροϊδεύουν?) Εχμ, το αποτέλεσμα της αίτησης μου σημαίνει πως είναι θετικό?
-Δεν μπορώ να σας πω (αντιλαμβάνεται ότι διστάζω) αλλά θα δω, ίσως το department σας καλύψει τα έξοδα διαμονής.
-(διστάζοντας ακόμα) Δηλαδή η αίτηση μου δεν έχει γίνει αποδεκτή, οπότε ίσως να μην υπάρχει ακόμα λόγος να έρθω…
-Κοιτάξτε, σας λέω off the record ότι έχουν ενδιαφερθεί 4 advisors στην αίτηση σας, πράγμα αρκετά ασυνήθιστο οπότε θεωρώ ότι καλά θα κάνετε να έρθετε ώστε να αποκτήσετε μια άμεση σχέση μαζί τους.
-(εντυπωσιασμένος!) ΟΚ λοιπόν, θα έρθω! Μπορώ αρχές Φεβρουαρίου, πριν την εξεταστική.
-ΟΚ, θα σας φτιάξω ένα πρόγραμμα για να συναντηθείτε με όλους και θα σας ενημερώσω.

Κλείνω το τηλέφωνο και ένα χαμόγελο αρχίζει να ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μου! Ο Αντρέας μου λέει “πουστη πούστη πούστη” αλλά δεν έχει τραπέζι να βαρέσει..! Τις επόμενες μέρες ακολουθουν μερικά τηλέφωνα και emails με τα οποία κανονίζονται οι μέρες του ταξιδιού αλλα και οι καθηγητές με τους οποίους θα μιλήσω. Βλέπω τις σελίδες τους online και οι 2/4 μου ειναι παντελώς αδιάφοροι, ασχολούνται με θεωρία ουρών που τόσο μισούσα.

Μετά απο 20 μέρες, αρχές Φεβρουαρίου, πετάμε με την Παναγιώτα για Heathrow. Την επόμενη μέρα τα ραντεβου μου ξεκινάνε απο τις 11.00 και τελειώνω στις 5.00 το απόγευμα. Αρχικά μιλάω με τους 2 αδιάφορους οι οποίοι συνεργάζονται. Ειναι τυπικότατοι, με κάνουν να καταλάβω ότι ουσιαστικά μου κάνουν interview και πως η πορεία της αίτησης μου μόνο αποφασισμένη δεν ειναι. Παρόλα αυτά, βαριέμαι την συζήτηση καθώς το αντικείμενο με το οποίο ασχολούνται μου ειναι αδιάφορο. Αφου με πηγαίνουν για φαγητό, δεν δύναται να συναντήσω τον 3ο απο τους 4 καθώς όντας μεγαλοκαθηγητής is nowhere to be found αλλα μιλάω με ένα συνεργάτη του περι ανέμων και υδάτων. Τέλος, συναντώ τον 4ο ο οποίος ασχολείται με αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα, αλλα και αυτός ειναι τυπικότατος και με κάνει να καταλάβω πως φυσικά και η αίτηση μου δεν ειναι ακόμα αποδεκτή. Τελειώνωντας την συνάτηση, ο 1ος καθηγητής με συνοδεύει στην έξοδο και μου λέει πως όταν αποφασίσω τι με ενδιαφέρει περισσότερο να του στείλω ένα mail για να δουμε την συνέχεια. Του λέω άμεσα πως αισθάνομαι καλύτερα με τον 4ο, με χαιρετά και εξιστορώ μουδιασμένος την ιστορία στην Παναγιώτα που με περιμένει στο ξενοδοχείο.

Τις μέρες αυτές στο Λονδίνο που ακολούθησαν τις συνεντεύξεις αποφάσισα: ανεξαρτήτως της πορείας της αίτησης στο Cambridge, αν με δεχτούν στο Imperial θα μείνω εδώ ώστε να είμαι μαζί με την Παναγιώτα. Το να κυκλοφορούμε μαζί στη πόλη είναι μια δική του ομορφιά, την οποία δεν μπορούσα να αντιληφθώ πίσω στην Αθήνα. Ακόμα και αν τον Cambridge μου εξασφάλιζε μια καλύτερη “μούρη”, το να μείνουμε μαζί 3-4 χρόνια στο Λονδίνο θα ήταν σίγουρα προτιμότερο. Και αυτή η απόφαση με έκανε ακόμα πιο αγχωμένο για την έκβαση των συνεντεύξεων…

Την τελευταία μέρα κάνουμε βόλτα στο Hyde Park, και δεν σταματάω να τραβάω κύκνους. Τότε τράβηξα και τους κυρίους στη βασική φωτογραφία του blog.

Επιστρέφουμε στην Ελλάδα και λαμβάνω μετά απο μια εβδομάδα email απο τον 4ο καθηγητή. Μου λέει πως πρέπει να κανονίσουμε μια τηλεφωνική συνέντευξη με έναν συνεργάτη του απο το Cambridge με τον οποίο δουλεύουν πάνω σε ένα project. ΟΚ, του λέω και κανονίζουμε την συνέντευξη μέσα στην εξεταστική.

Η εξεταστική αρχίζει και το άγχος μου γι’ αυτή ειναι περιορισμένο. Ξέρω πως πρέπει να καθαρίσω με όλα, δε μπορώ να ρισκάρω κάποιο να πάει για Σεπτέμβρη. Αλλα καθώς ειναι όλα κομπιουτερέ μαθήματα του τρέχοντος εξαμήνου με εργασίες, οι πιθανότητα να κοπώ είναι μηδαμινή. Στην εξεταστική αυτή δίνω την πιο παρακμιακή εξέταση σε όλο το ΕΜΠ. Γράφουμε πολυμέσα και η εξέταση γίνεται σε υπολογιστές με internet. Η εξέταση ειναι random ερωτήσεις και εικάζουμε πως προέρχονται απο ερωτηματολόγια που είχαμε ετοιμάσει οι φοιτητές ως μέρος μιας εργασίας. Ένα καλό παιδί φρόντισε μάλιστα να τα συγκεντρώσει απο όλες τις ομάδες και να μας στείλει ένα ωραίο zipάκι. Ακόμα καλύτερα, logάρουμε όλοι στο gmail μας και κάνουμε, εν ώρα εξέτασης, ένα room 10 ατόμων στο chat. Κοιτάμε ο ένας τον άλλον και γελάμε, οι δε ερωτήσεις αρχίζουν και ήταν όντως απο τα ερωτηματολόγια μας. Όσο προχωράμε τα πράγματα χειροτερεύουν. Ακόμα και με τις απαντήσεις, η ποιότητα των (φοιτητικών) ερωτήσεων είναι πολλές φορές οικτρή. Διαβάζεις το “σωστο” και μπορείς να αποδείξεις γιατί ειναι λάθος. Οι καθηγητές απλώς έχουν διαλέξει ερωτήσεις χωρίς να τις πολυσκεφθούν. Τελειώνουμε την εξέταση και γελάμε με τα χάλια μας. Τα αποτελέσματα κάνουν 1,5 μηνά να βγουν διότι τέτοιος όγκος δεδομένων (cοmputerized multiple choice questions σε 50 άτομα) αντε να επεξεργαστεί απο τα ταπεινά pc της σχολής… Παίρνουμε σχεδόν όλοι 9, από τα γέλια δεν πάω καν να ρωτήσω γιατί μου έκοψε ένα βαθμό!

Κάπου μες στην εξεταστική, τη μέρα που είχε ρίξει μεγάλα χιόνια στην Αθήνα, με παίρνει τηλέφωνο ο συνεργάτης του καθηγητή. Μιλάμε περί τη μισή ώρα, και αυτός είναι τυπικός αλλά ελάχιστα πιο φιλικός. Η συνομιλία μας τελειώνει, και τελικά μια πολύ συγκρατημένη αισιοδοξία με διακατέχει.

Το ίδιο βράδυ πεθαίνει ο παππούς μου. Φεύγουμε στις 12.00 το βράδυ για Ήπειρο με αλυσίδες μέσα στην Αθήνα. Ευτυχώς μόνο η Αθήνα ήταν χιονισμένη και φθάνουμε με ασφάλεια στο χωριό χαράματα. Γίνεται η κηδεία το μεσημέρι και γυρνάμε σπίτι για το τραπέζι. Κάπου εκεί ακούγεται “you ‘ve got mail” απο το κινητό μου. Το ανοίγω αδιάφορα και ξεκινάει ως εξής:

Dear Ioannis,
We were very impressed with your academic credentials and your performance at the interviews. Therefore I’d like to offer you an RA PhD position on the SmartFlow grant for three years starting in October 2008.

Το διαβάζω τόσο γρήγορα που το κινητό κοντεύει να μου πέσει απο τα χέρια! Το λέω στους συγγενείς μου και γίνομαι ίσως ο πιο χαρούμενος άνθρωπος μου έχετε δει ποτέ σας σε κηδεία! Μετά απο μισή ωρα που αρχίζω να πατώ ξανά στη γη απαντώ απο το κινητό και δέχομαι την πρόταση….!

Η εξεταστική τελειώνει φυσιολογικά. Αμέσως μετά το 5ο έτος διοργανώνει μια εκδρομή στη Νέα Υόρκη. Αποφασίζω να μη πάω. Ο μεταπτυχιακός μου μου λέει πως φεύγει φαντάρος αρχές Μάη και η διπλωματική πρέπει να έχει τελειώσει ως τότε. Η Παναγιώτα δεν μπορεί να πάρει άδεια. Τα έξοδα απο το καλοκαίρι θα είναι μεγάλα οπότε καλύτερα να μείνω σπίτι. Ο Νικόλας όμως μου φέρνει ένα κοκκινο ipod suffle!

Λίγο πριν το Πάσχα έρχεται η απόρριψη απο το Cambridge. Με απόλυτη ειλικρίνεια, δεν στεναχωρήθηκα καθόλου. Το αντίθετο, ανακουφίστηκα που δεν θα χρειαζόταν να επιλέξω..!

Απο τέλος Μαρτίου μέχρι αρχές Μαϊου δουλεύω στη διπλωματική. Τελικά επαληθεύτηκα, το πρόβλημα ήταν καλά ορισμένο και η ευριστική λύση που βρήκα δούλευε μέτρια προς καλούτσικα. Με μεγάλα κομμάτια βοήθειας απο τον μεταπτυχιακό, η διπλωματική είναι έτοιμη. Η “εξέταση” της ειναι χαλαααρή (“ο Γιάννης τελείωσε, πάμε για δημοσίευση”), παίρνω το 10αράκι μου και… ΕΜΠ τέλος!

Το Πάσχα τώρα συναντώ μετά απο 1,5 χρόνο τον Παναγιώτη, aka Πανούτσο, καλό φίλο απο το λύκειο που σπούδαζε Γιάννενα. Ο Πανούτσος ζύγιζε 130+ κιλά, όνομα και πράγμα. Τον βλέπω μπροστά μου και δεν τον γνωρίζω, είχε χάσει τουλάχιστον 60 κιλά. Γυρίζω σπίτι και πάω να ζυγιστώ, λέει 113..! Ωχ λέω, Πανούτσο αγόρι μου σου ΄ρχομαι, και αποφασίζω το επόμενο χρονικό διάστημα να προσέχω την διατροφή μου.(ω ναι, είναι καμμενο γράφημα κιλών ανα μήνα)

Το επόμενο 10ήμερο μεταφράζω ένα κομμάτι της διπλωματικής στα Αγγλικά, ο μεταπτυχιακός θέλει να πάμε για δημοσίευση. Βρίσκουμε ένα συνέδριο που διοργανώνεται κάπου μακριά (Κανάριες Νήσους, Ισπανία) και πατάμε submit.

Στο μεταξύ έχω μπροστά μου 4 μήνες καθισιού. Στο γυμναστήριο μιλάω με έναν ευγενικό κύριο για τα Windows Mobile κινητά μας, προμηθεύοντας τον διάφορα καμμένα tricks. Κάποια στιγμή μου είχε πει πως δουλεύει στο κλάδο, οπότε τον ρωτάω αν έχει κάποιο γνωστό η ενδιαφέρεται ο ίδιος για part-time δουλειά μέσα στο καλοκαίρι. Μου λέει ναι, πηγαίνω στην εταιρία του και μετά απο άλλη μια συνέντευξη μου λένε να ξεκινήσω απο την επόμενη ημέρα!

Αρχές Ιουνίου χορεύουμε για τελευταία φορά παραδοσιακά στο Άλσος της Ηλιούπολης, με το χορευτικό στο οποίο συμμετείχαμε από το δημοτικό μας. Αισθανόμαστε πολύ περίεργα, έχουμε ήδη εντοπίσει Λύκειο Ελληνίδων στο Λονδίνο, αλλα ένας πολύ μεγάλος κύκλος της ζωής μας κλείνει.

Μέσα στον Ιούνη, η απάντηση απο το συνέδριο έρχεται, borderline accept! Ακυρώνουμε διακοπές, αλλαγή πλάνων, θα πάμε Κανάρια! Χαρούμενος για άλλη μια φορά, ας μου πάει και κάτι άσχημα!

Το καλοκαίρι στη δουλειά κυλά όμορφα. Η εταιρία ειναι δίπλα στο σπίτι μου και τα δύο “αφεντικά” είναι παρα πολύ συνεργάσιμα. Ασχολούμαι κυρίως με ένα πρόβλημα που είχαν με το localization ενός προγράμματος του οποίου ήταν αντιπρόσωποι. Το task πήγε καλά και μπορώ να πω πως ξόδεψα τα καλοκαιρινά μου πρωινά πολύ πιο εποικοδομητικά απο το να καθόμουν σπίτι. Επίσης συγκέντρωσα και τα χρήματα για τα Κανάρια, που το ΕΜΠ αρνούταν να με βοηθήσει.

Αποφασίζω να ξεκινήσω το blog. Πλέον έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο και πιστεύω πως τα κείμενα μπορεί να αποδεχθούν χρήσιμα σε τόσο κόσμο που κάθε χρόνο φεύγει έξω.

Αρχές Ιουλίου πηγαίνουμε με την Παναγιώτα και πάλι Λονδίνο προς εύρεση κατοικίας. Βρίσκουμε σπίτι, αλλα πήγαμε σχετικά νωρίς με αποτέλεσμα να αναγκαστούμε να πληρώνουμε απο μέσα Αυγούστου. Αν ψάχνετε σπίτι στο Λονδίνο για Σεπτέμβρη, ξεκινήστε το ψάξιμο αρχές Αυγούστου, ούτε νωρίτερα ούτε αργότερα.

Τέλος Ιουλίου βγαίνει επισήμως το πτυχίο μου. Βλέπω τον βαθμό μου και συνειδητοποιώ πόσο απίστευτο θα μου φαινότανε αν κάποιος μου το έλεγε πίσω στο πρώτο εξάμηνο που έτρεχα πελαγωμένος στις σχολές του ΕΜΠ για να βρω κάποιον καθηγητή που να εξηγεί τις ακολουθίες και να μπορώ να τις καταλάβω… Νιώθω μεγάλη χαρά, πλέον όλα είναι έτοιμα, δυο μόνο μήνες με χωρίζουν απο την μεγαλύτερη ως τώρα αλλαγή στη ζωή μου! Ταυτόχρονα, πατώντας στη σχολή μετά απο σχεδόν 3 μήνες, συνειδητοποιώ πόσο καλά πέρασα τα τελευταία χρόνια των σπουδών μου. Μέσα στα αμφιθέατρα της (κατεύθυνσης) πληροφορικής είχαμε αναπτύξει φιλίες, συνεργασίες και ατμόσφαιρα που δύσκολα πιστεύω θα ξαναβρούμε όλοι μας στην υπόλοιπη ζωή μας. Ανδρέα, Ερίκο, Νικόλα, Χείμω, Γιώργο, Δέσποινα, Παναγιώτη, Ρομίνα, Χαρικλή, Δημήτρη, Άλκη, Βασίλη, Βακαλο, Γιώργο και όλους του υπόλοιπους που τώρα ξεχνάω, ήσασταν όλοι υπέροχοι και μακάρι να ξανασυνεργαστούμε κάποια στιγμή στο μέλλον! Είστε ότι καλύτερο έχω να θυμάμαι απο τις σπουδές μου και σας ευχαριστώ όλους γι’ αυτό.

Τέλος Ιουλίου με αρχές Αυγούστου πηγαίνουμε ένα 2ήμερο στην Άνδρο! Για πρώτη φορά τρώω αστακομακαρονάδα!Ήταν όντως υπέροχη! Κάτι ήξερε ο Χριστόδουλος…! Και όπως μπορείτε να δείτε, προκάλεσε και ένα bump εκεί στο τέλος Ιουλίου στο figure των κιλών.

Στις 20 Αυγούστου πετάμε μέσω Μαδρίτης για Gran Canaria! Το Barajas της Μαδρίτης είναι υπερσύγχρονο, οι υποδομές στο νησί είναι δε εξωπραγματικές για τα δεδομένα του ελληνικού τουρισμού. Παρόλα αυτά, ο καιρός μόνο καλός δεν ήταν για τέλος Αυγούστου.Οι παραλίες baywatch style (μπιάχ!) και το νησί δεν έπιανε μια μπροστά στο μέσο ελληνικό. Η παρουσίαση στο workshop πάει μια χαρά, με βγάζουν και αναμνηστική φωτογραφία ενώ παρουσιάζω! Γυρίζουμε στην Ελλάδα με ένα πράγμα στο μυαλό μας: ποτέ ξανα καλοκαιρινές διακοπές εκτός Ελλάδας! Ίσως κάποτε πάμε Μαλβίδες..!

Η αντίστροφη μέτρηση για Λονδίνο έχει αρχίσει. Σταματάω τη δουλειά και ασχολούμαι με… το τρέξιμο στον Υμηττό! Γίνομαι καθημερινός επισκέπτης της διαδρομής Βύρωνα-Ηλιούπολη και όταν έχω όρεξη ανεβαίνω προς το καταφύγιο του ορειβατικού συλλόγου, λίγο παραπάνω στου βουνο. Το suffle για τρέξιμο ειναι όλα τα λεφτά, αξίζει και το τελευταίο cent. Με τον φίλο μου τον Παύλο συμφωνούμε να προσπαθήσουμε να πιάσουμε κορυφή. Ξεκινάμε αρχές Σεπτέμβρη με 1L νερό ο καθένας στις 5.00 και στις 7.00 βγαίνουμε στη κορυφογραμμή. Λίγο περπάτημα ακόμα σε δρόμους πυρασφάλειας μας οδηγεί στην πίσω πλευρά του βουνού, και ναι, βλέπουμε το Ελ. Βενιζέλος!

Μαζεύουμε τα πράγματα και φεύγουμε για Λονδίνο. Φτάνουμε χωρίς σημαντικές εκπλήξεις και επι δυο βδομάδες ρίχνουμε τόσο περπάτημα και κουβάλημα όσο σε όλη την υπόλοιπη ζωή μας μαζι. Είναι όμως τόσο ευχάριστο όσο δε λέγεται. Η πόλη ειναι πανέμορφη και η αίσθηση της ελευθερίας μοναδική.

Ξεκινάμε και οι δύο στο πανεπιστήμιο. Το γραφείο μου είναι ωραιότατο, μοιράζομαι ένα (μεγάλο) δωμάτιο με άλλα 8 άτομα αλλα έχω ένα ολοκαίνουριο pc με μια μοναδική 22άρα οθόνη. Αρχίζω διάβασμα, διαβάζω papers και papers και ανακαλύπτω το OneNote, μετά απο σύσταση του advisor να κρατάω σημειωματάριο απο τις δραστηριότητές μου. Κάνουμε την πρώτη συνάντηση για το project στο Cambridge, και διαπιστώνω ότι οι συνεργάτες μας ειναι αυτοί ακριβώς που με απέρριψαν!

Αρχίζουμε να συνηθίζουμε στο Λονδίνο. Ο φόρτος του master της Παναγιώτας είναι αρκετά μεγάλος αλλά εγώ είμαι πιο άνετα. Αρχίζουμε εντατικά project meetings και το επίπεδο μπορώ να πω πως ειναι αρκετά υψηλό/απαιτητικό. Κλείνουμε εισιτήρια για χριστουγεννιάτικες διακοπές στην Ελλάδα. Στο χριστουγεννιάτικο Λονδίνο κάνουμε για πρώτη φορά ice skate έξω απο το Natural History Museum!

Τον Δεκέμβρη ο advisor μου μου “προτείνει” να αφησω μια και καλή τα Win. Ήδη αισθάνομαι περίεργα, όλοι στο project χρησιμοποιούν linux, αν και δεν διακρίνω το ενοχλητικό “σοσιαλιστικό” υπόβαθρο της χρήσης του στο ΕΜΠ. Αποφασίζω να κάνω το switch, κυρίως γιατί το pc μου έχει ήδη linux administered απο το department. Με τα vista σε virtual machine αισθάνομαι ασφάλεια. Το Ubuntu 8.χχ έχει προοδεύσει και έχει μερικά στοιχεία που μου αρέσουν, αλλα την στιβαρότητα, την συνοχή και την ποιότητα των τελικών προγραμμάτων των Windows δεν την έχει με τίποτα. Για πρώτη φορά μου ειναι όμως ανεκτό.

Ξυπνάμε νύχτα στις 20 του μήνα και γυρίζουμε Ελλάδα. Για πρώτη φορά παρατηρώ πράγματα που δεν τα είχα δει ποτε. Γιατί η άσφαλτος ειναι τόσο παλιά? Γιατί τα σπίτια δεν έχουν “χαρακτήρα”? Αλλα ευτυχώς, εδώ ειναι οι δικοί μας άνθρωποι που μας περιμένουν. Και μετα απο 2 μέρες, τα πάντα ήταν όπως ακριβώς τα είχαμε αφήσει…

Για το 2009, τι μπορώ να ζητήσω παραπάνω? Πραγματικά δε ξέρω, τώρα αισθάνομαι απλώς πολύ τυχερός και ευχαριστημένος!

ΥΓ. Πραγματικά, έφτασε κανείς ως εδώ??!!
ΥΓ2. Το feed πρέπει να εχει γίνει μαντάρα, αλλα τι να κάνω με αυτές τις συντομεύσεις του wordpress που όλο τις πατάω κατα λάθος…