Πρόσφατα έλαβα ένα μήνυμα στο οποίο κάποιος αναγνώστης με κάλεσε να γράψω ποιό είναι το σκεπτικό που έχει κανείς όταν παίρνει μια τέτοια απόφαση, να αφήσει δηλαδή την Ελλάδα για να συνεχίσει στο εξωτερικό. Αντί για να απαντήσω, προτιμώ να κάνω μια περιγραφή μιας κατάστασης η οποία λαμβάνει χώρα το τελευταίο εξάμηνο και αφορά την περιπέτεια μου με την διπλωματική. Για όσους δεν γνωρίζουν, στο Ε.Μ.Π. στο τελευταίο εξάμηνο σπουδών (10ο) κάθε φοιτητής εκπονεί μια διπλωματική εργασία σε οποιοδήποτε αντικείμενο τον ενδιαφέρει υπό την επίβλεψη ενός μέλους ΔΕΠ.

Ξεκίνησα την αναζήτηση για το θέμα της διπλωματικής μου τον περασμένο Σεπτέμβρη. Μετά από κρούσεις σε διάφορους καθηγητές, βρισκόμουν σε καθεστώς αβεβαιότητας, μιας και δεν είχα εντοπίσει ούτε κάποιο θέμα που να μου αρέσει ιδιαίτερα ούτε κάποιον καθηγητή που να μην αντιμετωπίζει το θέμα ως αγγαρεία. Μετά από αναζήτηση 1-2 μηνών, μίλησα και με την καθηγήτρια κ. Χ η οποία, αν και δε μου πρότεινε κάποιο θέμα, έδειξε σίγουρα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο πρόσωπό μου (ειδικά όταν της ανέφερα ότι πιθανόν θα ενδιαφερόμουν να συνεχίσω για διδακτορικό). Με παρέπεμψε λοιπόν σε έναν post-doc βοηθό της και μου είπε να συζητήσω με αυτόν για το θέμα. Πράγματι, ο post-doc κ. Υ φάνηκε και αυτός να ενδιαφέρεται έντονα και μου πρότεινε ένα θέμα το οποίο βασιζόταν σε ένα πρόβλημα που ανέκυπτε στο δικό του διδακτορικό. Δε μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα από το πρόβλημα, αλλά καθώς και συγκεκριμένο ήταν και ο κ. Υ έδειχνε έντονο ενδιαφέρον γι’ αυτό αποφάσισα να το δεχτώ. Με αυτά και αυτά λοιπόν είχα θέμα!

Μετά λοιπόν την εξεταστική του Μαρτίου όπου ξεμπέρδεψα με τα μαθήματα, ξεκίνησα να δουλεύω εντατικά την διπλωματική. Σημειώνω στο σημείο αυτό ότι πάντα μιλούσα με τον post-doc κ. Υ, ο οποίος παρότι τον ενημέρωσα πως δε θα ξεκινήσω την διπλωματική παρά 4-5 μήνες μετά, δεν έφερε καμία αντίρρηση ενώ επίσης με βοήθησε σημαντικά στην αίτησή μου προς το Imperial. Όταν λοιπόν τον περασμένο Μάρτη άρχισα να δουλεύω εντατικά, ο κ. Υ μου ξεκαθάρισε απο τις πρώτες μας συναντήσεις ότι αυτό που τον ενδιέφερε είναι να βγει μια καλή δημοσίευση μέσα απο την εργασία, ενώ η ελληνική της version ως διπλωματική του ήταν παντελώς αδιάφορη. Ακολούθησε μια περίοδος ζυμώσεων και δουλειάς πάνω στην ίδια την εργασία. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα των 2 μηνών ο κ.Υ ήταν άψογος, με βοηθούσε σε οποιαδήποτε απορία είχα με όρεξη και συνολικά είχα μια πολύ ευχάριστη συνεργασία. Αφού λοιπόν έδωσα μια λύση στο βασικό θέμα της εργασίας, ο κ. Υ με προέτρεψε να ξεκινήσω την συγγραφή, όχι της διπλωματικής, αλλά του paper! Με αυτά και αυτά λοιπόν, κατέληξα να γράφω περίπου 30 σελίδες στα αγγλικά περιγράφοντας την δουλειά μας. Τελειώνοντας, του έστειλα το αποτέλεσμα και του άρεσε.

Απο το σημείο αυτό και μετά εγώ άρχισα να γράφω την διπλωματική μου στα Ελληνικά μεταφράζοντας το παραπάνω κείμενο προσθέτοντας διάφορα περί της επιστημονικής περιοχής και καταλήγοντας τελικά στην τελική έκδοση της διπλωματικής μου. Τελικά, τις πρώτες μέρες του Μαϊου ήταν έτοιμη και με ελάχιστο έλεγχο τόσο απο τον κ. Υ όσο και απο την κ. Χ έγινε δεκτή, πήρα το 10άρι μου και… πτυχίο!! Το ενδιαφέρον όμως είναι το τι έγινε με το 30ασέλιδο στα αγγλικά…

Ο κ.Υ λοιπόν σε πρώτη φάση εντόπισε ένα σεβαστό επιστημονικό συνέδριο του χώρου το οποίο διοργανώνονταν το επόμενο χρονικό διάστημα. Πήρε λοιπόν απο τις 30 αυτές σελίδες ένα κομμάτι τους, έφτιαξε ένα paper το οποίο και συμφωνήσαμε να στείλουμε προς κρίση. Εγώ δεν είχα τίποτα να χάσω, ίσα ίσα, εκείνος ήταν σίγουρος πως η εργασία έχει προοπτική να γίνει αποδεκτή και έτσι το pdf εστάλη. Με μια μικρή λεπτομέρεια όμως…. Ποιός δηλώθηκε ως συγγραφέας??! Φυσικά εγώ, μετά ο κύριος Υ, στη συνέχεια η κυρία Μ, μετά η κυρία Ν και τέλος η καθηγήτρια κ. Χ! Μπλέξατε τα αυγά και τα πασχάλια? Και εγώ το ίδιο, διότι τις κυρίες Μ και Ν δεν τις είχα ξαναδεί ποτέ μου!!! Άντε, η καθηγήτρια ας πούμε ότι μπορεί να συμμετάσχει “τιμής ένεκεν”, τις Μ και Ν όμως, διδακτορικές φοιτήτριες στο εργαστήριο δεν τις είχα ξαναδεί! Και τελικά, η εργασία φαίνεται δική τους όσο είναι και δική μου. Πως αντέδρασα? Δεν αντέδρασα. Πέταξα ένα υπονοούμενο στον κ.Υ αλλα καθώς δεν θέλησα να χαλάσω το πολύ καλό κλίμα συνεργασίας μεταξύ μας το άφησα να περάσει.

Ανάλυση συγγραφέων ενός paper, πιο σωστή δεν γίνεται!

Μετά από 1-2 μήνες, έρχεται η απάντηση απο το συνέδριο…! Ω ναι, το paper έγινε δεκτό!!! Χαρά που λέτε ο υποφαινόμενος μες στο κατακαλόκαιρο! Όμως η ιστορία έχει ψωμί… Δεδομένο νο1: το συνέδριο γίνεται στο νησί Gran Canaria των Καναρίων νήσων.

View Larger Map

Το νησί αυτό βρίσκεται στον Ατλαντικό Ωκεανό είναι τουριστικό θέρετρο. Εξωτικό δεν είναι ούτε στο όνειρό τους, μάλλον με τη Ρόδο μοιάζει περισσότερο. Ποιο είναι άραγε το κόστος για να πάει κανείς εκεί?

• 700€ αεροπορικά με ενδιάμεση στάση στο Παρίσι
• 500€ για δίκλινο ξενοδοχείο καμιά βδομάδα (αφου πας…)
• 350€ είσοδος για το συνέδριο
• x€ για φαγητό και λοιπά έξοδα

Και η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων: ποιός θα πάει εκεί για να παρουσιάσει την εργασία?! Είμαστε 5 “συγγραφείς” και ένας πρέπει να πάει οπωσδήποτε αλλιώς δημοσίευση γιοκ. Ας τους δούμε έναν έναν:

1. Ο κ.Υ. Παρότι θα ήμουν 100% ΟΚ να πάει αυτός, εν τούτοις έχει μπει φαντάρος και δεν μπορεί να βγει από τη χώρα.
2. Η καθηγήτρια κ.Χ. Δεν το θέλει ούτε η ίδια, μάλλον βαριέται και θέλει να στείλει κανέναν άλλο πρόθυμο.
3. Ο υποφαινόμενος! Λέτε να μη θέλω να πάω??
4. Η κυρία M. Δεν έχει ιδέα για το τι μιλάμε, αλλά λέτε να μη θέλει να πάει??
5. Η κυρία Ν. Βλέπε την κυρία Μ.

Οι πόρτες ανοιχτές, τα σκυλιά δεμένα, ποιος με κρατάει!!

…αμ δε, με κρατάει και με παρακρατάει…

Μες τις άκρες λοιπόν, εκείνη την μέρα που το paper έγινε δεκτό με πληροφορούν ότι η κυρία καθηγήτρια Χ δεν μπορεί να καλύψει τα έξοδα του ταξιδιού μου, όχι γιατί δεν έχει χρήματα ή γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί είμαι προπτυχιακός! Με ενημέρωσε πως σε όλα τα ερευνητικά προγράμματα στα οποία συμμετέχει δεν μπορεί να δικαιολογήσει έξοδα ταξιδίου σε όνομα προπτυχιακού φοιτητή. Αν ήμουν μεταπτυχιακός ή διδακτορικός δε θα είχε κανένα πρόβλημα, όπως πχ στις περιπτώσεις των “συγγραφέων” Μ και Ν οι οποίες μπορούν άνετα να πάνε με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Αφού δέχτηκα το χτύπημα, ολοκλήρωσε με την προτροπή να πάω στο τμήμα φοιτητικής μέριμνας του ΕΜΠ το οποίο χρηματοδοτεί αντίστοιχες περιπτώσεις.

Με την ελπίδα λοιπόν έντονη μέσα μου, πηγαίνω στο τμήμα φοιτητικής μέριμνας. Εκεί μια υπάλληλος ακουει για 1min την κατάσταση και μου απαντάει ορθά κοφτά: “η επιδότηση που δίνουμε για συμμετοχή σε επιστημονικά συνέδρια αφορά μόνο υποψήφιους διδάκτορες”. Εγώ δεν είμαι υποψήφιος διδάκτορας αρα δεν μπορώ να πάρω επιδότηση. Ω ναι, το τμήμα φοιτητικής μέριμνας όπου χρηματοδότησε τους συμφοιτητές μου με 36.900€ για να πάνε “εκπαιδευτική” εκδρομή στη Νέα Υόρκη δεν μου χορηγεί ούτε τα 350€ για να συμμετάσχω στο συνέδριο υπό το “όνομα” του ΕΜΠ.

Τι μπορώ να κάνω από εδώ και πέρα?

1. Να αφήσω να πάνε στη θέση μου η Μ ή η Ν. Έχω μια δημοσίευση οπότε σε καλή μεριά…
2. Να πάω εγώ με όλα τα έξοδα δικά μου συν τα 350€ για το συνέδριο. Όσα δεν έδωσα να πάω Νέα Υόρκη θα τα δώσω για να πάω σε ένα παρακμιακό νησί του Ατλαντικού.

Τελικά δόθηκε μια άλλη λύση, κάπου στη μέση. Ο κ. Υ πρότεινε να πάει τυπικά η κυρία Μ. στο συνέδριο. Η εγγραφή θα γίνει στο όνομά της και αυτή ονομαστικά θα εμφανιστεί ως ο εκπρόσωπος της ομάδας μας. Ταυτόχρονα εγώ θα πάω με δικά μου έξοδα στο νησί και την μέρα της παρουσίασης θα εμφανιστώ και θα τους πω: “η κυρία Μ αρρώστησε και δεν μπορεί να παρουσιάσει την εργασία, θέλετε να το κάνω εγώ, είμαι φίλος της και πρώτος συγγραφέας του paper”. Έτσι γλυτώνω τα έξοδα της εγγραφής στο συνέδριο και παρουσιάζω εγώ την εργασία. Βέβαια μπορεί να φτάσω εκεί, να μου πουν ορθά κοφτά όχι και να μην την παρουσιάσει κανείς… Καθώς από τη λύση 2 μου φάνηκε πολύ καλύτερη (για την ακρίβεια 350€ καλύτερη) εγκρίθηκε!

Θέλετε λοιπόν να σας πω και άλλα για το Ελληνικό Πανεπιστήμιο? Ας πάρω το πτυχίο μου την άλλη εβδομάδα και bye bye!