Σαν βγεις στον πηγαιμό για το Wimbledon, ο δρόμος είναι μακρύς. Όχι, δυστυχώς, οι 6 στάσεις που μας χωρίζουν στην District Line δεν είναι αρκετές. Έπρεπε πρώτα να εξασφαλίσουμε τα μαγικά χαρτάκια.
Καθώς η ζήτηση εδώ και χρόνια υπερβαίνει κατά πολύ την προσφορά, αντί της αύξησης της τιμής των εισιτηρίων ώστε να μη γίνει το τουρνουά ελιτίστικο, στο Wimbledon επέλεξαν άλλες λύσεις. Υπάρχουν συνολικά 4 τρόποι για να μπει το ευρύ κοινό κάθε χρόνο στα grounds του All England Lawn Tennis Club και αυτοί είναι οι εξής:
1. Ο Καλός
Τον Ιανουάριο κάθε χρόνου γίνεται μια κλήρωση. Σε αυτή τη κλήρωση μπορεί να συμμετέχει μια φορά κάθε νοικοκυριό (όχι μόνο απο UK) και στους νικητές προσφέρεται η δυνατότητα αγοράς ενός τυχαίου διπλού εισιτηρίου κάπου μέσα στο τουρνουά. Ο τυχερός μπορεί απλώς να αποδεχθεί η όχι, χωρίς καμμια άλλη δυνατότητα διαπραγμάτευσης.
2. Ο Κακός
Κάθε μέρα κατά την διάρκεια του τουρνουά δίνονται περι τα 500 εισιτήρια στα κεντρικά courts των εγκαταστάσεων. Αν κάποιος το θέλει πραγματικά πολύ, έξω απο τα grounds και σε συνεργασία με τον δήμο, οργανώνεται camping. Άλλοι πάνε στην Ίο, άλλοι πάνε στο SW19. Το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις αποζημιώνει..!
3. Ο Άσχημος
Στα τουρνουά του μεγέθους του Wimbledon, πέρα απο τα βασικά courts, υπάρχουν πολλά μικρότερα στα οποία γίνονται αγώνες παίδων, διπλού καθώς και όχι τόσο πρωτοκλασάτων παικτών. Κάθε μέρα δημιουργείται και πάλι μια ουρά πριν τα grounds ανοίξουν τις πύλες τους, απο την οποία οι τυχεροί κερδίζουν την δυνατότητα να μπουν στις εγκαταστάσεις χωρίς να μπορούν όμως να εισέλθουν στα κεντρικά courts.
Απο ότι άκουσα η ουρά αυτή είναι πιο “λογική”, αν φτάσεις μέχρι τις 9.00 το πρωί μάλλον θα μπεις. Και μη ξεχνάτε, “οι Άγγλοι δεν διαδηλώνουν, απλώς περιμένουν στην ουρά”!
4. Ο Τυχερός
Απο φέτος και σε συνεργασία με το Αγγλικό site διάθεσης εισιτηρίων Ticketmaster, κάθε μέρα δίνονται μερικά extra εισιτήρια απο επιστροφές. Επι μια βδομάδα στις 12.00 κάθε μεσημέρι το η διάθεση ξεκινά και σε 2 sec έχει ξεπουλήσει. Δοκίμαζα επί 5 μέρες. Την 6η στάθηκα τυχερός! Συμβουλή: την μαγική στιγμή ψάξτε για μη διπλανές θέσεις και έχετε πιθανότητες επιτυχίας.
Αφού λοιπόν η τύχη μας χαμογέλασε, εχθές ξυπνήσαμε κατά τις 10.30 και με τον αέρα του κατόχου εισιτηρίου πήραμε τον underground για Wimbledon. Το πρόγραμμα στο Centre Court είχε V.Williams, Roddick και Murray. Πρώτα όμως έπρεπε να δούμε τις εγκαταστάσεις.
Το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε, σχεδόν δίπλα στην είσοδο, ήταν το περιβόητο κυρίως ταμπλό του τουρνουά.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό του τουρνουά είναι το πράσινο. Όπως παντού στην Αγγλία, οι εγκαταστάσεις του Wimbledon συνορεύουν με 2 τεράστια πάρκα και κάνουν την πράσινη επιφάνεια των court να δένει αρμονικά με το τοπίο. Και ως σημείωση, το γρασίδι των courts είναι τόσο κοντό που άνετα το περνάς για χαλί.
Οι εγκαταστάσεις τώρα εκτείνονται σε συνολικά 24 γήπεδα, απο το κεντρικό μέχρι μικρότερα βοηθητικά, που όλα τους έσφιζαν απο παίχτες και θεατές. Η ατμόσφαιρα θύμιζε ΟΑΚΑ των ολυμπιακών, αν και έλλειπαν οι φωνές των εθελοντών. Εδώ τα πράγματα είναι πιο “καθώς πρέπει”, ενώ περπατάς πρέπει να κάνεις ησυχία. Δίπλα σου έχει αγώνα τεννις και απαιτείται ηρεμία για τους αγωνιζόμενους.
Οι οποίοι αγωνιζόμενοι φορούν υποχρεωτικώς λευκά. Ναι λευκά. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως ο Ναδαλ του παρδαλού σφίχτικου αμάνικου στο Roland Garros, στο Wimbledon έρχεται πάντα με λευκά? Εμ φυσικά, Αγγλία, dress code μέχρι και στους αθλητές.
Tα grounds του Wimbledon τώρα, ακόμα και αν δες έχεις εισιτήριο για τα κεντρικά courts, προσφέρονται άνετα και για πικ νικ. Οι περισσότεροι μάλιστα απο τους “queuers” είχαν φέρει τα μπωλάκια και τις φραουλίτσες τους και κατασκήνωναν απέναντι απο την γιγαντοοθόνη του Court No.1.
Η φράουλα για τους Άγγλους είναι κάτι σαν εθνικό φρούτο. Ίσως να είναι και το μόνο οπωροκηπευτικό το οποίο ακόμα καλλιεργούν σε ποσότητες, μιας και κεράσια απο South Africa έχουμε φάει, μια ντομάτα απο την Αγγλία όμως ποτέ. Strawberries and Cream είναι λοιπόν το αντίστοιχο του fish and chips σε σνακ. Μεταξύ μας, ειναι λίγο χάλια μιας και το cream ειναι κάτι μεταξύ νουνού και ωμής κρέμας γάλακτος, αλλα και πάλι με κράτησε αρκετά απασχολημένο ώστε να το τραβήξω φωτογραφία.
Αφού γυρίσαμε τα grounds, είπαμε να περιμένουμε μέχρι τις 3.00 για να μπουμε στο Centre Court. Μα φυσικά για να πάρουμε το καλύτερο αναμνηστικό: χρησιμοποιημένα μπαλάκια!
Τώρα οταν λέμε χρησιμοποιημένα, εννούμε πάντα χρησιμοποιημένα με τα standarts του Wimbledon όπου σε ένα set αλλάζουν άνετα δύο εξάδες μπαλάκια. Η αναμονή άξιξε και τώρα το γραφείο μου κοσμεί ένα ωραιότατο μπαλάκι που γράφει “Wimbledon 2009″. Χμμ, μήπως να αρχίσω συλλογή?!
Μέχρι να πάει 3 όμως, εκμεταλλευτήκαμε τον χρόνο παρακολουθώντας μερικά sets παίδων. Όπου πολλά απο αυτά είχαν και μεγάλη πλάκα με τα ball boys να είναι σε συγκρίσιμη ηλικία με τους αγωνιζόμενους. Οι δε αντιδράσεις των παιδιών όταν έχαναν κρίσιμους πόντους απο λάθος τους ήταν γνησιότατες. Σημείωση: το γρασίδι βοηθά ώστε μπορείς να πετάξεις με μίσος κάτω την ρακέτα σου, να μη σπάσει, και να σου επιστρέψει και στο χέρι άμεσα. Σημείωση 2: μπορείς πάντα να πάρεις ένα μπαλάκι και να το χτυπήσεις νευριασμένα με όλη σου τη δύναμη, ακόμα και αν αυτό καταλήξει μέσα στο Centre Court του Wimbledon.
Κάπου εκεί έφτασε η ώρα να μπούμε μέσα στο Centre Court. Το ματς των γυναικών είχε πια τελειώσει αλλα δεν πειράζει, πόσο πια να καθόμασταν μέσα? Το πρώτο ευχάριστο της υπόθεσης ήταν οι θέσεις μας: δίπλα στην κάμερα της τηλεόρασης. Ούτε γύρισμα κεφαλιού πέρα δώθε, σκέπαστρο και άριστη θέα στα δρώμενα.
Το Centre Court τώρα ήταν ακριβώς το δυαδικό ενός γηπέδου ποδοσφαίρου. Επιτρέπεται να κινείσαι μόνο όταν οι παίχτες αλλάζουν γήπεδα και ξεκουράζονται. Η ομιλία κατά την διάρκεια των πόντων απαγορεύεται, άλλωστε δεν θες να πεις “Μη βαριέσαι τόσο Παναγιώτα μου” και να σε ακούσει ο παίχτης. Το μόνο που σε αποτρέπει απο το να αλλάξεις θύρα είναι ένας στρατιωτικά ντυμένος steward που και καλά δε σε αφήνει να πας “παρακάτω”. Τέλος, τα καθίσματα είναι επενδυμένα με αφράτη δερματίνη και αν και 5 σχεδόν ώρες καθιστοί, ούτε που το καταλάβαμε.
Εκεί που δυστυχώς ατυχήσαμε ήταν τα παιχνίδια. Το πρώτο του Roddick είναι ένα στοιχειώδες ενδιαφέρον, 2 tie breaks και μερικους αμφίρροπους πόντους. Το δεύτερο όμως, που το περιμέναμε, ήταν χάλια. Ο Murray ήταν σαρωτικός και ο αντιπαλός του πολύ λίγος. 3-0 set σε λιγότερο απο δύο ώρες, και that’s all. Το χειρότερο δε ήταν ότι αν το κρατούσαν λίγο περισσότερο θα μας έπιανε και η βροχή και θα βλέπαμε και το πρώτο κλείσιμο της νέας στέγης του γηπέδου. Μια άλλη ενδιαφέρουσα παρατήρηση της ημέρας ήταν ότι για πρώτη φορά βρεθήκαμε σε χώρο στο Λονδίνο όπου το 90%+ των παρευρισκομένων ήταν βέροι Άγγλοι, με τα ξανθοκόκκινα μαλλιά, την χαρακτηριστική τους προφορά και το προσεγμένα ατημέλητο ντύσιμο. Και όλη την ημέρα δεν ακούσαμε ούτε μια φορά ελληνικά! Σαν να είσαι σε άλλη πόλη…
Με αυτά και αυτά, επιστρέψαμε κατάκοποι στο σπίτι. Ματς καλό μπορεί να μην είδαμε, αλλά τουλάχιστον είδαμε τα ενδότερα του Wimbledon. Τώρα το μόνο που μένει είναι να πείσω την Παναγιώτα για του χρόνου: Mα δεν είδες τι ωραίο που είναι το Eurostar? Ούτε που θα το καταλάβεις πότε θα πάμε και θα ‘ρουμε απο το Roland Garros..!













