Σήμερα θα γράψω για το μεγαλύτερο πρόβλημα που ως τώρα έχω εντοπίσει στην πολυπολιτισμική κοινωνία του Λονδίνου: την νοοτροπία παρακολούθησης. Αλλά πριν το κάνω, ας παραθέσω τις απόψεις μου για το θέμα κάμερες μέχρι πριν από μερικές μέρες.

Στην Αθήνα λοιπόν, το θέμα «κάμερες» βρίσκεται στην επικαιρότητα αρκετό καιρό τώρα. Από την παρακολούθηση της κίνησης μέχρι την παρακολούθηση των φοιτητών στη κεντρική βιβλιοθήκη του ΕΜΠ, οι κάμερες πάντα προκαλούσαν με την παρουσία τους έντονες και συχνά πολύ επιθετικές συμπεριφορές. Μπορώ να πω ότι ποτέ μου δεν συμπάθησα την εγκατάσταση καμερών ασφαλείας. Αλλά πάντα όταν άκουγα για άλλο ένα περιστατικό βίαιης καταστροφής κάποιας κάμερας αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο ήταν η νοοτροπία καταστροφής δημόσιας περιουσίας χωρίς καμία επίπτωση. Η αυθαιρεσία της πράξης δηλαδή, για μένα επισκίαζε την ίδια της την σημασία και το μόνο που μου προκαλούσε ήταν την απέχθεια προς το ελληνικό κράτος της πλήρους ανομίας. Μέχρι που φτάσαμε στο Λονδίνο…

Εδώ λοιπόν, η ατμόσφαιρα που συναντά ο επισκέπτης είναι παντελώς αντίθετη από την Αθήνα. Η χρήση καμερών ασφαλείας δεν είναι απλώς κοινός τόπος αλλά αναπόσπαστο κομμάτι κάθε χώρου στον οποίο συγκεντρώνεται ή διέρχεται κοινό. Από το μετρό μέχρι τα λεωφορεία, τις διαβάσεις, τα καταστήματα, τις εισόδους διαμερισμάτων και τα σουπερμάρκετ, η παρακολούθηση είναι πραγματικά παντού. Παρόλα αυτά κάτι τέτοιο μου ήταν ήδη γνωστό, όλοι ξέρουμε πως το Λονδίνο είναι η πρωτεύουσα του CCTV. Όμως η νοοτροπία αυτή δεν σταματά εκεί…

Ένα άλλο πολύ αρνητικό κομμάτι της πόλης είναι ο επιθετικός τρόπος που τα δημοτικά συμβούλια και ο αντίστοιχος ΟΑΣΑ του Λονδίνου έχουν επιλέξει για να προειδοποιούν για τις κλοπές: την soft τρομοκρατία. “If you see or hear anything suspicious, please tell the police immediately. Trust your senses!” μας καλεί η πρώτη γιγαντοαφίσα μου μπορεί να κάνεις να βρει σε κάθε τρένο και σταθμό του underground. Μια άλλη αφίσα μας καλεί: “Please don’t showcase your mobile phone or iPod, do not attract possible burglars”. Παρακάτω σε μερικούς σταθμούς οι οποίοι βρίσκονται σε κάπως πιο άσχημες συνοικίες “Burglars are know to operate in these premises. Keep you belongings out of sight and contact the station personnel if you need help”. Και το κερασάκι στη τούρτα είναι αυτή η αφίσα:

Μη ζητιανεύεις, if you beg you will be prosecuted!

Όμως τη μεγαλύτερη έκπληξη την γνώρισα όταν άρχισα να επικοινωνώ με τις εταιρίες τηλεφωνίας… Στην Ελλάδα για να αποκτήσεις σταθερό/κινητό θες απλώς ένα ΑΦΜ. Στη δε περίπτωση που συμφωνήσεις να πληρώνεις με πιστωτική έχεις και μια extra ενίσχυση στην επιδότηση και όλοι είναι ευχαριστημένοι. Εδώ όμως το παραμύθι είναι διαφορετικό. Παίρνω τηλέφωνο την British Telecom την πρώτη μέρα που έφτασα εδώ ώστε να μας εγκαταστήσουν γραμμή.

-Halo (ναι όπως το ακούτε, ηχογραφημένο στα αγγλικά, πεντακάθαρο α με βλάχικη προφορά)
-Καλησπέρα, θέλω γραμμή.
-Ωραία, που μένετε.
-Εδώ
-Ωραία, δώστε μου την debit card σας.
-Δεν έχω, είμαι από το φεγγάρι, και για να βγάλω πρέπει να έχω έναν λογαριασμό σε αγγλική τράπεζα στο όνομά μου. Η δε τράπεζα απαιτεί για να μου τον εκδώσει λογαριασμό κοινής ωφέλειας ο οποίος πιστοποιεί την διεύθυνση μου.
-Μα δεν μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς UK debit card.
-Η κότα έκανε το αυγό ή το αβγό την κότα? Και εγώ πώς θα ανοίξω λογαριασμό χωρίς να έχω τηλέφωνο στο όνομά μου?
-Μισό λεπτό να ρωτήσω τους ανωτέρους μου…Ναι με ακούτε, ειδικά στη περίπτωση σας θα πρέπει να μας στείλετε ταχυδρομική επιταγή τα πάγια 2 μηνών και όοοοοταν τη λάβουμε θα σας ενεργοποιήσουμε.
-Να το κάνουμε με την ελληνική πιστωτική μου?
-Όχι, δεχόμαστε μόνο αγγλικές.

Με λίγα λόγια μόλις την προηγούμενη βδομάδα βρήκαμε άκρη και ενεργοποιήθηκε η γραμμή. Αλλά τι τη θέλανε τόσο τη κάρτα?? Εδώ είναι το ενδιαφέρον ερώτημα… Την απάντηση την πήραμε από την O2 όταν πήγα να κάνω συμβόλαιο κινητής. Έχοντας βγάλει πια debit card (να ναι καλά η Natwest μέσα στο Imperial η οποία δέχτηκε να μου ανοίξει λογαριασμό μόνο με το συμβόλαιο του Imperial λόγω μισθοδοσίας) πάω χαρούμενος και λέω:

-Γεια σας, θέλω την super duper tariff σκέτη SIM με 20 λίρες το μήνα.
-Ωραία, δώστε μου τη debit card σας.
-…
- (αφου του δίνω μερικά στοιχεία μου τα οποία πληκτρολογεί στο pc) … και τώρα θα κάνουμε credit check. Συμφωνείτε?
-Ναι.
-…
-Δυστυχώς το σύστημα δεν σας δέχεται και δεν μπορούμε να προχωρήσουμε.
-Τι εννοείτε?
-Εννοώ ότι το σύστημα έλεγξε το πιστωτικό σας προφίλ το οποίο επειδή είστε τόσο νέος στο UK είναι έλλειπες οπότε η εταιρία μας δεν μπορεί να σας δεχτεί σαν πελάτη.
-Μα… Μια SIM θέλω μόνο, ούτε συσκευή ούτε τίποτα.
-Δυστυχώς δεν υπάρχει κανένας τρόπος. Μείνετε με το καρτοκινητό και ελάτε μετά από 1-2 μήνες να ξαναδοκιμάσουμε..!
-Broadband μπορείτε τουλάχιστον να μου βάλετε?
-Όχι, το σύστημα δεν σας δέχεται σαν πελάτη…

Απλώς δε το πίστευα. Μέχρι που δοκίμασα και στη T-Mobile και στην Orange, πάντα SIM only. Και πάντα έτρωγα πόρτα. Με λίγα λόγια, όπως έμαθα στη συνέχεια, η κάθε τυχάρπαστη εταιρία έχει την ικανότητα να επισκεφθεί το τραπεζικό μου ιστορικό και ανάλογα με τις προτιμήσεις της να με δεχτεί ή όχι σαν πελάτη. Με άλλα λόγια, όχι μόνο με παρακολουθούν στο δρόμο αλλά έχουν και την δυνατότητα να με ελέγξουν πιστωτικά κατά βούληση. Απλώς respect… Το καλύτερο, ο Gordon όταν δεν αγοράζει τράπεζες σκέφτεται να περάσει νόμο με τον οποίο θα καθιστά υποχρεωτική την καταγραφή των στοιχείων των κατόχων καρτοκινητών. Μα πως τους είχε ξεφύγει τόσο καιρό?!

Πολύ χειρότερη λένε είναι η κατάσταση και για να σου εκδώσουν πιστωτική, την οποία στην Ελλάδα μου την έβγαλε μια φοιτητρια για πλάκα μέσα στο πανεπιστήμιο… Ήθελα να ξερα, αν κάνουν έτσι για μια SIM, στα στεγαστικά τι κάνουν;! Και πως τα κάναν τόσο μαντάρα που το creadit crunch ξεκίνησε εδώ;!

Btw, ΣΠΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ! :-p