Σαν βγεις στον πηγαιμό για το Wimbledon, ο δρόμος είναι μακρύς. Όχι, δυστυχώς, οι 6 στάσεις που μας χωρίζουν στην District Line δεν είναι αρκετές. Έπρεπε πρώτα να εξασφαλίσουμε τα μαγικά χαρτάκια.

Καθώς η ζήτηση εδώ και χρόνια υπερβαίνει κατά πολύ την προσφορά, αντί της αύξησης της τιμής των εισιτηρίων ώστε να μη γίνει το τουρνουά ελιτίστικο, στο Wimbledon επέλεξαν άλλες λύσεις. Υπάρχουν συνολικά 4 τρόποι για να μπει το ευρύ κοινό κάθε χρόνο στα grounds του All England Lawn Tennis Club και αυτοί είναι οι εξής:

1. Ο Καλός
Τον Ιανουάριο κάθε χρόνου γίνεται μια κλήρωση. Σε αυτή τη κλήρωση μπορεί να συμμετέχει μια φορά κάθε νοικοκυριό (όχι μόνο απο UK) και στους νικητές προσφέρεται η δυνατότητα αγοράς ενός τυχαίου διπλού εισιτηρίου κάπου μέσα στο τουρνουά. Ο τυχερός μπορεί απλώς να αποδεχθεί η όχι, χωρίς καμμια άλλη δυνατότητα διαπραγμάτευσης.

2. Ο Κακός
Κάθε μέρα κατά την διάρκεια του τουρνουά δίνονται περι τα 500 εισιτήρια στα κεντρικά courts των εγκαταστάσεων. Αν κάποιος το θέλει πραγματικά πολύ, έξω απο τα grounds και σε συνεργασία με τον δήμο, οργανώνεται camping. Άλλοι πάνε στην Ίο, άλλοι πάνε στο SW19. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις αποζημιώνει..!

3. Ο Άσχημος
Στα τουρνουά του μεγέθους του Wimbledon, πέρα απο τα βασικά courts, υπάρχουν πολλά μικρότερα στα οποία γίνονται αγώνες παίδων, διπλού καθώς και όχι τόσο πρωτοκλασάτων παικτών. Κάθε μέρα δημιουργείται και πάλι μια ουρά πριν τα grounds ανοίξουν τις πύλες τους, απο την οποία οι τυχεροί κερδίζουν την δυνατότητα να μπουν στις εγκαταστάσεις χωρίς να μπορούν όμως να εισέλθουν στα κεντρικά courts.

Απο ότι άκουσα η ουρά αυτή είναι πιο “λογική”, αν φτάσεις μέχρι τις 9.00 το πρωί μάλλον θα μπεις. Και μη ξεχνάτε, “οι Άγγλοι δεν διαδηλώνουν, απλώς περιμένουν στην ουρά”!

4. Ο Τυχερός

Απο φέτος και σε συνεργασία με το Αγγλικό site διάθεσης εισιτηρίων Ticketmaster, κάθε μέρα δίνονται μερικά extra εισιτήρια απο επιστροφές. Επι μια βδομάδα στις 12.00 κάθε μεσημέρι το η διάθεση ξεκινά και σε 2 sec έχει ξεπουλήσει. Δοκίμαζα επί 5 μέρες. Την 6η στάθηκα τυχερός! Συμβουλή: την μαγική στιγμή ψάξτε για μη διπλανές θέσεις και έχετε πιθανότητες επιτυχίας.

Αφού λοιπόν η τύχη μας χαμογέλασε, εχθές ξυπνήσαμε κατά τις 10.30 και με τον αέρα του κατόχου εισιτηρίου πήραμε τον underground για Wimbledon. Το πρόγραμμα στο Centre Court είχε V.Williams, Roddick και Murray. Πρώτα όμως έπρεπε να δούμε τις εγκαταστάσεις.

Το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε, σχεδόν δίπλα στην είσοδο, ήταν το περιβόητο κυρίως ταμπλό του τουρνουά.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό του τουρνουά είναι το πράσινο. Όπως παντού στην Αγγλία, οι εγκαταστάσεις του Wimbledon συνορεύουν με 2 τεράστια πάρκα και κάνουν την πράσινη επιφάνεια των court να δένει αρμονικά με το τοπίο. Και ως σημείωση, το γρασίδι των courts είναι τόσο κοντό που άνετα το περνάς για χαλί.

Οι εγκαταστάσεις τώρα εκτείνονται σε συνολικά 24 γήπεδα, απο το κεντρικό μέχρι μικρότερα βοηθητικά, που όλα τους έσφιζαν απο παίχτες και θεατές. Η ατμόσφαιρα θύμιζε ΟΑΚΑ των ολυμπιακών, αν και έλλειπαν οι φωνές των εθελοντών. Εδώ τα πράγματα είναι πιο “καθώς πρέπει”, ενώ περπατάς πρέπει να κάνεις ησυχία. Δίπλα σου έχει αγώνα τεννις και απαιτείται ηρεμία για τους αγωνιζόμενους.

Οι οποίοι αγωνιζόμενοι φορούν υποχρεωτικώς λευκά. Ναι λευκά. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ο Ναδαλ του παρδαλού σφίχτικου αμάνικου στο Roland Garros, στο Wimbledon έρχεται πάντα με λευκά? Εμ φυσικά, Αγγλία, dress code μέχρι και στους αθλητές.

Tα grounds του Wimbledon τώρα, ακόμα και αν δες έχεις εισιτήριο για τα κεντρικά courts, προσφέρονται άνετα και για πικ νικ. Οι περισσότεροι μάλιστα απο τους “queuers” είχαν φέρει τα μπωλάκια και τις φραουλίτσες τους και κατασκήνωναν απέναντι απο την γιγαντοοθόνη του Court No.1.

Η φράουλα για τους Άγγλους είναι κάτι σαν εθνικό φρούτο. Ίσως να είναι και το μόνο οπωροκηπευτικό το οποίο ακόμα καλλιεργούν σε ποσότητες, μιας και κεράσια απο South Africa έχουμε φάει, μια ντομάτα απο την Αγγλία όμως ποτέ. Strawberries and Cream είναι λοιπόν το αντίστοιχο του fish and chips σε σνακ. Μεταξύ μας, ειναι λίγο χάλια μιας και το cream ειναι κάτι μεταξύ νουνού και ωμής κρέμας γάλακτος, αλλα και πάλι με κράτησε αρκετά απασχολημένο ώστε να το τραβήξω φωτογραφία.

Αφού γυρίσαμε τα grounds, είπαμε να περιμένουμε μέχρι τις 3.00 για να μπουμε στο Centre Court. Μα φυσικά για να πάρουμε το καλύτερο αναμνηστικό: χρησιμοποιημένα μπαλάκια!

Τώρα οταν λέμε χρησιμοποιημένα, εννούμε πάντα χρησιμοποιημένα με τα standarts του Wimbledon όπου σε ένα set αλλάζουν άνετα δύο εξάδες μπαλάκια. Η αναμονή άξιξε και τώρα το γραφείο μου κοσμεί ένα ωραιότατο μπαλάκι που γράφει “Wimbledon 2009″. Χμμ, μήπως να αρχίσω συλλογή?!

Μέχρι να πάει 3 όμως, εκμεταλλευτήκαμε τον χρόνο παρακολουθώντας μερικά sets παίδων. Όπου πολλά απο αυτά είχαν και μεγάλη πλάκα με τα ball boys να είναι σε συγκρίσιμη ηλικία με τους αγωνιζόμενους. Οι δε αντιδράσεις των παιδιών όταν έχαναν κρίσιμους πόντους απο λάθος τους ήταν γνησιότατες. Σημείωση: το γρασίδι βοηθά ώστε μπορείς να πετάξεις με μίσος κάτω την ρακέτα σου, να μη σπάσει, και να σου επιστρέψει και στο χέρι άμεσα. Σημείωση 2: μπορείς πάντα να πάρεις ένα μπαλάκι και να το χτυπήσεις νευριασμένα με όλη σου τη δύναμη, ακόμα και αν αυτό καταλήξει μέσα στο Centre Court του Wimbledon.

Κάπου εκεί έφτασε η ώρα να μπούμε μέσα στο Centre Court. Το ματς των γυναικών είχε πια τελειώσει αλλα δεν πειράζει, πόσο πια να καθόμασταν μέσα? Το πρώτο ευχάριστο της υπόθεσης ήταν οι θέσεις μας: δίπλα στην κάμερα της τηλεόρασης. Ούτε γύρισμα κεφαλιού πέρα δώθε, σκέπαστρο και άριστη θέα στα δρώμενα.

Το Centre Court τώρα ήταν ακριβώς το δυαδικό ενός γηπέδου ποδοσφαίρου. Επιτρέπεται να κινείσαι μόνο όταν οι παίχτες αλλάζουν γήπεδα και ξεκουράζονται. Η ομιλία κατά την διάρκεια των πόντων απαγορεύεται, άλλωστε δεν θες να πεις “Μη βαριέσαι τόσο Παναγιώτα μου” και να σε ακούσει ο παίχτης. Το μόνο που σε αποτρέπει απο το να αλλάξεις θύρα είναι ένας στρατιωτικά ντυμένος steward που και καλά δε σε αφήνει να πας “παρακάτω”.  Τέλος, τα καθίσματα είναι επενδυμένα με αφράτη δερματίνη και αν και 5 σχεδόν ώρες καθιστοί, ούτε που το καταλάβαμε.

Εκεί που δυστυχώς ατυχήσαμε ήταν τα παιχνίδια. Το πρώτο του Roddick είναι ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον, 2 tie breaks και μερικους αμφίρροπους πόντους. Το δεύτερο όμως, που το περιμέναμε, ήταν χάλια. Ο Murray ήταν σαρωτικός και ο αντιπαλός του πολύ λίγος. 3-0 set σε λιγότερο απο δύο ώρες, και that’s all. Το χειρότερο δε ήταν ότι αν το κρατούσαν λίγο περισσότερο θα μας έπιανε και η βροχή και θα βλέπαμε και το πρώτο κλείσιμο της νέας στέγης του γηπέδου. Μια άλλη ενδιαφέρουσα παρατήρηση της ημέρας ήταν ότι για πρώτη φορά βρεθήκαμε σε χώρο στο Λονδίνο όπου το 90%+ των παρευρισκομένων ήταν βέροι Άγγλοι, με τα ξανθοκόκκινα μαλλιά, την χαρακτηριστική τους προφορά και το προσεγμένα ατημέλητο ντύσιμο. Και όλη την ημέρα δεν ακούσαμε ούτε μια φορά ελληνικά! Σαν να είσαι σε άλλη πόλη…

Με αυτά και αυτά, επιστρέψαμε κατάκοποι στο σπίτι. Ματς καλό μπορεί να μην είδαμε, αλλά τουλάχιστον είδαμε τα ενδότερα του Wimbledon. Τώρα το μόνο που μένει είναι να πείσω την Παναγιώτα για του χρόνου: Mα δεν είδες τι ωραίο που είναι το Eurostar? Ούτε που θα το καταλάβεις πότε θα πάμε και θα ‘ρουμε απο το Roland Garros..!

Σήμερα το πρωί, περπατούσα αγουροξυπνημένος αγουροξυπνημένος για να πάω στο πανεπιστήμιο. Και χωρίς να πολυδίνω σημασία, έβλεπα τα νούμερα των σπιτιών στο δρόμο και θαύμαζα το πως έχουν κρατήσει ομοιόμορφα μέχρι και τα fonts των αριθμών. Κάπου εκεί κατάλαβα την Αγγλική λεπτομέρεια:

56… 55… 54… 53…! No comments, είπαμε, Αγγλία!

Το ότι οι Άγγλοι έχουν μια κακή παράδοση με τις βρύσες είναι ευρέως γνωστό. Το αγαπημένο τους design δεν είναι άλλο απο τα δύο χωριστά taps, ένα για ζεστό και ένα για κρύο. Και δυστυχώς, εν έτη 2009 το συναντάς ακόμα πάρα πολύ συχνά. Τουλάχιστον όμως υπάρχει γι’ αυτό μια δικαιολογία: “όταν είχαμε εμείς βρύσες, εσείς κρεμόσασταν από τα δέντρα”, για να παραποιήσω τη γνωστή εθνικόφρονη ατάκα. Παλιά σπίτια, παλιά υδραυλικά, παλιές βρύσες, makes sense. Όχι όμως και το παρακάτω:

Η παραπάνω βρύση φαντάζει σαν μια ακόμα συνηθισμένη “συγχρονη” βρύση. Εχεί όμως μια πρωτοτυπία: της λείπει ένας άξονας. Με άλλα λόγια το “κεφάλι” μετατοπίζεται μόνο οριζόντια. Καθε φυσιολογική βρύση έχει δυο διαστάσεις, “ροή” και “θερμοκρασία”, f και t. Δυο διαστάσεις, μια βρύση… Μηπως θα ήταν καλύτερο να είχαμε μία διάσταση και μια βρύση? Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε ο κατασκευαστής της παραπάνω μπαταρίας και μεγαλούργησε. Στρίβοντας τη βρύση απο αριστερα προς τα δεξια αυξάνεις τη μεταβλητή f+t, δηλαδή παίρνεις περισσότερο και πιο ζεστό νερό. Πανω, κάτω, δε. Αν θες πολύ και κρύο νερό ατύχησες. Αν θες λίγο και ζεστό νερό, πάλι ατύχησες. Και που αλλού θα μπορούσε να βρει αγοραστές μια τέτοια βρύση? Χμμμ, στην  Αγγλία και στο Ελληνικό Δημόσιο..! Ας ελπίσουμε να μη τη φέρει κανεις στην Ελλάδα…

OK, ειμαστε πολλοί. Πάρα πολλοί. Το έχουμε πει και ξαναπεί. Αλλα δεν μπορώ άλλο, όλο κάτι γίνεται και νομίζω ότι παραείμαστε πολλοί…

1. Ανοιγεις την τηλεόραση. Άντε το Youtube, τηλεόραση δεν έχουμε. Πας να δεις τον τελικό του Britain’s got talent. Και παριμένεις να δεις Britons να έχουν talent. Θα τον πάρει τον τίτλο η Susan Boyle? Αντι γι’ αυτό, βγαίνει ο Σταυρος με την κοιλιά έξω και δίνει το best show ever…!
   προκριματικά, ημιτελικός και τελικός
   (Το youtube εχει κοψει τα embed)
2. Έχεις παράσταση με το Λύκειο Ελληνίδων. 3ήμερο Ελληνικό φεστιβάλ.  Το εισητήριο ορίζεται στις 12,5 λίρες. Με άλλα λόγια, με εισιτήριο 12,5 λίρες περιμένουν ότι όχι μόνο θα γεμίσουν τον χορο αλλα, εικάζω, θα βγάλουν και έσοδα.
3. Το μάτι σου πέφτει σε φυλλάδιο με οδηγίες ψηφοφορίας στις Ευρωεκλογές για ξενιτεμένους Ελληνες. Το φυλλάδιο είναι ύποπτα μπλε. Κοιτάς καλύτερα. Ναι, βλέπεις ξεκάθαρα το λόγότυπο:
   Κοιτάς λίγο καλύτερα. Βλέπεις στοιχεία επικοινωνίας. Έχει email. Μια στιγμή, βλέπω καλά? Το domain ειναι @dap-ndfk.org.uk? Δεν μπορεί, δε μπορεί, δε μπορει! Είναι κάποιο είδος κακόγουστου αστείου? Φτου, φτου, φτου, σαν θρησκόληπτη γριά που ακούει το όνομα “Σημίτης”.  Στο κάτω κάτω μέρος όμως το γράφει ξεκάθαρα με μικρά γράμματα. Λέει ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Λονδίνου..! Δεν περιγράφω άλλο που λέει και ο Χελάκης. Για τα περισσότερα, δείτε εδώ. Εγώ πάντως το δηλώνω, αν στο Imperial δω την πουλάδα, τα μαζευω και φεύγω την ίδια στιγμή!

Την Πέμπτη το απόγευμα μαζεύαμε τα πράγματα μας. Προορισμός, για 4η φορά τους τελευταίους μήνες, Αθήνα. “Μαμά, να φέρουμε μπουφανάκια για το βράδυ?”. “Κώστα, χρειάζεται βερμούδα ή ακόμα ειναι ΟΚ με τζιν?”. “Ρε Αγγλάκια”, μας απαντούσαν, “εδώ είναι Ελλάδα, κάνετε πως ξεχάσατε κιόλας?!” Και πραγματικά, το ειχαμε ξεχάσει…!

Για τον καιρό στο Λονδίνο έχω ξαναγράψει παλαιότερα, εν συντομία άστατος. Αλλα αυτό που δεν είχαμε καταλάβει ως την Πέμπτη είναι ότι ο μήνας είναι… σχεδόν Ιούνης! Με βροχούλες, θερμοκρασίες στα επίπεδα των 15 βαθμών και μπουφάν νομίζαμε πως το φθινόπωρο πρέπει όπου να ‘ναι να ρθει. Αν δεν ήταν και οι προσφορές της easyjet στο δρόμο το θέμα των καλοκαιρινών διακοπών ούτε που θα το ‘χαμε συζητήσει.

Παρασκευή πρώι ξυπνημα στην Αθήνα. Φοράμε κοντομάνικο, βερμούδα και πάμε βόλτα…! Μέσα σε 2 ώρες η διάθεση μας είχε ολοκληρωτικά αλλάξει. ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

Καφετέριες, ταβέρνες, παραλίες, χορούς, τέννις, κολυμβητήρια, απο όλα είχε το μενού του σαββατοκύριακου. Και για πρώτη φορά, ήδη τρεις μέρες πριν την αναχώρηση… θέλουμε κι άλλο! Η Ελλάδα το καλοκαίρι απλώς δεν παίζεται.

Και πριν σας αφήσω γιατι, ειπαμε, 3 μέρες έμειναν ακόμα, να σας γράψω και μια ατάκα του supervisor μου:

“Το καλοκαίρι ειναι με διαφορά η καλύτερη περίοδος για να παράγεις δουλειά. Μαθήματα δεν υπάρχουν, οι φοιτητές δεν τρέχουν στο department, και οι εξωτερικές παρενοχλήσεις είναι γενικά μηδαμινές”

Αχ αχ αχ, πως φαίνεται ότι δεν έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα.. Ας ελπίζουμε ότι δεν σοβαρολογεί γιατί αλλιώς… την κάτσαμε!