Πριν απο περίπου ένα μήνα, ένα χρόνιο αίτημα του προσωπικού του Department of Computing έγινε πραγματικότητα: αποκτήσαμε staff common room! Η ιδέα ήταν απλή, ένα δωμάτιο στο οποίο το προσωπικό του τμήματος θα μπορεί να πάρει ένα (φθηνό) καφέ, να χαλαρώσει απο την κοπιαστική world class έρευνα και να δει και κανά ματσάκι rugby. Ένα δωμάτιο δεσμεύτηκε λοιπόν για το σκοπό αυτό, εξοπλίστηκε με καινούριες πολυθρόνες, τραπεζάκια, φαντεζί καφετιέρες, κουζίνα, και μια 50άρα lcd τηλεόραση με συνδρομή Sky Sports (==Nova). Μια γραμματέας ορίστηκε υπεύθυνη να καθαρίζει κάθε μέρα στις 5 τις καφετιέρες (στο πλυντήριο πιάτων του δωματίου) και το staff common room ήταν έτοιμο να υπηρετήσει τις ανάγκες του department σε καφεϊνη.

Μετά το πρώτο μήνα λειτουργίας του, τα πάντα μοιάζουν εξωπραγματικά καλά. Το common room έχει πάντα καφέ για τις καφετιέρες, γάλα στο ψυγείο, ρόφημα σοκολάτας και 10 είδη τσαγιού. Ανοίγεις την ασφαλισμένη πόρτα με την staff swipe card σου (ναι, απο αυτές που ειχαμε βάλει κάποτε στις πορτες του πολυτεχνείου και τις εξαφανίσαμε σε μια νύχτα), ρίχνεις τον οβολό σου στο κουτί και φτιάχνεις μόνος σου τον καφέ σου. Σύντομα κάτι δεν μου κόλλαγε. Δεν μπορεί, αυτό το πράγμα αποκλείεται να δούλευε ποτέ στην Ελλάδα. Ή εμείς είμαστε απολίτιστοι ή αυτοί πολύ… πολιτισμένοι. Τελικά όμως η απάντηση ήταν ακόμα απλούστερη: εδώ ειναι Λονδίνο!

Το πως δεν έχουν βάλει ακόμα κάμερες στις τουαλέτες ειναι πραγματικά άξιο απορίας..!

Today phones running Windows Mobile 6.5, aka Windows Phones, are out (almost) all over the world. Together comes the new Microsoft Marketplace for Mobile, plus my first try on a mobile application: TubeRun! EDIT: Here is the link.

TubeRun, as you can see in the embedded video, is a simple application that offers TfL’s Departure Boards functionality in the handy form of a Windows Mobile application. It is written in C#, uses the .Net Compact Framework 3.5 and apart from WM 6.5, it will also be available in WM 6.0 and 6.1 once the Marketplace becomes live for these platforms.

Writing an application for a mobile platform that simply “does something” was always a dream of mine. I have looked on J2ME development some time ago, but devices were so limited back then that there was no fun in the process. Then the iPhone v2 appeared and enabled both easy application downloading and affordable mobile broadband packages. Shortly after we arrived in the UK last year, I discovered the Departure Boards in TfL’s website. Impressive!  But that kind of information is only useful in a mobile form and since I learned that an iPhone app was already available, I was full of envy. Hey, why can’t my WM mobile have something similar? Why should I have to wait for so long for that damned Circle line every weekend? After a little while, the decision was taken: I will program it myself! One way or another, I wasn’t about to buy a new fancy iPhone any time soon… And WM development is not that active in the moment.

The thing that I enjoyed most in WM development was that it was actually free. I could get licences for both Windows, Visual Studio and the WM SDK from MSDNAA. On the other side of the pond, Apple required me to buy a new mac, it was simply a no go. Additionally, C# seemed very promising. Since I feel most comfortable in Java, C# was definitely familiar. Without actually learning the language, I installed Visual Studio and the rest were only a few google searches away. After all, TubeRun is basically a Windows Forms application so I didn’t need anything too fancy. Still though, the .Net Compact framework experience soon became something to laugh at. In the Java world, the VM is the place were you live the vast majority of time. And it it a very nice place to be. In .Net though, I soon learned that pinvoke (platform invoke) is something that you can’t really avoid. Hey MS, I only want to add multiple lines of text in a single button. Why isn’t there a multiline property? Why should I become familiar with WinAPI in order to do so trivial stuff? Then there was the MSDN approach of documentation. One of the reasons why Java use is so pleasant is the excellent javadoc. MSDN’s approach was again pathetic. Not only VS is slow, the actual documentation data that it generates are minimal. And the best part of the MS experience: the WM emulator! After a few hours of development, running a VMware Vista image seemed lightweight compared to the WM 6.5 emulator…

Then, there was the WM Marketplace, aka MS’s reply to the ridiculously successful AppStore. It became available to WM developers at some point in May and only started accepting applications in the end of July. Do you remember the usual complaints about MS shipping beta-quality software only to fix it afterwards? Well, MS actually redefined this with the Marketplace experience. They had me visiting the Greek embassy in London just to notarize a copy of my passport. Then they couldn’t understand than an EU citizen may live in another EU country without having any documentation issued from the country of his residency. Then they stopped requiring notarized copies. Then they started being specific (and crazy) about the application requirements. At some point and in order to get the shortcut of the application in the main menu, the recommended process was to write a second native application to read the screen DPI at installation time and then copy the right png in memory. Read again, just to get the shortcut of the application in place! Similarly, they still require that you submit screenshots for your application in a resolution that no actual device uses. And each failed submission costs $10. Thank god I got  it right the first time.

Now let’s get to the hype, the actual WM6.5. I have been using the final  in my old HTC Touch for about 3 months now. The first thing that your can say about them is that they are a significant improvement, yet not something that changes the experience tremendously. In fact, they are exactly what WM6.0 should have been over 5.0 in the first place. They finally provide some basic support for finger gestures; after so many years you can finally navigate a list using your finger. But don’t get too excited, you still can’t scroll text without a scrollbar… The other major improvement is the new start menu that is now more of a classic phone menu that ever. Gestures are enabled there but still, the ability to rearrange shortcuts only appeared in later builds that may not hit the market with the majority of WM phones out now. The other major target for advertisement is the new today screen plugin. Finger friendly it may be, it is completely useless imho. Most of WM manufacturers have already invested in similar solutions so that the platform has remained competitive to the iPhone over the years. And almost all of them are superior to Microsoft’s solution. As a result, I expect that most people buying real devices won’t even get to see it. As for other changes, IE is still crap, most WM built-in apps are still crap, etc. You get the picture. And to make things ever worse, MS failed to provide two very important API’s to developers. The first one is the accelerometer, WM don’t support them at all and you have to use a vendor-specific API if this is available. The second is the inexistence of a Gestures API for .Net. But remember, you can still pinvoke your brains out! :-p

Finally, the elephant in the room. Yes, TubeRun costs 1.19 precious quids. From them, 19p are tax, 30p MS’s commission and if i get lucky (and manage to avoid double taxation), the rest 70p will be mine. Well, not mine exactly. TubeRun was a side project. And the title of this blog is Two Greeks In London. Did you expect that I could have gone away with this without promising the other Greek a fancy bag from Knightbridge?! Well, lets hope that she will get one, sooner or laaaaater!

PS. If you get curious about this blog, google translate is your best friend (as always)

Σε συνέχεια των αναρίθμητων βολτών αυτού εδώ του blog, αυτή τη φορά θα ξεναγηθούμε στο Computer Laboratory του University Of Cambridge. Ναι, του γνωστού Cambridge, που μας δίνει τα Proficiency και μπορεί να περηφανεύεται ότι είναι το 3ο καλύτερο πανεπιστήμιο στο κόσμο. Βρέθηκα εκεί μία  ηλιόλουστη μέρα του περασμένου Σεπτέμβρη για ενα project meeting χωρίς “συνοδεία”. Άδραξα την ευκαιρία και ορίστε η ξενάγηση στο… William Gates Building!

Για όσους δεν κατάλαβαν, το William ειναι το επίσημο όνομα του Bill. Για όσους και πάλι δεν κατάλαβαν, το κτήριο τους τμήματος πληροφορικής του πανεπιστημίου του Cambridge είναι δωρεά και έχει πάρει το όνομά του απο τον ιδρυτή της πιο μισητής εταιρίας στην ιστορία του computing, Bill Gates, Microsoft, USA! Και ο αθεόφοβος, όχι μόνο δε σταμάτησε εκεί αλλά πήγε ένα βήμα παραπέρα. Ακριβώς δίπλα στο κτήριο του CL βρίσκονται τα κεντρικά της Microsoft Research UK.

Και ποιούς άραγε προσλαμβάνει ο Bill? Μα φυσικά τους αποφοίτους του διπλανού τμήματος! Αντιληφθείτε σας παρακαλώ τα παραπάνω. Θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν βγει απο εφιάλτη αριστερού κομπιουτερά σε ελληνικό πανεπιστημιακό free and open source group. Για τους μη μυημένους, φανταστείτε κάτι σαν το κτήριο του ΚΚΕ να έχει το όνομα του… Σωκράτη Κόκκαλη. Παραδόξως όμως, και αντίθετα με τον εφιάλτη του συμπαθή αριστερού κομπιουτερά, όλο το τμήμα δεν χρησιμοποιεί Windows Vista. Για την ακρίβεια, δεν έχω δει κανένα να χρησιμοποιεί Windows γενικά (ααααχ), οπότε μάλλον η εικόνα της έρευνας που ποδηγετείται απο τον επιχειρηματία ανήκει λιγουλάκι στον παραπάνω εφιάλτη.

Το ίδιο το William Gates building τώρα υποδέχεται τους φοιτητές, παρέχοντας τους στεγασμένο parking για τα ποδήλατά τους.

Αφού αφήσεις το ποδηλατό σου, μπαίνεις στο κτήριο του Βillακου. Ένας φοιτητής δεν μπορεί να κάνει και πολλά στο κτήριο αυτό. Η πρόσβαση στο μεγαλύτερο μέρος του κτηρίου, σύμφωνα με τα πρότυπα των αγγλικών πανεπιστημίων, ειναι restricted στο προσωπικό. Πόρτες με card readers επιτρέπουν μόνο στους καθηγητές/διδακτορικούς να περνάνε απο την άλλη πλευρά. Στο κοινόχρηστο χώρο λοιπόν, υπάρχει ένα μικρό κυλικείο και 2-3 αμφιθέατρα.

Για προφανείς λόγους έλλειψης ηλιοφάνειας, ο γυαλί το αγαπάνε λίγο παραπάνω. Όταν όμως ο ήλιος κάνει την εμφάνισή του, δεν ειναι και ότι καλύτερο. Το μικρό αυτό κυλικείο είναι και η μόνη ελπίδα για φαγητό σε ακτίνα αρκετών μέτρων, μιας και το κτήριο βρίσκεται απομονωμένο στο δυτικό άκρο της πόλης. Θες δε θες λοιπόν, το μάθημα είναι η κυρίαρχη ασχολία του φοιτητόκοσμου στο Computer Lab. Και η παράδοση τους γίνεται εδω:

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στο συγκεκριμένο αμφιθέατρο είναι το μέγεθος του. Πως μπορεί ένα τέτοιο αμφιθέατρο να εξυπηρετεί τις ανάγκες ενός ολόκληρου έτους? Ο λόγος τελικά είναι απλός. Αθροιστικά, οι φοιτητές κάθε έτους δεν ξεπερνούν τους 100. Και με 60 εκατομμύρια Άγγλους, φανταστείτε το κοινωνικό status του να έχεις φοιτήσει σε αυτές τις αίθουσες. Ταυτόχρονα, αν και εχω βρεθεί στο κτήριο σε διάφορες στιγμές κατα την διάρκεια του έτους, μόνο γεμάτο κόσμο δε το λες. Οι ώρες μαθημάτων είναι πολύ λίγες την εβδομάδα, και όλα ειναι συγκεντρωμένα τα πρωινά. Οι φοιτητές περνούν τον περισσότερό τους χρόνο στα κολέγια και τελικά, τα μέλη ΔΕΠ χαίρονται ειναι υγιές και αποστειρωμένο ερευνητικό περιβάλλον. Όχι, το αποστειρωμένο είναι κυριολεκτικό και διόλου ειρωνικό, κοιτάξτε τις τουαλέτες τους:

Όταν είδα τη συγκεκριμένη εικόνα, πραγματικά ένιωσα το πολιτισμικό χάος που μας χωρίζει. Πως το καταφέρνουν? Τελικά η λύση δεν είναι τόσο πολύπλοκη. Απλώς οι καθαριστές καθαρίζουν. Αρκετές φορές μέσα στη μέρα. Όσο απλό και αν φαίνεται, κάτι τέτοιο  δεν γίνεται στην Ελλάδα. Μια απο τις αγαπημένες μου δηλώσεις που καταφέρνει να συνοψίσει άριστα όλα τα όμορφα και τα ασχημα της ελληνικής πραγματικότητας είχε γίνει την εποχή της επίθεσης στη κ. Κούνεβα. Είχε βγει λοιπόν κάποιος πρύτανης ελληνικού πανεπιστημίου που δεχόταν πυρά για το ότι χρησιμοποιούσε γραφεία καθαρισμού και όχι in house καθαριστές. Και ο λόγος που προέβαλλε ήταν το ότι ένας καθαριστής που μπαίνει στο δημόσιο, εκμεταλλεύεται ένα option μειωμένης εργασίας προς απόκτηση απολυτηρίων βασικής εκπαίδευσης. Με αποτέλεσμα απλώς να μην υπάρχει κανείς για να καθαρίσει. Εδώ, ο μέσος καθαριστής με δυσκολία καταλαβαίνει βασικές λέξεις στα αγγλικά όντας πιθανότατα οικονομικός μετανάστης. Αλλά έχουν καθαρές τουαλέτες. Διαλέξτε..!

Φεύγοντας απο το Computer Lab προς το σταθμό των τρένων, είδα για άλλη μια φορά την αγαπημένη που εορταστική αφίσα του πανεπιστημίου.

800 χρόνια, ούτε 100 ούτε 200. Κάθε φορά που ακούω κάποιον βουλευτή του ΛΑΟΣ μου έρχεται στο νου αυτή ακριβώς η αφίσα.

Εμείς εδώ αύριο δε θα μπορέσουμε να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα. Οι πολιτικοί μας έχουν αποφασίσει πως για να μπορεί ένας Έλληνας πολίτης να αποφασίσει για το μέλλον της χώρας του πρέπει να βρίσκεται αποκλειστικά εντός Ελλάδας. Τι και αν πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές? Τι και αν έχει την υποχρέωση να υπηρετήσει τη μαμά πατρίδα? Τιποτα δεν έχει σημασία, άλλωστε υπάρχει πάντα η γραμμή του κόμματος απο την οποία μπορεί κανείς να προμηθευτεί τα πολυπόθητα χαρτάκια. Χορηγία Siemens? Who cares…

Οπότε η κατάσταση καταλήγει στο εξής. Κάποιοι απο εσάς αύριο θα ψηφίσουν για εμάς. Πριν το κάνετε όμως, ας κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση στα έργα και τις ημέρες του κ. Καραμανλή. Ετσι, για να θυμίσουμε σε μερικούς μερικούς που έχουν αδύναμη μνήμη…

Για τον κ. Καραμανλή πολλά μπορεί να πει κανείς. Αλλά ένα είναι σίγουρο. Ότι με την ανοχή του, άλλη μια γενιά ελλήνων γνώρισε ένα κράτος που δολοφονεί, ξυλοκοπεί και καταδιώκει αδιάκριτα χωρίς να λογοδοτεί σε κανένα. Όλοι οι αστυνομικοί των παραπάνω video, με την εξαίρεση των 2 που δολοφόνησαν τον Αλέξη, είναι στους δρόμους και εκπροσωπούν την Ελληνική Δημοκρατία. Και ο πολιτικός προϊστάμενος τους, πρωθυπουργός της χώρας, τηλεοπτικά και διακαναλικά, απλώς “λυπάται όταν ένα 15 χρονο παιδι σκοτώνεται”. Όπως ειπε και ο πιτσιρίκος: “Δεν σκοτώθηκε κ. Καραμανλή. Δολοφονήθηκε”.

Anything but ΝΔ λοιπόν, anything. Αλλα, που ‘στε, μη πάτε όλοι και το ρίξετε στο Γιώργο, φανταστείτε μόνο τι χαβαλέ θα έχουμε να κάνουμε με τον Γιώργο να προσπαθεί να σχηματίσει κυβέρνηση..!

Το Πρόβλημα:

Τα τελευταία χρόνια, η αγορά των τηλεπικοινωνιών απελευθερώθηκε και πλέον ο χρήστης έχει πολλές διαφορετικές επιλογές για τις  ανάγκες του. Ταυτόχρονα, προς διευκόλυνση των χρηστών, έχουμε την διαδικασία της φορητότητας με την οποία ο χρήστης μπορεί να διατηρεί τον ίδιο αριθμό μεταβαίνοντας απο τον ένα πάροχο στον άλλο. Και κάπου εκεί σταματά η θεωρία και αρχίζει η πράξη:

-Λέγετε?
-Καλησπερα, σας τηλεφωνούμε απο την καταπληκτική νέα εταιρία τηλεπικοινωνιών “Οι Ακατανόμαστοι”. Είστε η κάτοχος της γραμμής?
-Τι να σου πω παιδάκι μου, στον μακαρίτη τον άντρα μου άνηκε το τηλέφωνο αλλα εγώ το εχω πια.
-Ωραια, η εταιρία μας σας προσφέρει 15% χαμηλότερες χρεώσεις στα τηλεφωνήματα προς Κατμαντού, 20% φθηνότερο SMS προς σταθερά, και ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ προσβαση στον λογαριασμό σας μέσω web. Και φυσικά, χωρις πάγιο ΟΤΕ. Θέλετε να έρθετε στο δίκτυο μας?
-Στη Σουζουλού είπες? Είχα μια ξαδερφη σε εκείνο το χωρίο!
-Τέλεια, κ. Ατυχούλα, μόλις βρήκαμε τα στοιχεία σας στη βάση δεδομένων της εταιρείας μας και θα κάνουμε την αίτηση για εσας. Σε 10 μέρες θα μπορείτε να μάθετε τι κάνει η εξαδέλφη σας 15% ΦΘΗΝΟΤΕΡΑ! *Κλανκ*
-Κυριε? Κυριε??

Η Ελληνική Λύση

Κάθε αίτηση φορητότητας απο την μία εταιρία στην άλλη πρέπει να φέρει την πρωτότυπη υπογραφή του πελάτη.

-Και πότε θα ενεργοποιηθεί η DSL μου?
-Πρώτα πρέπει να σας στείλουμε την αίτηση με FAX για την την υπογράψετε.
-Εχμ, έχετε email?
-Οχι, μόνο με FAX.
-Δυστυχώς δεν έχω FAX.
-Ωραία, θα σας τη στείλουμε με Courier.
-Μα το πρωί δουλεύω.
-Δε πειράζει θα σας τη στείλουμε στo γείτονα. Και μετά θα μας τη στείλετε πάλι με cοurier στα κεντρικά μας.

Και ένα μηνα αργότερα:

-Γιατι δεν έχω DSL ακόμα?
-Εεε, δεν έχουμε λάβει ακόμα την αίτηση.
-Μα την έστειλα αμέσως αμέσως 20 μέρες πριν! Δεν πήγα και στη δουλεια μου εκείνη την ημέρα, περίμενα στο σπίτι της γειτόνισσας.
-Κυριε μου, οι “Ακατανόμαστοι” είμαστε σοβαρή εταιρία, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς την πρωτότυπη αίτησή σας.

Η Αγγλική Λύση

Κάθε αίτηση φορητότητας πρέπει να συνοδεύεται με ένα μοναδικό αριθμό MAC. Ο αριθμός αυτός εκδίδεται απο τον προηγούμενο πάροχο και κάθε πάροχος είναι υποχρεωμένος να τον αποκαλύπτει μόνο στον πελάτη του μέσα σε 10 μέρες απο το αίτημά του. Στη συνέχεια ο πελάτης επικοινωνεί με τον νέο πάροχο και του δίνει τον κωδικό. Η φορητότητα μπορεί να προχωρήσει. Αν όμως ο κωδικός που ο αρχικός πάροχος έδωσε στον πελάτη δεν ταυτίζεται με τον κωδικό στην αίτηση του νέου παρόχου τότε η αίτηση απορρίπτεται.

-Καλησπέρα, θα ήθελα τον κωδικό MAC μου. Θέλω να πάω στην O2.
-Αχ, λυπόμαστε πολύ κύριε Papasomething, αλλα τι θα λέγατε για μια νέα προσφορά?
-Σας ακούω.
-Μπορούμε να σας μειώσουμε την μηνιαία τιμή του Broadband σας στο μισό, ακριβώς στη τιμή της O2.
-Αλλα το traffic shapping και το traffic cap θα παραμείνουν?
-Εχμ, φυσικά.
-ΟΚ, δώστε μου τον κωδικό.

Και έτσι, ένα χρόνο μετά, επιστρέψαμε στον multimedia κοσμο του internet. Τώρα ας ελπίσουμε ότι κάτι 3 strike out χαζομάρες θα μείνουν στα μυαλά των torries που τα σκέφτηκαν…