Ένα απο τα σημεία στα οποία η διαφορά μας με τους Άγγλους προσσεγίζει το μέρα/νύχτα δεν ειναι άλλη απο τα λεγομενα και engineering works. “Προσοχή Έργα” κατα το κοινώς λεγόμενο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ζήσαμε και την προολυμπική Αθήνα και τώρα ζούμε το προολυμπιακό Λονδίνο. Και αυτό συνεπάγεται μια σχετική εξοικίωση με το χαρακτηριστικό “μπιπ μπιπ μπιπ” που κάνει η μπολτόζα όταν βάζει όπισθεν. Ολυμπιακά τώρα, στο Λονδίνο δε βλέπεις τίποτα το ιδιαίτερο. Το Ολυμπιακό χωρίο και στάδιο ειναι εκτός πόλης και -ω τι τύχη- το μόνο που πειράζουν συνεχώς ειναι το μετρο. Κλείνοντας  γραμμές και σταθμούς κάθε σαβατοκύριακο, προσπαθούν να βελτιώσουν/συντηρήσουν το σύστημα για να αντέξουν (και) το φόρτο των Ολυμπιακών. Τις μεγάλες διαφορές όμως στο θέμα έργα τις βλέπεις σε μικρά πράγματα. Οχι στον κλειστό ηλεκτρικό το 2003 ή την κλειστή Circle Line τα σαββατοκύριακα. Αλλα στο κλειστό πεζοδρόμιο δίπλα στο σπίτι σου.

Στα αριστερά βλέπετε πεζοδρόμιο με τρύπα. Μπροστά του έχει πινακίδα, pedestrians στο δρόμο παρακαλώ. Αλλα στο δρόμο έχουμε βάλει προστατευτικα πλαστικα. Και μπροστά απο τα πλαστικά, βέλος υποχρεωτικής πορείας ωστε ο οδηγός να μη τα πάρει παραμάζωμα. Papajohn βγαζει το καπέλο, μετά το κινητό, μετά φωτογραφία και postάρει στο blog.

Αλλα το εντυπωσιακό με την ιστορία αυτή ειναι ότι δεν ειναι “μεμονωμένο περιστατικό”. Αντίθετα, κάθε ιδιώτης contractor επιδεικνύει αντίστοιχο σεβασμό προς τον πεζό.

Εδώ βλέπετε το πως κάνουν έργα σε πολυκατοικίες. Στήνουν κλασικά σκαλωσιές αλλά  φροντίζουν ώστε να γεμίζουν όλο το χώρο με γυψοσανίδες ώστε ο πεζός να μην διατρέχει τον κίνδυνο να ακουμπήσει σιδεριές. Και όπως πάντα, το πεζοδρόμιο μένει αυστηρά ανοιχτό. Όταν δε τα έργα γίνονται στις προσόψεις, ντύνουν σχεδόν τα πάντα με ένα πράσινο μουσαμά ωστε η σκόνη να περιορίζεται στο εργοτάξιο.

Την χαριστική βολή μου την έδωσε όμως ένα συνεργείο ασφαλτόστρωσης, και αυτό στο δρόμο δίπλα στο σπιτι μας. Ξεκινάνε να κάνουν το κλασικό μερεμέτι: ας ανοίξουμε μια τρύπα 3 μήνες αφού στρώσαμε καινούρια άσφαλτο. Και δεν ήταν η πρώτη φορά: όπως μας είπε μια φορά ένας ομιλιτικός ταξιτζής “they must be looking for oil…”. Ακριβώς σαν την Αθήνα, που περνούσαν όμβρια, φυσικό αέριο και οπτικές ίνες με διαφορά 6 μηνών σε διπλανά χαντάκια. Άλλά όταν όμως αποφάσισαν να κλείσουν την τρύπα, ήρθε μηχάνημα ασφαλτόστρωσης και “πατησε” την νέα άσφαλτο ωστε να έρθει και να δέσει ακριβώς με την παλια.

Ακριβώς σαν την Αθήνα…

Επιτέλους, μετά απο ένα μήνα σε sub zero θερμοκρασίες, ο καιρός βελτιώθηκε. Αδράτουμε λοιπόν την ευκαιρία, η Παναγιώτα ξεχύνεται στην Oxford Street και εγώ με το ποδηλατάκι μου, βολτάρω στο Hyde Park. Αργά αργά, χαζεύω τους σκίουρους, τους εκφωνητές στο Speaker’s Corner και ότι άλλο περίεργο συμβαίνει. Μέχρι μου ξαφνικά με προσπερνάει κάτι. Λέω δεν μπορεί, είδα καλά? Επιταχύνω. Ειδα καλά. Βγάζω το κινητό και πλαγιοκοπώ: hey mate, may I take a photo of you?? Go ahead, μου απαντά!

Συγχωρέστε μου το κούνημα, παρατηρητής και αντικείμενο κινούνται ως προς το σύστημα αναφοράς…

-It’s so stylish! του φωνάζω απομακρυνόμενος.
-It used to be, 140 years ago!

Ειναι πραγματικά θεοτρελοι οι Αγγλοι, αλλά μου αρέσει!

Απο τότε που ήρθαμε στο UK, το Amazon έχει γινει ο βασικός προμηθευτής μας με βιβλία, ηλεκτρονικά και λοιπά καταναλωτικά αγαθά. Κάτι οι τιμές, κάτι το free uk shipping, κάτι ατελείωτη ποικιλία του στοκ τους, οι αγορές απο εκεί είναι περίπου μονόδρομος. Πριν φύγουμε λοιπόν για Χριστούγεννα, παρήγγειλα ένα φθηνό headset για το γραφείο μιας και το παλιό μας άφησε χρόνους. Δυστυχώς, δεν ήρθε γρήγορα και έτσι το ταχυδρομείο μας άφησε ενα χαρτάκι για να το παραλάβουμε εμείς όταν επιστρέψουμε.

Μια βδομάδα πριν λοιπόν, παίρνω το χαρτάκι και πάω στο ταχυδρομείο.

-Γεια σας, ήρθα να παραλάβω αυτό.
-ΟΚ, δώστε μου μισό λεπτό… Εεε, κάποιος έχει έρθει και έχει παραλάβει το αντικείμενο.
-Ε? Πως ειναι δυνατόν?
-Τι να σας πω, το μόνο που υπάρχει στο log book ειναι ότι αυτός που το παρέλαβε δεν ειχε ταυτότητα.
-Προφανώς, αφού δεν ήμουν εγώ. Μα πως το δώσατε χωρίς την ειδοποίηση?
-Δεν γνωρίζω δυστυχώς, μηπως ηρθε κάποιος γνωστός σας?
-Χμμ, ένας μόνο το ήξερε, θα του μιλήσω και θα επιστρέψω.

Χωρίς να ειμαι σιγουρος λοιπόν, περιμένω τον φίλο να γυρίσει απο διακοπές για να μου επαληθεύσει το περίπου σίγουρο: δεν ειχε πάει να το πάρει. Ενα paper deadline φεύγει, και εγώ ετοιμάζομαι να πάω να τσακωθω στο ταχυδρομείο. Έχει ωραίο κρυο μεσημέρι ξεκινάω να ντυθώ αλλά λέω απο μέσα μου “δεν στέλνω πρώτα ένα mail στο Amazon μπας και γλιτώσω το περπάτημα μέχρι το ταχυδρομείο”? Κάθομαι λοιπόν και γράφω 4 προτάσεις εξηγώντας τη κατάσταση μην ελπίζοντας σε τίποτα. Άλλωστε το φταίξιμο ήταν ξεκάθαρα του ταχυδρομείου. Και μετά απο 2 ώρες λαμβάνω το εξής:

First of all, please accept my apologies for this situation.
Normally, in this situation, I would create a replacement order for the item right away, to be dispatched to you as soon as possible at no additional charge.
Unfortunately, at the moment, “Philips SHM6100 PC Headset with Microphone” is unavailable from our suppliers and we are unable to send a replacement. However, we will be happy to issue a full refund for this order.
I have requested a refund to your payment card for this purchase in the amount of 9.32 GBP. Refunds usually go through within 2 to 3 business days and you will see this amount credited on your next statement.
Please accept my sincere apologies for any inconvenience caused. We hope that you will give us another opportunity to prove the quality of our service to you.

Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω στα μάτια μου. Amazon UK με τα μπούνια. Τώρα που φέρνει και ηλεκτρονικά στην Ελλάδα ειναι μονόδρομος.

Ο καιρός περνάει, o Papajohn λουφάρει, και το blog έχει μείνει ανενημέρωτο για αρκετό καιρό. Ένα όμως τηλεφώνημα που λάβαμε σήμερα ήταν αρκετό για να με βγάλει απο τη χειμερία νάρκη… “Παιδιά, έχω δει κάτι μπότες στο internet, μπορείτε να μου τις φέρετε όταν έρθετε την άλλη βδομάδα”? Ήταν το τρίτο τηλεφώνημα με το ίδιο αντικείμενο: Ugg Boots.

Ευτυχώς, για κάποιο περίεργο λόγο, η διαφορά τιμής δεν είναι και τόσο μεγάλη για να δικαιολογεί το να γεμίσουμε τις βαλίτσες μας με δαύτες. Όμως όταν σκέφτομαι το τι μας ζητάνε, πραγματικά αξίζει να γράψω post για το μέγεθος της γυναικείας χαζομάρας. Για του μη υποψιασμένους άρρενες αναγνώστες συτού του  blog, οι παραπάνω μπότες ειναι μόδα. Τις είδα πρώτη φορά πέρισυ, λίγο αφού ήρθαμε στο νησί. Ομολογώ στην αρχή τις ζήλεψα, ειδικά όταν η θερμοκρασία άρχισε να πλησιάζει επικίνδυνα το 0 (μέσα Οκτώβρη…). Όταν πήγαμε στα -χ, φαινόντουσαν δώρο θεού. Φυσικά είναι γυναικείες και το penetration rate τους στην αγορά άγγιζε τη μονάδα. Το κύριο αρνητικό τους: είναι επιεικώς πανάσχημες. Ακόμη, λερώνονται πανεύκολα. Τέλος, δεν έχουν “φόρμα” με αποτέλεσμα να μην περιορίζουν το πόδι. Έτσι αν έχεις έστω και λίγο πλατυποδία, η μπότα την ενισχύει και φαίνεσαι στα τον Πλατύποδα απο το Ice Age. Και με penetration rate να προσεγγίζει τη μονάδα, πραγματικά κατάλαβα ότι αρκετός κόσμος μοιράζεται τα ελαφρώς στραβά μου πόδια.

Flash forward στο σημερα, και η μόδα απ’ ότι φαίνεται έχει έρθει στην Ελλάδα. Και ερωτώ ο αδαής ανήρ, τι στο #&$#&$@ θέλετε αυτές τις μπότες στην Αθήνα? Τόσα χρόνια πέρναγε όλος ο χειμώνας και δεν έβρισκα ευκαιρία να φορέσω τα πουλόβερ μου. Ποιος ο λόγος να χρυσοπληρώσεις ενα πανάσχημο ζευγάρι μπότες σαν τις παραπάνω? Αν το επόμενο σ/κ δω ότι η Αθήνα έχει γεμίζει χαρούμενες νεανίδες με καφέ ugg και απο πάνω καλσόν/φούστα, θα πεθάααανω που έλεγε και η Μήτσαινα…

Πριν απο περίπου ένα μήνα, ένα χρόνιο αίτημα του προσωπικού του Department of Computing έγινε πραγματικότητα: αποκτήσαμε staff common room! Η ιδέα ήταν απλή, ένα δωμάτιο στο οποίο το προσωπικό του τμήματος θα μπορεί να πάρει ένα (φθηνό) καφέ, να χαλαρώσει απο την κοπιαστική world class έρευνα και να δει και κανά ματσάκι rugby. Ένα δωμάτιο δεσμεύτηκε λοιπόν για το σκοπό αυτό, εξοπλίστηκε με καινούριες πολυθρόνες, τραπεζάκια, φαντεζί καφετιέρες, κουζίνα, και μια 50άρα lcd τηλεόραση με συνδρομή Sky Sports (==Nova). Μια γραμματέας ορίστηκε υπεύθυνη να καθαρίζει κάθε μέρα στις 5 τις καφετιέρες (στο πλυντήριο πιάτων του δωματίου) και το staff common room ήταν έτοιμο να υπηρετήσει τις ανάγκες του department σε καφεϊνη.

Μετά το πρώτο μήνα λειτουργίας του, τα πάντα μοιάζουν εξωπραγματικά καλά. Το common room έχει πάντα καφέ για τις καφετιέρες, γάλα στο ψυγείο, ρόφημα σοκολάτας και 10 είδη τσαγιού. Ανοίγεις την ασφαλισμένη πόρτα με την staff swipe card σου (ναι, απο αυτές που ειχαμε βάλει κάποτε στις πορτες του πολυτεχνείου και τις εξαφανίσαμε σε μια νύχτα), ρίχνεις τον οβολό σου στο κουτί και φτιάχνεις μόνος σου τον καφέ σου. Σύντομα κάτι δεν μου κόλλαγε. Δεν μπορεί, αυτό το πράγμα αποκλείεται να δούλευε ποτέ στην Ελλάδα. Ή εμείς είμαστε απολίτιστοι ή αυτοί πολύ… πολιτισμένοι. Τελικά όμως η απάντηση ήταν ακόμα απλούστερη: εδώ ειναι Λονδίνο!

Το πως δεν έχουν βάλει ακόμα κάμερες στις τουαλέτες ειναι πραγματικά άξιο απορίας..!